I SA/Kr 1129/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. - skargę oddala - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia [...] lipca 2019r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta N. z dnia [...] listopada 2018r., nr [...]I w sprawie zmiany decyzji ustalającej K. S. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017r. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2018r., działając w trybie art. 254 Ordynacji podatkowej, zmienił ww. zobowiązanej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017r., ustalony decyzją z dnia [...] października 2017r., nr [...] z kwoty 565,00 zł. do kwoty 406,00 zł. Zmiana ta – jak przyjął organ – została dokonana na wniosek ww. zobowiązanej i w oparciu o zmiany zapisów w ewidencji gruntów i budynków, dokonanej na podstawie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru [...] z dnia [...] kwietnia 2018r., nr [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] czerwca 2017r., sygn. akt l [...] dotyczącego zniesienia współwłasności. Za przedmiot opodatkowania łącznym zobowiązaniem pieniężnym, organ podatkowy I instancji przyjął m.in. grunt obszaru 721 m. kw. Oznaczony [...] i sklasyfikowany, jako grunt rolny zabudowany, a co za tym idzie, podlegający opodatkowaniu podatkiem rolnym. Od decyzji tej, ww. złożyła odwołanie, uzupełnione pismami datowanymi odpowiednio na dzień [...] stycznia 2019r. I [...] lutego 2019r. wskazując, że w zasadzie nie kwestionuje decyzji zmniejszającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017r. z kwoty 565,00 zł. do kwoty 406,00 zł, jednakże wywiodła, iż w tej decyzji nie uwzględniono zwrotu bezprawnie pobranego podatku od roku 2006 w wysokości 2.408,14 zł. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, SKO w N. wydało decyzję z dnia [...] lipca 2019r., o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się na treść art. 1, art. 4 ust. 1, art. 6a ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym ( Dz. U. z 2017r. poz. 1892 ze zm., dalej: "u.p.r."), art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2017r. poz. 1785 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017r. poz. 2101 ze zm.) i wywiedziono, że przepisy te w sposób spójny określają, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, co daje tej ewidencji w tym zakresie bezwzględne pierwszeństwo przed innymi dokumentami. Również taki przymiot posiadają decyzje orzekające o aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w szczególności decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (MWINGiK) z dnia [...] kwietnia 2018r., nr [...] o zmianie użytku gruntowego w działce nr [...]poł. w obrębie [..] obszaru 0,0721 ha z terenów mieszkaniowych - [..] na grunty rolne zabudowane [...]. Tak utrwalony w doktrynie pogląd podzielają również sądy administracyjne. Zgodnie z wykładnią orzecznictwa, organy podatkowe przy wymiarze podatków gruntowych związane są zapisami w ewidencji gruntów. Następnie organ odwoławczy wskazał, że przedmiot opodatkowania w sprawie, ustalono zgodnie ze złożoną ostatnio w dniu [...]października 2017r. (data wpływu do Urzędu Miasta N. [...] października 2017r.), informacją w sprawie podatku od nieruchomości na 2017r. oraz w oparciu o ewidencję gruntów prowadzoną dla obrębu [...] - N. jednostka rejestrowa [...] i decyzję MWINGiK z dnia [...]kwietnia 2018r. Zastosowano właściwe stawki, przeliczniki i zwolnienia podatkowe, zgodne z uchwałą Nr [...] Rady Miasta N. z dnia [...] grudnia 2016r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości, jak również przepisami o podatku rolnym i podatku od nieruchomości dla tej kategorii gruntów i budynków. Ustosunkowując się do przedstawionych w odwołaniu zarzutów, stwierdzono, że decyzja na łączne zobowiązanie pieniężne, wydawana jest na dany rok podatkowy. Dlatego w postępowaniu odwoławczym, Kolegium było uprawnione wyłącznie do rozpatrywania kwestii wymiaru podatku na rok 2017. Zatem sprawa ewentualnego ponownego przeliczenia i zwrotu podatku od nieruchomości dotyczącego działki nr [...] za lata 2006-2016 może być rozpatrzona wyłącznie w odrębnym postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że w tej sprawie zostało już wydane przez Burmistrza N. prawomocne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2018r., nr [...] W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca podniosła brak rozpatrzenia jej odwołania. W ocenie strony, wszystkie zgłoszone przez nią fakty oraz argumenty zostały zignorowane, w tym stanowisko organu I instancji, wyrażone w piśmie z dnia [...] grudnia 2018r. W wystąpieniu tym, Burmistrz Miasta N. stwierdził, że pozytywnie rozpatrzył wniosek strony z dnia [...] października 2018r. i zmienił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017, stwierdzając nadpłatę w kwocie 159,00 zł. Skarżąca domaga się jednak zwrotu kwoty 2.408,14 zł, objętej postanowieniem Sądu Rejonowego w N. ([...]. Okoliczności te w ocenie strony zostały zatajone przez organy podatkowe obu instancji. Dalej skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu brak ustaleń i dowodów, a wyłącznie cytowanie przepisów prawa. Opisała również wystąpienie do Urzędu Miasta N. o dokumenty-formularze, które strona sformułowała już po wydaniu decyzji przez organ II instancji oraz szczegółowo opisała zdarzenia, jakie miały miejsce przed Sądem Okręgowym w N. w sprawie dotyczącej ochrony posesoryjnej i zniesienia współwłasności. W świetle powyższego, skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. Dodał, że wniosek strony o zmianę wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, okazał się zasadny. Organ I instancji orzekł o nadpłacie w kwocie 159,00 zł. Wskazana zaś przez skarżącą kwota 2.408,14 zł, to ustalona przez Sąd Rejonowy w N. I Wydział Cywilny, w sprawie oznaczonej sygn. [...] - wartość nakładów, które skarżąca powinna zapłacić uczestnikowi tego postępowania J. B. To skarżąca zobowiązana była zapłacić wskazaną kwotę, nie zaś ją otrzymać. Nadto, strona zdaje się nie rozumieć, że w powyższym postępowaniu cywilnym o zniesienie współwłasności nie występował Burmistrz Miasta N. ani organ odwoławczy. Rozpatrzona przez te organy sprawa z wniosku strony z dnia [...] października 2018r. dotyczy wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, nie zaś rozliczeń o charakterze cywilnoprawnym. Zauważono, że sprawę zakończono ostatecznym prawomocnym orzeczeniem, na co wskazuje klauzula naniesiona na orzeczenie sądowe. Treść przedmiotowego wniosku strony nie budzi żadnych wątpliwości, iż podatnik zwraca się o zwrot nienależnie pobranego podatku w związku z decyzją MWINGiK z dnia [...] kwietnia 2018r. Organy podatkowe w sprawie uprawnione i zarazem zobowiązane były do rozpatrzenia sprawy pod względem zmiany ustalonego już zobowiązania podatkowego oraz stwierdzenia nadpłaty. Nie miały one zarazem żadnych kompetencji do modyfikowania ostatecznych orzeczeń sądów powszechnych. Niezasadny był również zarzut braku dowodów i poczynienia ustaleń przez Kolegium. Skład orzekający opisał, jakie zmiany nastąpiły w kwalifikacji opodatkowanych gruntów (użytków) oraz na podstawie, jakich dowodów, ustalenia te poczynił. Była to przede wszystkim decyzja MWINGiK, zawiadomienia z ewidencji gruntów i budynków oraz informacja podatkowa złożona przez stronę. Zadeklarowany przez skarżącą przedmiot opodatkowania był zgodny z danymi ujawnionymi w ww. dokumentach urzędowych. Strona uważała jednak, że wysokość nadpłaty w podatku jest tożsama z wysokością zasądzonego od niej zwrotu nakładów w sprawie cywilnej. Zdaniem organu odwoławczego, nie sposób zgodzić się z zarzutem zatajania powyższych informacji. Skarżąca zdaje się nie rozumieć, że to organy podatkowe konstytutywnie, ustalają wymiar należności podatkowych od osób fizycznych w podatkach gruntowych i przy jego zmianie także one są wyłącznie uprawnione do wyliczenia tak zmienionego zobowiązania. To nie sądy cywilne dokonują wymiaru podatku rolnego lub od nieruchomości, a organy podatkowe, które z kolei nie są uprawnione do rozstrzygania sporów cywilnych. Natomiast odnośnie okoliczności wystąpienia przez stronę - już po wydaniu i doręczeniu decyzji z dnia [...]lipca 2019r. - do Urzędu Miasta w N. o wydanie formularza-informacji złożonej przez J.B., organ II instancji odstąpił od ustosunkowania się do tej części skargi, bowiem nie sposób zrozumieć, na czym miałby polegać ten zarzut. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi. W dniu [...] października 2019r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła odpowiedź skarżącej na odpowiedź na skargę wraz z załącznikami, w której zawarła ona polemikę ze stanowiskiem organu, cytując fragmenty odpowiedzi na skargę i ustosunkowując się do nich. Kierunek stanowiska skarżącej w sprawie jest taki sam, jaki zaprezentowała ona w skardze. Zdaniem skarżącej, podatek został obliczony na podstawie fałszywego formularza-informacji przez J. B. w 2006r. i w dalszych latach, gdyż skarżąca była właścicielką działki, od której pobrano nienależny podatek, zgodnie z wyrokami sądowymi z 1999r. i 2000r., co SKO zataiło i uznało za sprawę załatwioną. Skarżąca uznała, że powinna otrzymać nie tylko zwrot nienależnie pobranego podatku, ale i urzędnicy powinni odpowiadać za fałszowanie dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza, w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności sprecyzować należy przedmiot postępowania jakie toczyło się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Sądowi administracyjnemu w Krakowie przedstawiona została skarga K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...]lipca 2019r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta N. z dnia [...] listopada 2018r., nr [...] w sprawie zmiany decyzji ustalającej K. S. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017r. Tylko zatem w zakresie tak określonego przedmiotu postępowania sądowi administracyjnemu przysługiwała kompetencja w zakresie orzeczniczym. Sąd zbadać miał legalność zaskarżonej decyzji nie zaś oceniać wszelkie inne kwestie sporne jakie występują pomiędzy skarżącą jako podatniczką a organem podatkowym, w szczególności w kwestii nadpłaty podatku czy złożenia nieprawidłowych czy wręcz oszukańczych (jak twierdzi strona) deklaracji podatkowych w minionych latach. Sad administracyjny taki spór może rozpatrzyć dopiero wtedy gdy przedstawiona mu zostanie skarga na decyzję taki spór rozstrzygającą. W badanej sprawie przedmiotem oceny mogła być zatem tylko zaskarżona decyzja w przedmiocie zmiany w postępowaniu nadzwyczajnym decyzji ustalającej K. S. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017r. Decyzja ta, zmieniała wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017r., ustalony decyzją z dnia [...] października 2017r. z kwoty 565,00 zł. do kwoty 406,00 zł. Zmiana ta została dokonana w oparciu o zmiany zapisów w ewidencji gruntów i budynków, dokonanej na podstawie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru z dnia [...] kwietnia 2018r. oraz postanowienia Sądu Rejonowego w N. z dnia [...]czerwca 2017r., sygn. [...] dotyczącego zniesienia współwłasności. Co istotne, skarżąca tej zmiany nie kwestionowała, aprobując wysokość zobowiązania na 2017 rok jak również podstawę do dokonania zmiany zobowiązania na 2017r. Uważała jednak, że organ nie orzekł o wszystkich jej żądaniach w szczególności dotyczących zwrotu nadpłaty podatku w kwocie zwrotu kwoty 2.408,14 zł, objętej postanowieniem Sądu Rejonowego w N. (sygn.[...]. Okoliczności te w ocenie strony zostały zatajone i ukryte przez organy podatkowe obu instancji a przez to nie objęte zaskarżonym rozstrzygnięciem, mimo, iż wyraźnie o to wnosiła. Oceniając powyższy zarzut stawiany zaskarżonej decyzji, odnieść się należy do zakreślonego wyżej przedmiotu postępowania przed sądem administracyjnym adekwatnego do przedmiotu zaskarżenia czyli decyzji SKO w N. z dnia [...] lipca 2019r. Zaznaczyć należy, iż zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2019 poz. 900 ze zm.) statuującego instytucję zmiany decyzji podatkowej ostatecznej wskutek zmiany okoliczności faktycznych. Przepis ten wprowadza tryb wzruszenia decyzji ostatecznej, co stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznej (art. 128 O.p.). Tym samym przesłanki jego zastosowania muszą być interpretowane ściśle. Omawiany tryb zmiany decyzji podatkowej ma szczególny charakter, gdyż służy aktualizacji (skorygowaniu) wysokości ustalonego zobowiązania podatkowego w związku ze zmianą stanu faktycznego, w zakresie mającym wpływ na kwotę podatku, która nastąpiła po doręczeniu decyzji wymiarowej, w trakcie danego roku podatkowego. Zgodnie z ww. przepisem decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji (art. 254 § 1 O.p.). Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, art. 254 O.p. reguluje odrębny tryb wzruszenia ostatecznej decyzji podatkowej, niekonkurencyjny względem pozostałych trybów nadzwyczajnych (wznowienia postępowania podatkowego, stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej) i umożliwia organowi, który wydał decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, dokonanie jej zmiany. Zmiana taka może być jednak dokonana przy spełnieniu łącznie dwóch przesłanek. Po pierwsze, po doręczeniu decyzji nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego, po drugie — skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Oznacza to, że przepis art. 254 O.p. ma charakter wyjątkowy i nie ma charakteru samodzielnego. Jego zastosowanie zależy od istnienia innych przepisów prawa podatkowego, przede wszystkim materialnego, w których określone są okoliczności faktyczne mające wpływ na obliczenie wysokości zobowiązania podatkowego. Dopiero zmiana faktów prawotwórczych wpływających na zmianę wysokości zobowiązania podatkowego daje podstawę, by na gruncie art. 254 O.p. dokonać zmiany decyzji wymiarowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2010r., sygn. akt II FSK 971/09, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, prawidłowa z prawnego punktu widzenia decyzja zmieniająca wydana na podstawie art. 254 O.p. powinna odpowiadać następującym wymogom: 1) może być wydana tylko przez organ, który wydał decyzję ostateczną; 2) może być wydana na zarówno na wniosek strony, jak i z urzędu; 3) może być wydana tylko wskutek zmiany okoliczności faktycznych wpływających na wysokość zobowiązania podatkowego ustalonego lub określonego w decyzji ostatecznej; 4) może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego w decyzji ostatecznej; 5) może dotyczyć tylko takiego elementu decyzji ostatecznej, jakim jest wysokość zobowiązania podatkowego. Należy tu podkreślić, że cechą decyzji wydanej na podstawie art. 254 O.p. jest to, że nie funkcjonuje ona samodzielnie w obrocie prawnym. Byt prawny takiej decyzji jest związany z funkcjonowaniem w obrocie prawnym decyzji ostatecznej, pierwotnie ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Ta nowa decyzja, wydana na podstawie art. 254 O.p., kształtuje bowiem na nowo tylko jeden, aczkolwiek najistotniejszy element ostatecznej decyzji wymiarowej, tj. wysokość zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 970/15). Jak wynika z powyżej wskazanych regulacji prawnych wszczęcie postępowania w trybie art. 254 O.p. możliwe jest z urzędu lub na wniosek. Taki pogląd jest jednolicie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych a jako reprezentatywne, powołać można wyroki; WSA w Szczecinie z dnia 18 stycznia 2018r. sygn. I SA/Sz 929/17 czy WSA w Krakowie z dnia 24 maja 2018r. sygn. I SA/Kr 85/18. W badanej sprawie, postępowanie w sprawie zmiany decyzji o ustaleniu wysokość podatku od nieruchomości na 2017r. dotyczące działki o nr ewidencyjnym [...] w N. zostało zainicjowane wnioskiem strony datowanym na dzień [...] października 2018r. a dotyczącym "zwrotu nienależnie pobranego podatku z uwzględnieniem decyzji MWING i K w Krakowie z dn. [...] 04.2018r.", która to decyzja, aktualizująca dane w ewidencji gruntów została dołączona do wniosku. Organ jednak nie wydał rozstrzygnięcia w formie decyzji w sprawie "zwrotu nienależnie pobranego podatku" lecz bazując na dołączonej decyzji aktualizującej dane w ewidencji gruntów – działając w tym zakresie z urzędu – zmienił decyzję w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017r. Powyższego działania trudno kwestionować, organ był umocowany do takiego działania ponieważ ujawnione zostały okoliczności faktyczne (decyzja MWINGiK w K. z dnia [...] kwietnia 2018r). Jak wcześniej wskazano, Sąd – biorąc pod uwagę przedmiot postępowania – nie był uprawniony do badania czy organ orzekł w kwestii żądanego przez skarżącą "zwrotu nienależnie pobranego podatku w kwocie 2.408,14 zł" oraz czy rozpoznał do końca i wyczerpująco wniosek skarżącej. Sąd przyjął, że rozstrzygnięcie organów podatkowych wydane zostało z urzędu w trybie art. 254 O.p., co było działaniem prawidłowym. Pozostałe kwestie, strony postępowania winny rozstrzygnąć w innych postępowaniach. Sąd administracyjny, nie mając skargi na inne rozstrzygnięcia nie może wypowiadać się w pozostałym zakresie. Nie ma też merytorycznych podstaw by w niniejszym postępowaniu wypowiadać się w kwestii ewentualnej bezczynności czy przewlekłości działań organów podatkowych w niniejszej sprawie jak również wypowiadać się w kwestii postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie ponownego przeliczenia i zwrotu podatku, wydanego jeszcze przed sformułowaniem przez skarżącą wniosku z dnia [...] października 2018r. i przed wydaniem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej (brak danych o jego prawomocności czy zaskarżeniu). Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.