I SA/Kr 1107/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.G. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 marca 2014 r., nr: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: - odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych - W. G. zwrócił się z prośbą o przyznanie mu zwolnienia od kosztów. Skarżący ujawnił, iż prowadzi sam gospodarstwo domowe. Jego miesięczny dochód wynosi 900 zł i stanowi go świadczenie emerytalne. Skarżący nie posiada żadnego majątku. Nie dysponuje oszczędnościami, ani cennymi przedmiotami o wartości powyżej 3000 euro. Wnioskodawca podał, iż od roku 2002 pozostaje w rozdzielności majątkowej z małżonką. W uzasadnieniu wniosku W.G.podniósł, iż z powodu bardzo wysokich opłat sądowo-administracyjnych nie ma on możliwości aby je uiścić, gdyż odbiłoby się to w negatywny sposób na rodzinie i zabrakłoby środków na bieżące utrzymanie. Skarżący podał, że urząd wprowadził do egzekucji decyzje podatkowe i nic mu prawie nie zostaje z emerytury. Miesięczne koszty utrzymania kształtują się następująco: 200-350 zł energia elektryczna, 156 zł woda i ścieki (468 zł : 3 miesiące), 300 zł insulina wnioskodawcy, 130 zł leki żony, 170 zł abonamenty TV i telefon, 30 zł wywóz śmieci, 50 zł kwartalnie podatek od nieruchomości, 300-400 zł na osobę to koszty żywności, ubrania i środków czystości. Dodatkowo potrzebny jest opał na zimę. Skarżący podał, że przeszedł operację serca, od maja pozostaje w ciągłym leczeniu, cierpi także na marskość wątroby. Z uwagi na brak środków i rosnące zadłużenie strona nie opłaca rachunków. Skarżący wskazał także, że z małżonką ma rozdzielność majątkową, jest w separacji, aktualnie egzekwuje ona od niego alimenty. Poza emeryturą w wysokości 1207 zł netto, skarżący nie zna jej źródeł dochodu ani aktualnego majątku nieruchomego oraz oszczędności. Żona nie udostępni potrzebnych informacji z uwagi na istniejący między małżonkami konflikt. Z posiadanych przez skarżącego informacji wynika, że nie miała ona ani oszczędności ani majątku nieruchomego. Skarżący podał, że zamieszkiwał w domu córki, jednak z uwagi na konflikt, w większości w sezonie letnim, przebywa poza domem. Opłaca niektóre rachunki dopóki są na niego. Urząd odrzucił odwołania W. G.i wszczął egzekucję. Na leki i życie pozostaje mu kwota ok. 300 zł. Skarżący podał, że nie ma samochodów ani maszyn rolniczych ani rachunku bankowego. W związku z tym, że dane zawarte w złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach nie miały cechy "dokładności", o której mowa w art. 252 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, W.G.został wezwany do ich uzupełnienia poprzez przesłanie w terminie 7 dni: oświadczenia, gdzie aktualnie zamieszkuje i czyją własność stanowi ta nieruchomość; oświadczenia, czy prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z synem R., synową M. i wnukami N. i A. – jeśli tak, należało wykazać stan majątkowy tych osób oraz udokumentować źródło i wysokość ich miesięcznych dochodów; wyjaśnienia, czy małżonka skarżącego jest nadal właścicielką nieruchomości rolnej o pow. ok. 40 ha – jeśli tak, należało wykazać w jaki sposób nieruchomość ta jest wykorzystywana i jakie dochody przynosi (z uwzględnieniem dopłat), jeżeli zaś została ona sprzedana należało potwierdzić ten fakt kopią umowy kupna-sprzedaży; oświadczenia, czy skarżący nadal spłaca raty kredytu zaciągniętego w 2012 roku w SKOK Stefczyka Oddział Klucze, jeśli kredyt ten został spłacony – należało przedłożyć odpowiednie zaświadczenie SKOK na tę okoliczność; potwierdzenie wysokości dochodów skarżącego i jego żony za sierpień 2014 roku; kopii zeznań podatkowych za 2013 rok W.G. oraz osób, z którymi prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe; przedłożenie wykazów wszystkich posiadanych przez skarżącego oraz jego domowników rachunków bankowych i wyciągów obrazujących ich historię za okres ostatnich trzech miesięcy wraz z aktualnym saldem; udokumentowanie rachunkami za ostatni okres rozliczeniowy wysokości wydatków związanych z koniecznym utrzymaniem rodziny (opłaty za prąd, gaz, wodę, opał, podatki, wywóz śmieci, ubezpieczenie itp.), telefon, telewizję, itp., a w przypadku zaległości w ponoszeniu tych opłat, należało przedłożyć aktualne zaświadczenie właściwych podmiotów potwierdzające tę okoliczność; udokumentowanie wydatków ponoszonych na leczenie. W odpowiedzi na wezwanie skarżący podał, że od ponad trzech miesięcy nie przebywa z żoną (separacja), dlatego gospodaruje sam. Żona ma orzeczone od skarżącego alimenty. Nie udostępniła ona historii swojego konta (jeżeli je ma), ani żadnych innych dokumentów. Wnioskodawca nie posiada lokat ani konta bankowego. Podał, iż nie mieszka z rodziną i nie dostanie od nich dokumentów. Zasugerował, że jeżeli są one potrzebne, wnosi o zwrócenie się przez sąd do urzędów, gdyż skarżącemu nie zostaną one wydane. Wysokość pobieranej emerytury wynosi 900 zł. Strona nie posiada samochodów, żona też nie miała. Skarżący podał, że w ostatnim okresie czasu zaszły nowe okoliczności, bowiem od skarżącego egzekwowane są alimenty. Raty kredytu wnioskodawca przestał płacić i nie ma przekazu. Opłaca je żona. Skarżący podał ponadto, iż nie ma orientacji i wiedzy o numerach KW nieruchomości żony i czy nadal posiada ona te nieruchomości. Z uwagi na całkowity brak środków finansowych oraz groźbę nędzy i bezdomności wniósł o zwolnienie od opłat i kosztów sądowych w całości. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2014r. Referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. W sprzeciwie od tego postanowienia, skarżący podał, że nie zgadza się z wnioskami orzecznika. Nie ma środków na dokonanie opłat sądowych i żadna "twórcza interpretacja" tego nie zmieni. Zaznaczył, że nie ukrywa żadnych składników majątkowych, gdyż ich nie posiada. Skarżący podał, że jego przychody są aktualnie bardzo niskie i nie pozwalają na dokonywanie opłat. Podał także, że zamyka mu się drogę do uzyskania sądowej kontroli administracji skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym – zgodnie z art. 246§1 pkt 2 p.p.s.a. – następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić w tym miejscu należy, że przyznanie prawa pomocy oznacza, że ciężar kosztów postępowania w zakresie objętym prawem pomocy poniesie zamiast strony budżet państwa, a zatem wszyscy obywatele. W orzecznictwie sądowym powszechny jest pogląd, że przyznanie prawa pomocy powinno mieć charakter wyjątkowy i powinno być stosowane w stosunku do osób pozostających w faktycznym ubóstwie. Prawo pomocy powinno być więc udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu oraz bez majątku, które ze względu na okoliczności życiowe są pozbawione środków do życia, bądź też ich środki są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II OZ 476/12, wymóg ponoszenia kosztów postępowania nie stanowi ograniczenia prawa do Sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Przyznanie stronie prawa pomocy, jako odstępstwo od powyższej zasady, stanowiące swoistą formę dofinansowania jej z budżetu państwa poprzez zapewnienie bezpłatnego udziału w postępowaniu, powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, w których zdobycie środków na pokrycie kosztów tego postępowania jest rzeczywiście niemożliwe. Sąd zauważa, że użyte w art. 246 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości również co do tego, że inicjatywa w zakresie uprawdopodobnienia okoliczności świadczących o trudnej sytuacji materialnej, np. związanej z ponoszeniem nadzwyczajnych kosztów utrzymania, czy leczenia spoczywa na wnioskodawcy, gdyż nie jest rzeczą sądu domyślać się takich okoliczności. Aby dokonać oceny możliwości płatniczych strony sąd musi dysponować co najmniej informacjami i dokumentami o jakich przedłożenie wezwano W.G. w toku postępowania przed Referendarzem sądowym. Wątpliwości dotyczyły przede wszystkim ponoszonych kosztów utrzymania, wysokości dochodów skarżącego i jego żony oraz posiadanych przez W. G. i M. G.nieruchomości. Mimo szczegółowego wezwania skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów obrazujących sytuację finansową jego i jego żony. Wyjaśnił tylko, że jego sytuacja rodzinna uległa zmianie. Ponadto podał fakty, które w żaden sposób nie zostały poparte dokumentami - alimenty na rzecz żony, prowadzona wobec niego egzekucja ze świadczenia emerytalnego, wydatki miesięczne. Wskazane twierdzenia wzajemnie się wykluczają. W jednym zdaniu twierdzi skarżący, że płaci żonie alimenty a w dalszej części twierdzi, że żona spłaca za niego kredyt. Ponadto skarżący wyjaśnił, iż żona odmówiła mu informacji na temat swojej sytuacji finansowej i pozostają oni w rozdzielności majątkowej. Tymczasem zgodnie z art. 23 Kodeksu rodzinnego opiekuńczego małżonkowie są zobowiązani do wzajemnej pomocy i z tego obowiązku nie zwalnia pozostawanie w rozdzielności majątkowej (postanowienie NSA z dnia 6 października 2004 r., sygn. akt GZ 71/04, ONSA i WSA 2005). Obowiązek ten rozszerza się także na partycypowanie w kosztach zaistniałych procesów sądowych (por. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt I FZ 460/08). Rozdzielność majątkowa małżonków odnosi się, w świetle przepisów prawa rodzinnego do majątku małżonków, a nie do ich wzajemnych obowiązków. Błędnym jest zatem założenie, iż rozdzielność majątkowa małżeńska zwalnia jednego małżonka z pomocy finansowej na rzecz drugiego w zakresie prowadzonego postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt I CZ 37/67). Podważa także wiarygodność twierdzeń skarżącego fakt, że z jednej strony wśród wydatków wskazuje on, że opłaca podatek od nieruchomości, deklarując równocześnie, że żadnych nieruchomości nie posiada. Sąd podkreśla, że dopiero zestawienie i analiza faktycznie uzyskiwanych przez skarżącego, jego małżonkę dochodów i ponoszonych wydatków pozwolą na ocenę w zakresie spełniania przesłanki przyznania prawa pomocy. Obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia kosztów postępowania, a tym samym przedstawienia i wykazania wszelkich okoliczności potwierdzających ten fakt obciąża wnioskującego o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym uchylanie się strony od obowiązków nałożonych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy jest przeszkodą wyłączającą możliwość przyznania tego prawa (por. postanowienie NSA z 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 418/05). Należy podkreślić, że skarżący w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego nie jest w stanie przesłać dokumentów dotyczących jego osoby, takich jak np. zeznanie podatkowe za 2013 r. czy potwierdzenie przekazania skarżącemu emerytury. Sąd podkreśla, że skarżący nie zrealizował warunków wykazania, iż nie jest w stanie uiścić kosztów postępowania. Złożone na urzędowym formularzu oświadczenie jest niepełne, nie zawiera bowiem wszystkich danych o sytuacji majątkowej, rodzinnej i finansowej skarżącego. Uchylanie się od złożenia pełnego i wyczerpującego oświadczenia i przedłożenia dokumentacji, musi prowadzić w powyższej sytuacji do oceny, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.