I SA/Kr 1136/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. i W.K. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J.K. i W.K. na upomnienie Burmistrza A. z dnia 25 maja 2015 r. nr: [...] w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami p o s t a n a w i a I) zwolnić skarżących od kosztów sądowych; II) ustanowić dla J.K. i W.K. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka Postanowieniem z dnia 4 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J.K. i W.K. na upomnienie Burmistrza A. z dnia 25 maja 2015 roku w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami. W dniu 25 marca 2016 roku do tut. sądu wpłynął wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu motywowany chęcią wniesienia skargi kasacyjnego od w/w orzeczenia. W związku z tym, że wniosek został złożony na nieobowiązującym formularzu, w wykonaniu Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 marca 2016 roku, skarżącym zostały przesłane aktualnie obowiązujące wzory druków "PPF" celem ich wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym terminie brak został uzupełniony. We wnioskach skarżący oświadczyli, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Ich miesięczny dochód wynosi 2.797 zł i stanowi go emerytura J.K. w wysokości 1.325 zł i emerytura W.K. w wysokości 1.472 zł. W skład majątku wnioskodawców wchodzi dom jednorodzinny z lat 60-tych o powierzchni 87 m² na działce 0,1138 ha oraz nieruchomość rolna wielkości 1,3362 ha bez zaplecza gospodarczego i inwentarza, która nie jest uprawiana rolniczo. Skarżący nie dysponują zasobami pieniężnymi, ani cennymi przedmiotami o wartości powyżej 5.000 zł. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy J. i W. małżonkowie K. podnieśli argumenty odnoszące się do złożonej skargi. Z danych w formularzu z dnia 18 marca 2016 roku wynika natomiast, że skarżący są emerytami liczącymi 77 lat, utrzymującymi się z niskich świadczeń. Otrzymywana emerytura wystarcza na zaspokojenie ich podstawowych potrzeb na przeżycie. Wnioskodawcy podali, że ich miesięczne wydatki przedstawiają się następująco: wyżywienie 940 zł, lekarstwa 700 zł i utrzymanie domu z opłatami 1.150 zł. W takiej sytuacji nie stać ich na opłacenie kosztów sądowych i wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Do wniosku załączone zostały karty informacyjne dotyczące stanu zdrowia i leczenia skarżących oraz zestawienie operacji na rachunku bankowym J.K. za okres od 17 września 2015 r. do 19 października 2015 roku na okoliczność potwierdzenia wysokości otrzymywanych świadczeń emerytalnych. Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że aktualnie rozpoznawany wniosek o przyznanie prawa pomocy jest drugim wnioskiem skarżących w tym przedmiocie złożonym w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 16 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek J.K. i W. K. o przyznanie prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność wniesionej przez nich skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 grudnia 2015 roku sygn. akt II GZ 861/15 zażalenie skarżących oddalił. Na obecnym etapie nie wchodzi jednak w grę zastosowanie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w myśl którego prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Orzekający podziela bowiem pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt II OZ 201/06, że po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi ze względu na jej niedopuszczalność sąd pierwszej instancji nie może na podstawie art. 247 p.p.s.a. odmówić przyznania prawa pomocy, powołując się na oczywistą bezzasadność skargi będącą skutkiem jej niedopuszczalności. W wyniku takiego rozstrzygnięcia skarżący zostaliby bowiem pozbawieni możliwości weryfikacji tego postanowienia w toku kontroli instancyjnej. Z tych względów wniosek skarżących o prawo pomocy złożony na obecnym etapie postępowania należało rozpoznać merytorycznie Podstawę materialnoprawną przyznania prawa pomocy stanowi art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie orzekającego skarżący uwiarygodnili, że nie posiadają środków finansowych na pokrycie kosztów związanych z prowadzeniem na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Wnioskodawcy są 77-letnimi emerytami. Z zalegających w aktach sprawy kart informacyjnych dotyczących stanu ich zdrowia wynika, że zarówno J. K., jak i W.K. są osobami schorowanymi, pozostającymi w leczeniu kardiologicznym. Źródłem ich utrzymania są świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 2.797 zł (1.325 zł i 1.472 zł). Z oświadczeń skarżących wynika, że całość uzyskiwanych dochodów przeznaczana jest na pokrycie kosztów ich koniecznego utrzymania i leczenia. Skarżący nie dysponują przy tym żadnymi oszczędnościami, ani przedmiotami wartościowymi, które mogłyby zostać spieniężone. Nieruchomość rolna, której są współwłaścicielami nie jest uprawiana i nie przynosi wnioskodawcom żadnych dochodów. W takiej sytuacji wygospodarowanie nawet niewielkich kwot na opłaty sądowe, czy wynagrodzenie pełnomocnika, przekracza ich możliwości finansowe. Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania skarżącym prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie w całości od kosztów sądowych oraz ustanowienie na ich rzecz adwokata z urzędu, dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.