I SA/Kr 1045/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Cieloch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2007 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe Zakładu "C" sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego za miesiąc grudzień 2001 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego w skardze z dnia 3 sierpnia 2007 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu podniesiono, iż wykonanie w/w decyzji może spowodować powstanie w mieniu skarżącego szkody finansowej, a tym samym znacznie pogorszyć jego sytuację ekonomiczną i spowodować znaczący uszczerbek na utrzymaniu jego najbliższych (żony oraz urodzonego w 2004 r. syna). Skarżący utrzymuje z wynagrodzenia za pracę w wysokości ok. 2000 zł miesięcznie ,siebie i rodzinę, a wynagrodzenie to miałoby zostać w połowie zajęte w ramach prowadzonej egzekucji. Tak rozumiana szkoda, zdaniem strony, nie będzie możliwa do naprawienia w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na zasadzie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu dokonanej zarówno na podstawie przesłanek wskazanych we wniosku jak i informacji znajdujących się w aktach sprawy należy uznać , iż skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na wyczerpanie powyższych przesłanek. Sąd zwraca uwagę, iż przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zawarte w art. 224 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (tekst jednolity, Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60, z późn. zm. – dalej "Ordynacja") nie są do końca tożsame z ich odpowiednikami z art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem literatura przedmiotu oraz orzecznictwo dotyczące wstrzymania wykonania decyzji na gruncie Ordynacji może mieć jedynie ograniczone zastosowanie do postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, Sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi ( post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na wysokim prawdopodobieństwie niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepubl.). Przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są też identyczne z tymi, które stanowiły podstawę do przyznania prawa pomocy ( post. NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r., FZ 38/04, niepubl.). Skoro do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach (postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 707/2004 niepubl.), to na podstawie art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. Sąd ma obowiązek odnieść się do okoliczności wskazanych przez stronę i podać argumenty przemawiające za dokonanym rozstrzygnięciem. Tymczasem strona powołała się wielokrotnie na interes publiczny, będący przesłanką wstrzymania decyzji na gruncie Ordynacji, jak wskazano powyżej, prawdopodobieństwo wystąpienia "szkody w mieniu skarżącego" czy też "znaczącego uszczerbku utrzymania skarżącego i jego rodziny". Nie przedstawiono jednakże konkretnych okoliczności dotyczących np.: posiadanego majątku ruchomego bądź nieruchomości, dochodów za ostatnie kilka miesięcy poprzedzających złożenie wniosku. Sąd winien mieć również na uwadze wszystkie okoliczności, nawet te nie podniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy. Jednakowoż dane zawarte w aktach administracyjnych sprawy jak również w skardze nie wykraczają poza zawarte we wniosku w/w oświadczenie, iż jest on jedynym żywicielem dla swojej rodziny, tj. żony i syna. Nie przedstawiono żadnych dowodów na to, iż w wyniku egzekucji zaskarżonych decyzji zostanie zajęte właśnie wynagrodzenie skarżącego w deklarowanej we wniosku wysokości. Niewątpliwie konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego w ustalonej wysokości , bądź też ewentualne prowadzenie postępowania egzekucyjnego oznacza dolegliwość finansową , ale wobec nie przedstawienia w/w okoliczności mających wpływ na powstanie znacznej szkody Sąd nie miał możliwości dokonać oceny , czy faktycznie zachodzi niebezpieczeństwo jej powstania. Powołany powyżej przepis wymaga wszechstronnego rozważenia i oceny , czy konkretnej sprawie zachodzą przesłanki w nim określone. Biorąc pod uwagę wszystkie w/w okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając przedmiotowy wniosek skarżącej za bezzasadny w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Niemniej jednak należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 61 § 4 cyt. ustawy Sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie swoje poprzednie postanowienie w razie zmiany okoliczności, przez co można także rozumieć należyte uprawdopodobnienie przez stronę zaistnienia przesłanek wstrzymania przez Sąd decyzji podatkowej.