I SA/Kr 1049/14

sygn. akt I SA/Kr 1049/14 Kraków, dnia 15 września 2014 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 15 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. – G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 27 marca 2014r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi D. K. – G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 27 marca 2014r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012r. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając żądanie możliwością wystąpienia nieodwracalnej szkody. Podkreśliła, że w przypadku egzekucji nawet korzystny wyrok nie zrekompensuje szkód, nie tylko zresztą materialnych, spowodowanych wyegzekwowaniem decyzji przez organy podatkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podnosi się w orzecznictwie, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. We wniosku należy wskazać w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014r., sygn. akt II FZ 763/14, Lex Omega nr 1470059). Powyższy pogląd Sąd podziela w całości, podobnie jak ten, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty kary, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 maja 2014r., sygn. akt II GSK 1020/14, Lex Omega nr 1467667). W niniejszej sprawie skarżąca powołała się w sposób ogólny na przesłankę nieodwracalności szkody oraz stwierdziła, że wyegzekwowanie decyzji miałoby taką szkodę powodować. Podniosła też, że ewentualna szkoda miałaby charakter nie tylko materialny. Argumentacja nie została jednak w żaden sposób rozbudowana. Sama kwota, która miałaby zostać wyegzekwowana – aczkolwiek obiektywnie wysoka – nie pozwala jeszcze na przyjęcie, że wykonanie wszystkich decyzji spowoduje po stronie skarżącej znaczną szkodę albo wywoła trudne do odwrócenia skutki. Bez informacji na temat finansowych i majątkowych możliwości oraz potrzeb skarżącej nie da się jednoznacznie stwierdzić, że została zrealizowana jedna z przesłanek, od których przepisy postępowania sądowoadministracyjnego uzależniają wydanie postanowienia o wstrzymaniu zaskarżonego aktu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżąca nie podała żadnych okoliczności w tym zakresie. Sąd nie był zatem w stanie ocenić, czy rzeczywiście wykonanie decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody bądź skutków trudnych do odwrócenia. O zaistnieniu przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. z całą pewnością nie świadczy kwota, jaką na podstawie zaskarżonej decyzji miałaby uiścić skarżąca. Organy podatkowe określiły zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za sporny okres na 3 485 zł. Jednak jak wynika z treści decyzji organu pierwszej instancji, różnica pomiędzy podatkiem należnym, wynikającym z pierwotnego zeznania PIT-37/12 a podatkiem należnym, wynikającym z decyzji określającej wynosi 556 zł. Biorąc pod uwagę wynikający z zeznania podatkowego dochód skarżącej za rok 2012, który wynosił 48 154,97 zł, brak informacji, czy sytuacja dochodowa uległa zmianie oraz brak danych na temat koniecznych wydatków, jakie skarżąca musi aktualnie ponosić – nie da się przyjąć, że zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 61 § 3 p.p.s.a..