I SA/Kr 1049/11

Sygn. akt I SA/Kr 1049/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 września 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2011 r., sprawy ze skargi J. Z., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 8 kwietnia 2004 r. Nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego za 2004r. - skargę oddala - Decyzją (nakazem płatniczym) z dnia 10 lutego 2004 r. Burmistrz Gminy C. ustalił J.Z. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2004 r. w kwocie 119 zł. obliczonej od 2,67 ha użytków rolnych, stanowiących, 1.30 hektarów przeliczeniowych , oraz 1.09 ha powierzchni lasów. W odwołaniu od tej decyzji podatnik zarzucił, że została ona wydana na podstawie sfałszowanego Aktu Własności Ziemi z 25 maja 1978 r., sfałszowanego wykazu synchronizacyjnego z dnia 17 czerwca 1991 r., sfałszowanego wyrysu z mapy ewidencyjnej z dnia 25 lipca 1987 r. Po jego rozpatrzeniu, decyzją z dnia 8 kwietnia 2004 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ zacytował mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa, w szczególności wskazał, że z treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity obowiązujący w dniu wydania decyzji - Dz.U. z 2000 r. nr 100, poz.1086) wynika jednoznacznie, iż podstawą wymiaru podatku od nieruchomości, rolnego jak również podatku leśnego są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków i w oparciu o te właśnie dane organy podatkowe ustalają wymiar zobowiązania podatkowego. Z dokonanej przez Kolegium analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności wypisu z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w T. sporządzonego wg stanu na dzień 9 marca 2004 r. wynika, że podatnik wraz z J.Z. i I.Z. są współwłaścicielami gruntu składającego się z działek o nr [...],[...],[...] położonych w C. o łącznej pow. 3,76 ha gdzie wysokość udziału każdego ze współwłaścicieli wynosi 1/3. Ponadto J.Z. dzierżawi udział w wysokości 1/3 od I.Z. na podstawie umowy dzierżawy z dnia 2 grudnia 2002 r. zawartej stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników. A zatem zgodnie z przepisami ustawy o podatku rolnym, na J.Z. – jako na dzierżawcy – spoczywa obowiązek podatkowy również od części gruntu należącej do I.Z.. Organ przedstawił sposób wyliczenia kwoty podatku i wskazał, że wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2004 została przez organ podatkowy I instancji ustalona prawidłowo. Zaznaczył także, że organy podatkowe ustalające wymiar podatku na dany rok podatkowy związane są aktualnymi zapisami w ewidencji gruntów i budynków i w żadnym wypadku nie są one uprawnione do ich kwestionowania czy zmiany. Do dokonywania takich zmian uprawnione jest Starostwo Powiatowe właściwe ze względu na położenie gruntu, nie zaś organ podatkowy w toku postępowania podatkowego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, podatnik wskazał, że podważa w całości ustalenia SKO. Podał, że wielokrotnie monitowane wadliwości działania Gminy C. na podstawie ustaleń Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny w T. , sygn. akt [...] z dnia 7 lipca 1998 r. oraz na podstawie zawartych umów dzierżawy z dnia 2 grudnia 2002 r. zawartych z I.Z. nie zostały uwzględnione w decyzji SKO. Wadliwość działania, jak wskazuje skarżący, polega na nieuwzględnieniu "materiałów dowodowych urzędowych wykonanych na rzecz handlarzy nieruchomościami w C. i paserów tych nieruchomości, dla których Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w T. wykonało falsyfikaty dokumentacyjne tzw. arkusze posiadłości gruntowych z nr parcel z aktu notarialnego Nr Rep. [...] z dnia 16 czerwca 1939 r. S. i M. Z. zam. w C.". Zarzucił oparcie się przez organ I instancji przy ustalaniu podatków na następujących sfałszowanych dokumentach: akcie własności ziemi z dnia 25 maja 1978 r., wyrysach z mapy ewidencyjnej, kopii map katastralnych i innych dokumentach, co zostało zignorowane przez SKO. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w sprawie koncentruje się wokół problemu prawidłowości podstaw przyjętych przy wydawaniu decyzji przez organy podatkowe. Skarżący zarzuca przede wszystkim oparcie się przez organy podatkowe na dokumentacji, która zdaniem strony została sfałszowana. W związku z tym w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne "podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". Z przepisu tego wynika zatem, że podstawę wymiaru podatków, a więc min. podatku rolnego, leśnego czy od nieruchomości, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te co do klasyfikacji gruntów, ich powierzchni są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten jest już ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. W niżej powołanych wyrokach wskazano między innymi, że : - "Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 roku, sygn. akt III SA/Wa 2585/06, LEX nr 339999), - "Przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ma charakter szczególny i określa zamknięty zakres rodzajów działalności organów administracji, dla których decydujące znaczenie mają zapisy w ewidencji gruntów" (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2007 roku, sygn. akt II SA/Gd 297/06, LEX nr 334273), - "Zmiany lub uzupełnienie danych w urzędowej ewidencji gruntów i budynków, które wystąpiły po zakończeniu roku podatkowego nie mają znaczenia dla sprawy" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 marca 2007 roku, sygn. akt II FSK 145/06, LEX nr 338647), - "Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006 roku, sygn. akt III SA/Wa 3501/05, LEX nr 201545), - "Stosownie do art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne dane z ewidencji gruntów stanowią podstawę wymiaru podatków, a contrario należy przyjąć, że dane te stanowią podstawę do stosowania zwolnień od podatku, jeśli zwolnienie zależy od danych objętych ewidencją gruntów" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 3 marca 2005 roku, sygn. akt FSK 912/04, LEX nr 164493), - "Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004 roku, sygn. akt III SA 3016/03, LEX nr 171496), - "To podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez nią nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 maja 2002 roku, sygn. akt III SA 2466/01, LEX nr 77806). Trafnie zatem organy podatkowe wykazały, że są związane aktualnymi zapisami ewidencji gruntów i budynków, i nie są one uprawnione do ich kwestionowania czy zmiany. W konsekwencji nie mogły one przyjąć innej podstawy opodatkowania niż ta wynikająca ze wspomnianej ewidencji. W świetle powyższych uwag, wobec kategorycznej normy omawianego przepisu podważanie przez skarżącego danych w wynikających z ewidencji gruntów w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku nie ma znaczenia. Sąd zaznacza, że ustalając wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004 rok organ opierał się na wypisie z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w T., a nie na dokumentach wskazanych przez skarżącego w skardze skierowanej do tut. Sądu. Z wiążącego charakteru danych ewidencyjnych wynika, że brak było podstaw prawnych dla czynienia w postępowaniu podatkowym ustaleń, które podważać miałyby treść tych danych. Na marginesie tylko jeszcze zaznaczyć należy, rozważając zarzuty skargi, że twierdzenia skarżącego nie zostały przez niego w jakikolwiek sposób uwiarygodnione. Skarżący nie wykazał w postępowaniu dowodowym prowadzonym w jego sprawie wystąpienia fałszywego dowodu, na podstawie którego ustalono okoliczności faktyczne istotne dla sprawy. Nie przedstawił też żadnego orzeczenia sądu lub innego organu, które wskazywałoby na sfałszowanie dowodu. Istotne dla niniejszej sprawy byłyby bowiem dowody, na których oparto zaskarżoną decyzję a więc przede wszystkim aktualny wypis z rejestrów gruntów. Znajdujący się w aktach sprawy wypis jest urzędowo poświadczoną z oryginałem kserokopią wypisu z rejestru gruntów z dnia 9 marca 2004 r. i brak jest jakichkolwiek podstaw do podważania jego prawdziwości. Przedstawione w wypisie informacje potwierdzają prawidłowość danych wykorzystanych w decyzji pierwszoinstancyjnej oraz decyzji SKO zarówno co wielkości i charakteru gruntów jak i sposobu ich władania. Zaznaczyć również należy, że twierdzenia skarżącego co do sfałszowania dokumentów lub wyłudzenia przez osoby trzecie nieruchomości nie zostały potwierdzone w postępowaniu administracyjnym wszczętym na skutek żądania przez J.Z. zmiany treści wykazu synchronizacyjnego zmian z dnia 10 czerwca 1991 r wykonanego za Nr zlec."[...]" dla działek ewidencyjnych Nr[...] o powierzchni 0.14 ha i [...] o powierzchni 3.28 ha położonych w C., co do których stwierdzono ich nabycie aktem własności ziemi przez M.Z.. Decyzja Starosty Powiatu T. z dnia 24 grudnia 2007 r o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów ( w innym jednak zakresie niż żądał skarżący ) została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia 27 lutego 2008 r . Ustalono przy tym , że w granicach ewidencyjnych działki ewid. [...], objętej aktem własności wydanym na rzecz M. Z. z dnia 25 maja 1978 r zawarty jest obszar części parcel katastralnych [...] ( w części odpowiadającej parceli [...]) oraz [...] ( w części odpowiadającej parceli [...] ) . Pozostała część spornej nieruchomości obejmuje parcele [...] i [...] , które w części są zawarte w działce ewidencyjnej [...] a częściowo w działce ewidencyjnej [...]. Ustalenie to zostało uznane za prawidłowe przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie , który wyrokiem z dnia 20 listopada 2008 r wydanym w sprawie sygn akt III SA/Kr 476/08 oddalił skargę J.Z. na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie, A Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r wydanym w sprawie I OSK 1197/09 oddalił skargę kasacyjną. Odnosząc się natomiast do podniesionego przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 16 września 2011 r. zarzutu przedawnienia należy wskazać, że zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej określanej skrótem "O.p.") zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Przepis ten kreuje decyzje konstytutywne, a więc takie których doręczenie powoduje powstanie zobowiązania podatkowego. Takimi decyzjami są m.in. decyzje wymierzające osobom fizycznym podatek rolny, leśny czy od nieruchomości. Jednakże w myśl przepisu art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie, o którym mowa w w/w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja je ustalająca została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. A zatem aby zobowiązanie podatkowe w rozpoznanej sprawie mogło powstać decyzja je ustalająca powinna zostać doręczona do końca 2007 roku. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej decyzja organu I instancji została skarżącemu doręczona w lutym 2004 r., a więc w sprawie nie nastąpiło przedawnienie prawa do wydania decyzji. Zarzut pełnomocnika skarżącego nie mógł zatem zostać uwzględniony. Odrębnym zagadnieniem jest natomiast kwestia terminu, w którym organ podatkowy może skutecznie domagać się zapłaty zobowiązania podatkowego od podatnika. Zagadnienie to reguluje art. 70 O.p. Wykracza ono jednak poza granice niniejszej sprawy dotyczącej ustalenia skarżącemu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004 rok. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności, stwierdzić należy, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym, leśnym i od nieruchomości za 2004 rok. Dokonując kontroli działań organów podatkowych Sąd nie stwierdził także dokonania naruszeń przepisów postępowania. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, że brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).