I SA/Kr 1138/11

Dnia 17 sierpnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "V" sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 kwietnia 2011 r. o nr [...] w przedmiocie podatku od gier za marzec 2010 r. postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. "V"sp. z o.o. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 kwietnia 2011 r. o nr [...]. Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji, określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od gier za marzec 2010 r. na kwotę 32.000 zł. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniony tym, że przedwczesna egzekucja określonego spółce zobowiązania podatkowego groziłaby powstaniem skutków w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona wskazała, że nie posiada obecnie środków finansowych wystarczających do spełnienia określonego w decyzji zobowiązania, a jednocześnie toczą się przeciwko niej liczne postępowania egzekucyjne. Niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oznaczałoby konieczność wszczęcia egzekucji z innych niż pieniądze składników majątkowych, co spowodowałoby nieodwracalne skutki dla prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej w postaci utraty płynności finansowej, a w dalszej fazie istotnego ograniczenia zakresu prowadzonej działalności, co może doprowadzić do jej całkowitego zaprzestania i konieczności ogłoszenia upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 cyt. ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem udzielić stronie skarżącej tzw. "ochrony tymczasowej", która polega na wstrzymaniu wykonania np. egzekucji należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji podatkowej, aż do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być przy tym wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, niepubl.). Wyjątkowy środek, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji zarezerwowany jest zatem dla podmiotów znajdujących się w takiej sytuacji finansowej, która nie pozwala na pokrycie zobowiązań bez wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny "przesłanką wstrzymania wykonania orzeczenia jest ocena zmiany sytuacji strony skarżącej na skutek wykonania zaskarżonego aktu" (postanowienie NSA z 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2555/10). Choć na wnioskodawcy nie ciąży przy tym obowiązek jednoznacznego udowodnienia, że nie posiada on majątku na pokrycie zaległości podatkowych, ale okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd winny zostać uprawdopodobnione, a nie ograniczać się li tylko do lakonicznych oświadczeń, bez poparcia ich jakimikolwiek dowodami (tak NSA w postanowieniach: z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 495-497/04, 22 listopada 2004 r. FZ 474/04, 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04, niepubl.). Analizując przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez pryzmat przytoczonych powyżej przepisów i orzeczeń sądów administracyjnych, Sąd doszedł do przekonania, że strona nie zdołała w należyty sposób wykazać zaistnienia przesłanek koniecznych do wstrzymania wykonania decyzji. W pierwszej kolejności z uzasadnienia przedmiotowego wniosku wynika konkluzja, że wnioskodawca nie jest przedsiębiorcą pozbawionym majątku, bowiem obawia się, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą konieczność wszczęcia egzekucji z innych niż pieniądze składników majątkowych, co oznacza, że składniki takie posiada. Strona wprawdzie podniosła, że "nie posiada obecnie środków finansowych wystarczających dla spełnienia określonego w decyzji zobowiązania", nie przedstawiła jednak żadnych konkretów, a jedynie wyraziła obawę, że ewentualna egzekucja może doprowadzić do utraty płynności finansowej, ograniczenia zakresu prowadzonej działalności bądź upadłości. Tymczasem od wnioskodawcy można wymagać, aby przedstawił w sposób wyczerpujący swoją kondycję finansową, np. poprzez określenie bieżących zobowiązań finansowych, zaciągniętych kredytów lub pożyczek, majątku ruchomego, przychodów tudzież obrotów gospodarczych za ostatnie kilka miesięcy poprzedzające złożenie wniosku. Twierdzeniom wnioskodawcy należy zarzucić gołosłowność. Jedynym dowodem, który strona przedstawiła w celu uprawdopodobnienia powoływanych przez siebie okoliczności jest bowiem postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji, z uzasadnienia którego to postanowienia wynika, że przeciwko wnioskodawcy toczą się liczne postępowania egzekucyjne. Fakt ten nie jest natomiast sam w sobie przesłanką wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Nie musi on bowiem oznaczać, że sytuacja finansowa spółki jest na tyle trudna, że wykonanie kolejnej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Majątek może być bowiem na tyle duży, że wystarczy na uregulowanie wszelkich zobowiązań. Tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 (LEX nr 569795) zwrócił uwagę, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Zdaniem NSA konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Reasumując, z uzasadnienia nie można wyciągnąć jednoznacznego wniosku, że majątek skarżącego nie jest w stanie pokryć jego zobowiązań podatkowych. Przeciwko wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji przemawia ponadto dysproporcja pomiędzy wysokością zobowiązania podatkowego, którą strona jest zobowiązana zapłacić w związku z zapadnięciem zaskarżonej decyzji (24.000 zł) a kapitałem zakładowym spółki w wysokości 1.117.500 zł. W tym świetle, nawet biorąc pod uwagę wszystkie kwoty przedmiotu sporu ze spraw strony skarżącej zawisłych przed tut. Sądem, nie zostały wykazane przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61§3 p.p.s.a. Wobec powyższego przedmiotowy wniosek strony skarżącej należało oddalić jako bezzasadny w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a.