I SA/Kr 1098/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Sp. z o. o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lipca 2017r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G. Sp. z o. o. w K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lipca 2017r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji, w której jednocześnie zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Powyższy wniosek oparty był na argumentacji, że natychmiastowe wykonanie decyzji może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Strona skarżąca podała, że obecnie zaczyna się nowy rok szkolny w przedszkolu. Fakt, że do zwrotu łącznie z odsetkami jest kwota przeszło 20.000 zł, natychmiastowa zapłata takiej kwoty, uniemożliwi przedszkolu, realizację swoich bieżących, wymaganych zobowiązań, co w konsekwencji może doprowadzić do jego upadłości i konieczności szukania przez rodziców dzieci nowej placówki w trakcie roku szkolnego. Podkreślono, że od września 2017r. naukę w przedszkolu rozpocznie 51 uczniów, w tym 17 niepełnosprawnych. Uwzględniając, że w większości przedszkoli na terenie Gminy K. nie ma wolnych miejsc, ani dla dzieci zdrowych, ani dla niepełnosprawnych nie jest możliwe, aby wszystkie te dzieci mogły w zaczynającym się roku szkolnym, znaleźć miejsce w innym przedszkolu, w szczególności z oddziałem integracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzeczniczym, wyrażonym między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/2004, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji - zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. - jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r. sygn. akt II SA/Bk 352/06). Stosownie do powyższych uregulowań, zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadnia wstrzymanie danego aktu. Przedmiotowa decyzja dotyczy zwrotu dotacji, więc z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku, powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację strony skarżącej, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że zwrot przedmiotowej dotacji przed rozpoznaniem sprawy, rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tego jednak nie sposób doszukać się w rozpatrywanym wniosku. Jego autor podał wprawdzie, że do zwrotu łącznie z odsetkami orzeczono mu kwotę przeszło 20.000 zł, a natychmiastowa zapłata takiej kwoty, uniemożliwi przedszkolu, realizację swoich bieżących, wymaganych zobowiązań, co w konsekwencji może doprowadzić do jego upadłości i konieczności szukania przez rodziców dzieci, nowej placówki w trakcie roku szkolnego – jednakże na poparcie powyższych twierdzeń, nie zostały przedłożone żadne konkretne dowody, np. w postaci dokumentów, które obrazowałyby ten stan rzeczy. Sąd zauważa, że do skargi, Spółka G. dołączyła zaświadczenie z dnia 27 września 2012r. o wpisie przedszkola do ewidencji szkół i placówek niepublicznych oraz wydruk, na którym znajdują się dane dotyczące adresu i statusu przedszkola, jednakże z załączników tych nie wynika uzasadnienie dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. G. Sp. z o. o. nie dała zatem Sądowi możliwości oceny, czy uiszczenie kwoty, o której mowa w zaskarżonej decyzji, zagrozi jej płynności finansowej, a w konsekwencji, czy doprowadzi do jej upadłości. W uzasadnieniu wniosku nie zostały też poparte żadną dokumentacją, dane liczbowe dotyczące ilości uczniów rozpoczynających naukę w przedszkolu, na które powołuje się Spółka. Nie można również doszukać się potwierdzenia dla stwierdzenia, że na terenie Gminy K. nie ma wolnych miejsc w szkołach, ani dla dzieci zdrowych, ani dla niepełnosprawnych. W kontekście powyższego, Sąd zauważa, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2014r. sygn. akt II OZ 1099/14). Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego, wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2014r. sygn. akt I OZ 737/14). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2013r., sygn. akt II GZ 684/13). W ocenie Sądu, Spółka G. nie wykazała, ale też nie uprawdopodobniła okoliczności, na które powoływała się we wniosku, a to uniemożliwiło Sądowi zweryfikowanie, czy strona skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami, umożliwiającymi pokrycie należności, wynikającej ze zwrotu dotacji, orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji, wiązałoby się z wyrządzeniem jej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tej podstawie, Sąd nie może wywieść słusznych podstaw do orzeknięcia w kierunku wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, bowiem tylko konkretne, poparte stosownymi dokumentami dane, mogą stać się przesłanką do poparcia wniosku strony skarżącej. Sąd musi ponadto posiadać wiedzę, na czym mogłoby polegać wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w odniesieniu do sytuacji strony. W tym celu powinna ona podać konkretne, poparte odpowiednią dokumentacją, dane, czego nie odnotowano na gruncie przedmiotowej sprawy. W niniejszej sprawie strona skarżąca, nie przedłożyła wystarczających dokumentów, wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., od których ustawa uzależnia możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Brak stosownych dokumentów, uniemożliwiło Sądowi dokonanie rzetelnej analizy sytuacji strony skarżącej, a tym samym nie pozwoliło uznać ogólnikowych deklaracji o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu za wiarygodne. Konkludując, warto wskazać na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w postanowieniu z dnia 10 listopada 2016r., sygn. akt II GZ 1146/16, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności, które mogą wystąpić w przyszłości) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Strona powinna w tym celu należycie uzasadnić złożony wniosek, tj. poprzeć go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, aby okoliczności, przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności, występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.