I SA/Kr 1137/06

Sygn. akt I SA/Kr 1137/06 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 czerwca 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Anna Znamiec (spr), Sędziowie: WSA Maria Zawadzka, Asesor WSA Maja Chodacka, Protokolant: Iwona Sadowska – Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2007r., sprawy ze skargi K. T. i R. T., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 28 kwietnia 2006r nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących koszty postępowania w kwocie 5.115 zł ( pięć tysięcy sto piętnaście złotych ). Urząd Skarbowy w dniu [...].09.2005 r. przeprowadził u podatnika R. T. kontrolę podatkową w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. Podatnik R. T.prowadził wówczas (od 14 maja 2004 r.) działalność gospodarczą w zakresie wynajmu nieruchomości. W trakcie kontroli podatnik okazał umowę dzierżawy zawartą [...] lipca 2004 r. z firmą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G.. Umowa została zawarta na czas określony ([...].07.2004-[...].01.2005). Miesięczny czynsz wynosił 5.000,00 zł. netto. W prowadzonej podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2004 r. podatnik wykazał zerowy przychód z działalności gospodarczej. Nieruchomość będąca przedmiotem ww. umowy dzierżawy była także przedmiotem dzierżawy zawartej między tymi samymi stronami w dniu 18 czerwca 2004 r. Według umowy dzierżawy z tego dnia podatnik wydzierżawił Spółce [...] Sp. z o.o. przedmiotową nieruchomość na czas nieokreślony, zaś miesięczna wysokość czynszu (po wyliczeniu) wynosiła 31.784,48 zł. netto. Umowy te pozostawały zatem we wzajemnej sprzeczności, przy czym jak podkreślały organy podatkowe pierwszą umowę (z dnia [...].06.2004 r.) podatnik, pod odpowiedzialnością karną, przedstawił w trakcie postępowania dotyczącego ustalenia źródeł pokrycia wydatku na zakup nieruchomości stanowiącej przedmiot wymienionych umów dzierżawy. Również pod odpowiedzialnością karną podatnik zeznał, iż z tytułu umowy dzierżawy z dnia 18.06.2004 r. otrzymuje czynsz miesięczny wynoszący około 31.000,00 zł. netto. W dalszym toku postępowania podatnik przedłożył dokument - rozwiązanie umowy dzierżawy z dnia [...]06.2004 r. i powoływał się na okoliczność, iż "pierwsza" umowa została rozwiązana, a jedynie obowiązująca jest druga umowa (z dnia [...].07.2004). Organ podatkowy nie dał wiary przedłożonemu dokumentowi rozwiązania umowy i przedmiotową umowę z dnia [...].06.2004 r. przyjął dla ustalenia wysokości przychodu osiągniętego z dzierżawienia nieruchomości. Organ podatkowy wskazywał na powiązania personalne między podatnikiem a Spółką, której dzierżawiony był teren (podatnik był członkiem zarządu tejże Spółki) oraz na okoliczność, iż w sytuacji gdy zwrócono się do podatnika o wyjaśnienie źródła zakupu nieruchomości za cenę 920.000,00 zł., to podatnik powołał się na umowę z [...].06.2004 r., po czym, gdy zgodnie ze wskazaną umową podatnik uzyskałby z tytułu dzierżawy nieruchomości za okres 18.06.2004-31.12.2004 przychód w kwocie 204.480,15 zł., to podatnik powołuje się na okoliczność, że umowa ta została w tym samym dniu rozwiązania (rozwiązana za porozumieniem stron w dniu [...].06.2004). Nadto organ podatkowy podkreślił okoliczność, iż przedmiotowa umowa dzierżawy z dnia [...].06.2004 r. została przedłożona przez Spółkę [...] Sp. z o.o. w Małopolskim Urzędzie Skarbowym wraz z wnioskiem NIP-2. Złożenie przedmiotowej umowy miało miejsce po dacie, w której według twierdzeń podatnika miałby ona być już rozwiązana (jej złożenie w MUS miało miejsce 13.09.2004). Przyjmując umowę dzierżawy z dnia [...].06.2004 r. za wiążącą organ podatkowy nie uznał za dowód ksiąg podatkowych podatnika w zakresie przychodów za okres prowadzenia działalności w 2004 r., tj. 14.05.2004 - 31.12.2004. Organ przyjął za dowód księgi podatkowe w zakresie wykazanych kosztów uzyskania przychodu. Przychód we wskazanym okresie wyliczony w oparciu o przedmiotową umowę wyniósł 204.480,15 zł., wykazane w księdze podatkowej koszty uzyskania przychodu w 2004 r. wyniosły 12.550,98 zł., a zatem dochód z działalności podlegający opodatkowaniu wyniósł 191.929,17 zł. Doliczając wskazany dochód do innych dochodów uzyskanych w 2004 r. przez podatników R. T. i K. T. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...].03.2006 r. Nr [...] określił R.T. i K. T. zobowiązanie podatkowe w podatku od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 67800,00 zł. Od wskazanej decyzji podatnicy wnieśli odwołanie, zarzucając wydanie decyzji bez podstawy prawnej. Organ podatkowy nie zastosował podstawowych zasad postępowania podatkowego. Zgodnie z zasadą swobody umów, strony mogą kształtować stosunki prawne według swego uznania. Umowa dzierżawy zawarta w dniu 18 czerwca 2004 r. została w tej dacie rozwiązana i strony zawarły umowę dzierżawy w dniu 17 lipca 2004 r., która była wiążąca. Organ podatkowy samowolnie, wbrew istniejącym dokumentom i twierdzeniom podatnika przyjął, że strony łączyła umowy dzierżawy z dnia 18 czerwca 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał w dniu [...]kwietnia 2006 r. decyzję, znak -[...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na przepis art. 14 ust. 1 e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), zgodnie z którym za przychód z tytułu najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, których przedmiotem są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą uważa się przychody należne określone na dzień, w którym należności wynikające z tych umów stają się wymagalne. W ocenie organu podatkowego II instancji na podstawie analizy zebranych w postępowaniu kontrolnym dowodów organ l instancji zasadnie przyjął za podstawę ustalenia podatnikowi przychodów z działalności gospodarczej za 2004 r. wartość czynszu określoną w umowie dzierżawy z dnia 18 czerwca 2004 r., podzielając w tym zakresie ustalenia i ich ocenę dokonane przez organ ł instancji. Na wskazaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej K. T. i R. T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji oraz przyznania kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Skarżący złożyli także wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten postanowieniem Sądu z dnia 11 sierpnia 2006 r. został oddalony, a to wobec uprzedniego wstrzymania wykonania decyzji postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia[...] lipca 2006 r.. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili: 1) naruszenie art. 21 § 3 Ordynacji Podatkowej, poprzez wadliwe przyjęcie, iż wysokość zobowiązania skarżących jest inna niż wskazana w deklaracji 2) naruszenie art. 21 § 2 Ordynacji Podatkowej, poprzez wadliwe uznanie, iż nastąpiło odstąpienie przez organ podatkowy od określenia podstawy opodatkowania z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2004 r. w drodze oszacowania, podczas gdy takie oszacowanie faktycznie zostało przeprowadzone i określenie podstawy opodatkowania dla skarżących nastąpiło tym sposobem, co nie było prawidłowe i uzasadnione 3) naruszenie art. 53 § 3 Ordynacji Podatkowej, poprzez wadliwe uznanie za zasadnych naliczonych odsetek, podczas gdy brak ku temu podstawy z uwagi na nie istnienie zaległego zobowiązania podatkowego 4) naruszenie art. 120 Ordynacji Podatkowej - poprzez nie działanie przez organ podatkowy w oparciu o przepisy prawa 5) naruszenie art. 121 Ordynacji Podatkowej - poprzez nieuwzględnienie okoliczności korzystnych dla skarżących oraz rozstrzyganie na niekorzyść skarżących niejasności i wątpliwości dotyczących stanu faktycznego oraz jego oceny 6) naruszenie art. 122 Ordynacji Podatkowej - poprzez niepodjęcie przez organ podatkowy działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy 7) naruszenie art. 123 Ordynacji Podatkowej - poprzez uniemożliwienie pełnego wypowiedzenia się stronie skarżącej odnośnie ustaleń organu podatkowego, przed zamknięciem postępowania w sprawie 8) naruszenie art. 139 § 1 Ordynacji Podatkowej - poprzez niewypełnienie obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego, poprzez nie przesłuchanie świadka R. M. mającego istotne wiadomości w sprawie 9) naruszenie art. 180 § 1 Ordynacji Podatkowej - poprzez niedopuszczenie jako dowodu w sprawie umowy dzierżawy z dnia [...]07.2004 r. obowiązującej do [...].01.2005 r., a także nie prowadzenie dowodu z przesłuchania świadków wymienionych w toku postępowania, a wskazywanych przez skarżących 10) naruszenie art. 187 Ordynacji Podatkowej - poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie 11) naruszenie art. 188 Ordynacji Podatkowej - poprzez nieuwzględnienie dowodów istotnych dla skarżącego, pomimo że miały one znaczenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy, w sytuacji gdy okoliczności które wskazywane dowody miały wykazać - nie zostały stwierdzone innymi dowodami zebranymi w sprawie 12) naruszenie art. 191 Ordynacji Podatkowej - poprzez nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego 13) naruszenie art. 193 § 4 Ordynacji Podatkowej - poprzez niesłuszne przyjęcie za wadliwych oraz prowadzonych w sposób wadliwy ksiąg podatkowych skarżących, a tym samym uznanie ich za nie mogących stanowić dowodu w sprawie za okres 2004r. (od 14.05.2004 r. do 31.12.2004 r.) 14) naruszenie art. 199 a Ordynacji Podatkowej - poprzez wadliwą ocenę faktycznego celu i zamiaru stron w zakresie zawarcia umowy z dnia [...].06.2004 r. i okoliczności jej rozwiązania, która to ocena nie mogła sprowadzać się jedynie do werbalnego brzmienia treści umowy 15) naruszenie art. 199 § 3 Ordynacji Podatkowej - poprzez to, iż w sytuacji gdy na podstawie zgromadzonego materiału w sprawie organ podatkowy pomimo przeprowadzonego postępowania powziął wątpliwości odnośnie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego, z którym związane były określone skutki prawne, to organ podatkowy obowiązany był do wystąpienia do sądu powszechnego celem dokonania sądowych ustaleń w zakresie istnienia lub nieistnienia określonego stosunku prawnego (umowy z dnia [...]07.2004 r. jako jedynie wiążącej skarżących) 16) błędną ocenę treści art. 291 § 1 i § 3 Ordynacji Podatkowej polegające na wadliwym przyjęciu, iż R. T. nie złożył zastrzeżeń, wyjaśnień, nie wskazał nowych dowodów mających wpływ na dokonanie ustaleń które kolejno znalazły odzwierciedlenie w protokole kontroli 17) wadliwe przyjęcie za prawidłowe ustalenia przychodu netto celem określenia dochodu za 2004 r. - na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...].06.2004 r., podczas gdy taką podstawą winna być umowa dzierżawy z dnia [...].07.2004 r. zawarta na czas określony do dnia [...].01.2005 r., która była jedyną wiążącą podstawą prawną 18) niezgodne z prawem postępowanie organów podatkowych wykraczające poza ich uprawnienia, w oderwaniu od obowiązujących zasad przewidzianych przepisami postępowania administracyjnego oraz przepisami prawa cywilnego 19) naruszenie zasady zaufania podatnika do organu podatkowego 20) wadliwą interpretację art.14 e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez uznanie, iż istniały wymagalne przychody dla skarżących z umowy z dnia 18.06.2004 r. 21) wadliwą interpretację przez organ podatkowy art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych 22) wadliwą interpretację przez organ podatkowy art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych Skarżący w szczególności podkreślali, iż organy podatkowe nie miały kompetencji do oceny, czy i która umowa dzierżawy jest obowiązująca, a w razie wątpliwości w tym zakresie winny były się zwrócić do sądu powszechnego o ustalenie istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego. Skarżący podkreślili, iż organy całkowicie pominęły istnienie drugiej umowy dzierżawy (z [...].07.2004), która zdaniem podatnika była jedyną wiążącą strony umową. Skarżący podnieśli przy tym, iż pierwsza umowa została rozwiązana, co zostało wykazane dokumentem, a nadto na okoliczność rozwiązania umowy wnioskowany był podpisany na dokumencie rozwiązania umowy prokurent Spółki RUR-STAL Sp. z o.o., który to osobowy wniosek dowodowy został bezzasadnie pominięty przez organy. Zdaniem skarżących skoro umowa z [...].06.2004 r. straciła swój byt prawny, to nie można mówić o wymagalnych z jej tytułu przychodach, a zatem nie może być zastosowany art. 14e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Równocześnie podatnicy podnieśli, iż w lutym 2005 r. została wystawiona faktura na czynsz za okres 15.07.2004-15.01.2005, a to na podstawie umowy z [...].07.2004 r. (został od tej faktury zapłacony podatek od towarów i usług i podatek dochodowy). Nadto skarżący wskazali, iż organ podatkowy bezzasadnie określił podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, podczas gdy brak było przesłanek do zastosowania oszacowania, na okoliczność czego skarżący powołali ekspertyzę biegłego rewidenta. Powołując orzecznictwo zarówno NSA, jak i SN, skarżący podnieśli także, iż organ dopuścił się dowolności oceny dowodów, rozstrzygając wątpliwości na niekorzyść podatników. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Organ podniósł, iż rozważył całokształt materiału dowodowego, oceniając dowody nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. Organ podkreślił przy tym, iż obowiązany był rozpatrzyć wszystkie zebrane dowody "we wzajemnej łączności", a taka ich ocena uprawniała organ do samodzielnego zakwestionowania umowy dzierżawy z [...].07.2004. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela zarzuty strony skarżącej, iż w trakcie prowadzonego postępowania organ l instancji naruszył przepis art. 121 § 1 i art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187, art. 188 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). Zgodnie z powszechnie przyjętym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2000 r., sygn. akt l SA/Ka 559/99) zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury. Na mocy przepisu art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), w toku postępowania, organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywującej treści (art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa). Organy podatkowe kierując się zasadą dochodzenia do prawdy materialnej, mają w toku postępowania obowiązek, stosownie do art. 122 Ordynacji podatkowej, podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Przepis art. 191 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa wyraża zarówno zasadę prawdy obiektywnej jak też zasadę swobodnej oceny dowodów. Wynika z niego, że organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalania prawdy materialnej i według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. W ocenie Sądu w rozstrzyganej sprawie organy podatkowe dopuściły się naruszenia powyższych zasad postępowania podatkowego poprzez dokonanie ustaleń na podstawie nie kompletnego materiału dowodowego. W szczególności organy ustalając stan faktyczny w sprawie i wywodząc z tak ustalonego stanu faktycznego skutki prawnopodatkowe nie wypowiedziały się w odnośnie wniosków dowodowych sformułowanych w piśmie skarżącego z dnia [...].01.2006 r. W wymienionym piśmie skarżący wnosił m. in. o dopuszczenie dowodów z dokumentów (umowa dzierżawy z dnia [...] lipca 2004 r., oraz korespondencji prowadzonej pomiędzy skarżącym a dzierżawcą odnośnie prowadzonych inwestycji w przedmiocie dzierżawy, szczegółowo określonych faktur VAT, umów, ofert, potwierdzających prowadzone inwestycje) Ponadto skarżący wnosił o dopuszczenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków R. M. - prokurenta [...] Spółka z o. o. oraz J. G. - kierownika ds. inwestycji [...] Spółka z o. o. Na mocy przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te są wystarczająco stwierdzone innym dowodem. Prawu strony do przeprowadzenia dowodu odpowiada obowiązek organu podatkowego ustosunkowania się do żądania strony. Organ podatkowy nie może pozostać bezczynny, bądź przeprowadza żądany przez stronę dowód bądź odmawia uwzględnienia żądania strony. Ustalenie stanu faktycznego tylko na podstawie wybranych przez organ podatkowy dowodów, a zupełne pominięcie dowodów wnioskowanych przez stronę stanowi naruszenie zasady wyrażonej w art. 187 Ordynacji podatkowej, na mocy którego organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ podatkowy w oparciu o przepis prawa materialnego będący podstawa prawną rozstrzygnięcia. Pominięcie ustalenia faktu mającego znaczenie dla sprawy stanowi naruszenie art. 122 i art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania (wyrok NSA z dnia 29.09.1997 r., sygn. akt l SA/Wr 700/79). Przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, a mianowicie dowodów z zeznań świadków R. M. i J. G. uznać należy za istotne, gdyż przedmiotem sporu jest treść stosunku prawnego dzierżawy łączącego skarżącego i [...] Spółkę z o. o. Zeznania R.M. reprezentującego [...] Spółkę z o. o. przy zawarciu umowy dzierżawy z dnia 17.07.2004 r. i przy rozwiązaniu umowy dzierżawy z dnia [...].06.2004 r. oraz A. K. reprezentującego [...] Spółkę z o. o. przy zawarciu umowy dzierżawy z dnia [...].06.2004 r. w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie powinny być zasadniczym dowodem w zakresie ustalenia treści czynności prawnej łączącej skarżącego i [...] Spółka z o. o., a w konsekwencji ustalenia te będą miały znaczenie dla określenia przychodu skarżącego z tytuł dzierżawy nieruchomości w 2004 r. i określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe przyjmując jako dowód umowę dzierżawy z dnia [...] czerwca 2004 r. kwestionują twierdzenia strony dotyczące rozwiązania umowy dzierżawy z dnia [...] czerwca 2004 r. i umowę z dnia [...] lipca 2004 r. na potwierdzenie których to strona skarżąca dysponuje pismem -rozwiązanie umowy z dnia [...] czerwca 2004 r., umową dzierżawy z dnia [...] lipca 2004 r. oraz dowodami zapłaty czynszu zgodnie z umową z dnia [...] lipca 2004 r., w postaci faktur VAT i dowodów zapłaty. Okoliczności te powodują konieczność przeprowadzenia dowodów z przesłuchania w charakterze świadków wymienionych powyżej osób reprezentujących dzierżawcę przy dokonywaniu czynności prawnych. Tylko tak możliwe jest zrealizowanie zasady prawdy materialnej, w sposób wykluczający naruszenie zasad postępowania podatkowego. Skoro bowiem istnieją dokumenty potwierdzające stanowisko skarżącego, to tym samym organ nie powinien wydawać decyzji w oparciu o wybrane przez siebie dowody. Przeprowadzenie tych dowodów ma kluczowe znaczenie dla wyjaśnienia treści łączącego strony stosunku prawnego dzierżawy. Zeznania wskazanych osób, w ocenie Sądu, powinny być dowodem w zakresie ewentualnego określenia przychodu z tytułu dzierżawy w 2004 r. Podsumowując w przedmiotowej sprawie organy podatkowe nie wykonały wszystkich koniecznych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a tym samym rozstrzygnięcie dotknięte jest wadą powodującą konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Organy podatkowe rozpatrując ponownie sprawę w wymienionym zakresie powinny ustalić na podstawie przesłuchania wskazanych świadków a także innych dowodów treść stosunku prawnego dzierżawy łączącego skarżącego i [...] Spółkę z o. o.. Na mocy bowiem przepisu art. 122 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, w toku postępowania, organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z przepisem art. 199 a organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela zarzuty strony skarżącej, iż w trakcie prowadzonego postępowania organ ł instancji naruszył przepis art. 122, 180 par. 1, 181, 187 par. 1, 188, 191, 199 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).