I SA/Kr 1121/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. reprezentowanej przez radcę prawnego B. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 maja 2009 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] [...] w przedmiocie podatku od spadku postanawia 1. oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], 2. oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 19 lutego 2009 r., nr [...], [...]. W dniu 26 czerwca 2009 r. skarżąca A. D. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego B. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadku. W przedmiotowej skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być przy tym wykazana przez skarżącego, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez skarżącego wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności skarżący powinien wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak m. inn.: postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04, niepubl.; postanowienie z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, niepubl.). Żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie została wykazana przez pełnomocnika skarżącej, który ograniczył się jedynie do sformułowania prośby o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez podania jakiejkolwiek argumentacji potwierdzającej zasadność tego wniosku w kontekście wystąpienia przesłanek z art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uznając więc, że obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy stwierdzić należy, iż skarżąca działająca przez profesjonalnego pełnomocnika w żaden sposób nie wykazała, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek skarżącej dotyczy również decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, a więc organu pierwszej instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy. Organ odwoławczy nie ogranicza się więc jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, ale zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1996 r., II SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, nr 1, poz. 35, B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, str. 81, 533, Komentarz do art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U.97.137.926), [w:] C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. III). Naturalną konsekwencją przyjęcia powyższego modelu wynikającego z zasady dwuinstancyjności (art. 127 Ordynacji podatkowej) jest fakt, iż decyzja drugiej instancji zastępuje poprzednią, wchodzi niejako w jej miejsce. Decyzja pierwszej instancji przestaje więc obowiązywać, upada z chwilą, kiedy zdecydowano się na powtórzenie postępowania w sprawie, które musi zakończyć się nową decyzją (tak: J. Zimmermann, Administracyjny tok instancji, Kraków 1986, str. 66). W związku z powyższym, skoro wniosek strony skarżącej dotyczy decyzji nieostatecznej, a co za tym idzie, nie podlegającej wykonaniu i zastąpionej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej, przeto z tych względów nie zasługuje na uwzględnienie. Należy nadto zauważyć, że z brzmienia art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika wprost, że instytucja wstrzymania wykonalności dotyczy aktu lub czynności zaskarżonej do sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.