I SA/Kr 1080/03

Sygn. akt I SA/Kr 1080/03 | | POSTANOWIENIE Dnia 28 czerwca 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk, Sędziowie: WSA Ewa Michna, Asesor WSA Jarosław Wiśniewski (spr), Protokolant: Dominika Janik, po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2006r., na rozprawie sprawy, ze skargi B. N. - Ł., na decyzję Izby Skarbowej, z dnia 5 maja 2003r. Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok, postanawia umorzyć postępowanie sądowe Wnioskiem z dnia [...].11.2002r. Pani B. N. zwróciła się do Urzędu Skarbowego o stwierdzenie nadpłaty w rozumieniu art. 79 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa i zwrot podatku dochodowego pobranego od kwot wypłacanych przez Sąd Rejonowy stanowiących zwrot kosztów dojazdu do pracy z miejsca zamieszkania za okres 2001 r. w kwocie [...] zł. Wniosek uzasadniła tym, iż uwagi na fakt zatrudnienia na stanowisku sędziego w Sądzie Rejonowym otrzymała zgodę Prezesa Sądu Wojewódzkiego na zamieszkanie poza siedzibą sądu, a tym samym uprawnienie do otrzymania zwrotu kosztów przejazdu do miejsca pracy na podstawie art. 95 § 3 ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych. Decyzją znak: [...] z dnia [...].01.2003r. Urząd Skarbowy odmówił stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r. w kwocie [...] zł. pobranego przez płatnika- Sąd Rejonowy od kwoty [...] zł z tytułu wypłacanych zwrotów kosztów przejazdu należnych sędziemu. W wyniku złożonego odwołania Izba Skarbowa decyzją z dnia 5 maja 2003 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzje Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu decyzji wykazano, iż wniosek podatniczki jest bezzasadny co wynika z zaprezentowanych przez organ przepisów. Podkreślono, że zgodnie z art. 12 ustawy o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem ze stosunku pracy są wszelkiego rodzaju wypłaty w ramach stosunku pracy. Zatem również zwrot kosztów dojazdu do miejsca pracy przysługujący sędziemu na podst. art. 75 par. 2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych należy do katalogu przychodów wymienionych w w/w przepisie. Wypłata przedmiotowych środków powoduje bowiem, że Podatniczka nie ponosi żadnych wydatków związanych z kosztami dojazdu do pracy. Natomiast w myśl przepisu art. 9 ust. 1 cytowanej ustawy podatkowej opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 i 52. Jednakże zarówno przepis art. 21 jak i art. 52 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wymienia uzyskanych przychodów z tytułu dokonanych przez zakłady pracy zwrotów kosztów codziennych dojazdów do pracy jako wolnych od podatku. Koszty te są określone w art. 22 ust. 2 i 2a powołanej ustawy podatkowej. Przepisy te stanowią, że koszty uzyskania przychodów są o 25% wyższe, gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania pracownika znajduje się poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy. Ponadto jeżeli rzeczywiste koszty poniesione na dojazdy do zakładu pracy środkami transportu autobusowego, kolejowego lub komunikacji miejskiej będą wyższe, wówczas w rozliczeniu rocznym można je odliczyć od przychodu w wysokości faktycznie poniesionej- art. 22 ust.11 w/w ustawy podatkowej. Odpowiadając na zarzut odwołania, że rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji odmawiające stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym za 2001 r. jest niezgodne z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 1999r. sygn. akt. FPS 3/99 a także z ugruntowaną linią orzecznictwa NSA, Izba Skarbowa podniosła, iż stosownie do art. 30, 49 ust. 5 ustawy z dnia 11.05.1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 z późn. zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu (w tym również w uchwale Sądu wyjaśniającej wątpliwość prawną) wiąże wyłącznie w danej sprawie. Powołano się natomiast na pismo Ministra Finansów z dnia 26 czerwca 2001 r. znak PD5.MC-033-70/01, w którym Minister wyraził odmienny niż w uchwale NSA pogląd. Pismo to wydane w trybie art. 14 § 1pkt 2 Ordynacji podatkowej są urzędową interpretacją dla podległych organów, a tym samym są wiążące. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, w której skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 12 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 121, art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja podatkowa (DZ.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). W związku z tymi zarzutami wniesiono o uchylenie rozstrzygnięcia Izby Skarbowej w całości i zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w doktrynie prawa podatkowego oraz orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych utrwalił się pogląd, że zawarte w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowanie osób fizycznych dotyczy "przyrostu czystego majątku", uzyskanego przez podatnika w ciągu roku podatkowego, a nic takiego w sytuacji Skarżącej nie miało miejsca. W przedmiotowej sytuacji, Skarżąca nie otrzymała żadnego przysporzenia majątkowego powiększającego jej majątek, bowiem przedmiotowy zwrot kosztów dojazdu, traktowany przez organy podatkowe jako przychód podlegający opodatkowaniu jest w istocie tylko i wyłącznie zwrotem wydatków poniesionych przez Skarżącą na dojazdy do siedziby Sądu będącego jej miejscem pracy. W sytuacji, kiedy majątek Skarżącej początkowo jest obciążany wydatkami na finansowanie jej dojazdów z miejsca pracy, a następnie koszty te są zwracane przez Sąd będący pracodawcą Skarżącej, to nie można mówić o uzyskanym przychodzie. Przedmiotowe wydatki Skarżąca poniosła tylko i wyłącznie za Sąd, który jest zobowiązany do zwracania tego rodzaju wydatków na mocy postanowień Prawa o ustroju sądów powszechnych. Zaprezentowane stanowisko dodatkowo zostało poparte uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 1999 r. sygn. akt FPS 3/99 ,gdzie stwierdzono: "Zwrot kosztów przejazdu przysługujący sędziemu na podstawie art. 75 § 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25 ze zm.) nie jest przychodem ze stosunku służbowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.)." W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu [...] marca 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej złożył do tut. Sądu pismo procesowe, w którym uznał jednak zarzuty skarżącej natomiast w dniu [...] kwietnia 2006 r. wydał decyzje nr [...] w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którą uwzględnił w całości skargę B. N. uchylając zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzje organu pierwszej instancji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednakże w związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004r. przepisów ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153 poz.1269/ oraz ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ w związku z przepisem art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271/ sprawa została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z tymi przepisami. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, z innych przyczyn niż wykazane w pkt 1-2. Przedmiotem skargi B. N. jest decyzja Izby Skarbowej z dnia 5 maja 2003 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzje drugiego Urzędu Skarbowego znak [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 20 kwietnia 2006 r. wydał decyzje nr [...] w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed Sadami administracyjnymi, którą uwzględnił w całości skargę B. N. Mając na uwadze iż organ podatkowy uwzględnił skargę w całości w trybie art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stwierdza, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlega ono umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z powołanym wyżej art. 54 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).