I SA/Kr 1082/06

Sygn. akt I SA/Kr 1082/06 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 grudnia 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędziowie: NSA Józef Gach (spr), Asesor: WSA Maja Chodacka, Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2007r., sprawy ze skargi S - S S.A. w K., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie określenia wysokości straty za 2004r., I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 757,00 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych 00/100). Zaskarżoną decyzją - po rozpatrzeniu odwołania - utrzymano w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] określającą "S - S" S.A. z siedzibą w K., zwanej dalej "Spółką", stratę za 2004 r. w kwocie 13 466 922 zł 5 gr zamiast 14 602 613 zł 82 gr. Decyzje te zostały wydane w następującym stanie faktycznym: w wyniku kontroli przeprowadzonej przez pracowników organu I instancji stwierdzono szereg nieprawidłowości, a w szczególności zaniżenie przychodów z innych nieodpłatnych świadczeń w kwocie 1 080 000 zł, gdyż Spółka w sposób nieodpłatny i bezumowny korzystała z obcych znaków towarowych przy sprzedaży piwa w I półroczu 2003 r. Nadto Spółka złożyła wniosek o zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty 366 365 zł 12 gr, którą zapłaciła w kwietniu 2004 r. tytułem odsetek za opóźnienie w spłacie ceny nabycia w dniu [...].07.2002 r. wierzytelności należnej od "B. B." S.A. z siedzibą w K. Organy podatkowe odmówiły jednak temu wnioskowi. Podniosły one, że Spółka nie wykazała źródła przychodu, z którym ten wydatek byłby związany. Z powyższymi ustaleniami Spółka nie zgodziła się. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...], wniosła o jej uchylenie z powodu naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Podniosła, iż skoro znaki towarowe w pierwszym półroczu 2004 r. były użytkowane bez umowy, to właścicielowi tych znaków należy się odszkodowanie. Nie można wiec przyjąć, iż znaki te były użytkowane bezpłatnie. Jednocześnie Spółka przedłożyła szereg dokumentów, w tym umowę z dnia [...].12.2002 r. w sprawie wydania określonych przedmiotów majątkowych w zamian za zwolnienie z długu zawartą z firmą "B. B." z siedzibą w K. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko wyjaśnił, iż dokumenty załączone do skargi powinny zostać przedłożone przez Spółkę w trakcie postępowania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest częściowo uzasadniona, lecz z innych powodów niż w niej wskazanych. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w dniu [...].01.2004 r., z mocą od [...].12.2003 r., skarżąca Spółka i Spółka "M" z siedzibą w W. rozwiązały umowę licencyjną, na podstawie której dotychczas korzystała ze znaków towarowych. Jednakże rozwiązanie to jest częściowo nieważne, gdyż nie można rozwiązać tej umowy w części, w której została ona wykonana. Skoro skarżąca Spółka była obowiązana uiścić opłaty licencyjne za okres od [...].01 do [...].01.2004 r., to nie można przyjąć, iż za ten okres otrzymała ona nieodpłatne świadczenie. Gdy chodzi o okres od [...].01. do [...].06.2004 r., to nie jest zrozumiałe wyjaśnienie udzielone przez skarżącą Spółkę w dniu [...].06.2005 r. o treści: "Znaki te były użyczone przez Spółkę "M", zaś użyczenie było bezpłatne i zawarte w cenie nabycia w/w znaków w miesiącu lipcu 2004 r.", zwłaszcza że wyjaśnienie to nie znalazło potwierdzenia w umowie sprzedaży znaków towarowych z dnia [...].07.2004 r. W związku z tym należało przesłuchać reprezentantów skarżącej Spółki i Spółki "M" z siedzibą w W.0 pod odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań. Skoro tego nie uczyniono, to ustalenia organów podatkowych w tym zakresie są dowolne. Stanowi to naruszenie art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.), który stanowi: "Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Zdaniem Sądu naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast pozostałe zarzuty skargi nie są uzasadnione. Zwrócić należy uwagę na to, iż zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., nr 54, poz. 654 ze zm.), nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, z pewnym wyjątkiem który nie miał zastosowania w rozpoznanej sprawie, straty ze zbycia wierzytelności. Oznacza to a contrario, że koszty nabycia wierzytelności są kosztami uzyskania przychodów, gdy ze zbycia wierzytelności osiągnięto dochód, czego skarżąca Spółka nie wykazała. Ograniczyła się tylko i to dopiero na etapie skargi do przedłożenia - i to bez załączników, czy umów wykonawczych - umowy w sprawie wydania określonych przedmiotów majątkowych (w tym nieruchomości) w zamian za zwolnienie z długu (datio in solutum) zawartej w zwykłej formie pisemnej z "B. B." w K. Z umowy tej wynika też, że znaczna część wierzytelności zostanie umorzona. Stąd też chyba w jej tytule jest mowa o zwolnieniu z długu. Datio in solutum to zaś umowa, zgodnie z którą w celu zwolnienia się z zobowiązania dłużnik za zgodą wierzyciela spełnia świadczenie inne niż wynikające z pierwotnie zawartej umowy. Do świadczenia w miejsce wykonania mają zastosowanie ogólne przesłanki ważności czynności prawnych, a więc jej zawarcie w formie aktu notarialnego, gdy świadczeniem które się spełnia jest przeniesienie własności nieruchomości. Z kolei jeżeli do tego zwolnienia z długu doszło, to część nabytej wierzytelności nie stanowiłaby źródła przychodów w postaci praw majątkowych. W związku z tym również część kosztów nabycia wierzytelności nie stanowiłaby kosztów uzyskania przychodów, co dotyczyłoby również części odsetek za opóźnienie w spłacie raty ceny nabycia wierzytelności. Zdaniem Sądu przy ich obliczeniu należałoby stosować metodę proporcjonalności. Z tego względu Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1349 z późn. zm.) oraz opłatę od pełnomocnictwa.