I SA/Kr 1070/10

Dnia 28 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2011r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia B.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2010r. oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi B.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 maja 2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia odrzucić zażalenie Wyrokiem z dnia 24 września 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę B.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 maja 2010r. o nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Odpis tego wyroku został doręczony skarżącemu w dniu 18 października 2010r. W dniu 24 listopada 2010r. Skarżący złożył wniosek o jego uzupełnienie, na podstawie art. 157§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej-p.p.s.a.). We wniosku Skarżący podniósł, że wydany wyrok nie zawiera orzeczenia co do całości skargi, to znaczy brakuje w nim rozstrzygnięcia, czy organ administracji państwowej jakim jest urząd skarbowy jest związany zapisami ustawy, a w szczególności czy jest zobowiązany do zastosowania z urzędu art. 239f §1 ust.2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm. dalej- O.p.) 13 grudnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał postanowienie, w którym oddalił wniosek Skarżącego o uzupełnienie wyroku. Postanowienie to zostało następnie w dniu 27 grudnia 2010r. zaskarżone przez B.S. w drodze zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Instytucja uzupełnienia wyroku została uregulowana w art. 157 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był umieścić z urzędu. Wobec tego, że niniejsza sprawa została – zgodnie z wnioskiem Skarżącego – rozpoznana w trybie uproszczonym, wydany na posiedzeniu niejawnym wyrok należało na zasadzie art. 139§4 p.p.s.a. doręczyć z urzędu stronom. W świetle powyższych regulacji, wniosek o uzupełnienie wyroku strona powinna złożyć w ciągu czternastu dni od dnia doręczenia jej odpisu tego orzeczenia. Niewystąpienie z żądaniem we wskazanym terminie powoduje, że nie jest możliwe podjęcie oceny, czy rozstrzygnięcie jest, jak podnosi wnioskodawca, obarczone wadą, o której mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. Skarżący otrzymał odpis zapadłego w niniejszej sprawie wyroku w dniu 18 października 2010r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, znajdującym się w aktach sprawy. Termin do złożenia wniosku o uzupełnienie tego wyroku minął zatem dnia 25 października 2010r. Tymczasem, Skarżący przedmiotowy wniosek złożył dopiero 24 listopada 2010r. co formalnie zamykało drogę do jego rozpatrzenia, skutkiem czego Sąd powyższy wniosek oddalił w postanowieniu z dnia 13 grudnia 2010 r. Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego tylko w przypadkach przewidzianych w art. 194§1 p.p.s.a. oraz w przepisach szczególnych tej ustawy. Wobec tego, że przepisy te nigdzie nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku, postanowienie to jest niezaskarżalne. Środków zaskarżenia nie można domniemywać, a tym bardziej nie można się ich doszukiwać wbrew ustawie. Stanowisko takie, wynikające wprost z brzmienia przepisów, zostało potwierdzone zarówno w orzecznictwie (por. orz. NSA z dnia 15 czerwca 2007r., sygn. akt:II FSK 781/06) jak i w doktrynie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009 wyd. III.) Skoro zażalenie jest w niniejszej sprawie niedopuszczalne, należało je odrzucić na zasadzie art. 197§2 w zw. z art. 178 p.p.s.a.