I SA/Kr 114/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 23 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "N" Sp. Z o.o. o dokonanie wykładni wyroku w sprawie ze skarg "N" Sp. z o.o. w K., na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 12 grudnia 2012 r. Nr [...],[...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług, postanawia : odmówić dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 114/13 Wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r. , sygn. akt I SA/Kr 114/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej WSA) działając w sprawie ze skarg "N" Sp. z o.o. w Krakowie, na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 12 grudnia 2012 r. Nr [...],[...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług, skargi oddalił. Tym samym przyznał rację organom podatkowym , że skarżąca spółka na podstawie art. 72 § 1 i art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o zwrot nadpłaty w podatku od towarów i usług. Sąd uznał ,że w systemie podatku VAT, co do zasady, zwolnienia charakteryzują się tym, że podatnik, który z nich korzysta (z wyjątkiem przypadków precyzyjnie wskazanych w artykule 169 Dyrektywy), nie ma prawa do odliczenia lub zwrotu podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług służących wykonywaniu czynności zwolnionych, a co za tym idzie, podobnie jak ostateczny konsument towarów lub usług, ponosi faktyczny ciężar podatku od wartości dodanej. W związku z powyższym, strona skarżąca z tytułu prowadzonej działalności w zakresie usług medycznych, zwolnionej od opodatkowania podatkiem od towarów i usług, nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego czy zwrotu podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących nabycia przez skarżącą towarów i usług związanych z tymi dostawami. Wnioskiem z dnia 2 września 2013 r. "N" Sp. Z o.o. zwróciła się do WSA o rozstrzygnięcie wątpliwości co uzasadnienia ww. wyroku. Z treści pisma procesowego skarżącej spółki nie wynika jednak przedmiot jego wątpliwości. Skarżący, przedstawiając stan faktyczny sprawy, przez cały czas zdaje się za to kwestionować zasadność podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia. Przedstawiając bowiem system rozliczenia podatku od towarów i usług ( art. 87 ustawy o podatku od towarów i usług) wywodzi, że organy podatkowe jak i WSA w Krakowie zaakceptował zasadność odmowy wszczęcia postępowania, a tym samym uznały, że podatek VAT powinien być zwrócony na rachunek skarżącej . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że wniosek o dokonanie wykładni orzeczenia podlegał ocenie w ramach art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjęty jest pogląd, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, Lex nr 75533). Zakres wątpliwości co do treści wyroku strona winna określić we wniosku o dokonanie jego wykładni. Przy czym, strona mająca wątpliwości co do treści wyroku w zakresie uzasadnienia powinna wskazać, który fragment uzasadnienia jest dla niej niezrozumiały (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2004 r., sygn. akt FZ 309/04, publ. Legalis). Podkreślenia jednak wymaga, że wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami, co do dalszego postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1517/02, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1998 r., sygn. akt III AO 25/97, OSNP 1999, nr 4, poz. 151). Sięgnięcie do instytucji wykładni orzeczenia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Instytucja ta nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego czy prawnego, ani pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Zdaniem Sądu, w rozważanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni uzasadnienia wydanego orzeczenia, albowiem zostało ono sformułowane w sposób jasny, nie budzący żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Z kolei, sama skarżąca nie wskazuje, który jego fragment jest niezrozumiały. Natomiast w uzasadnieniu wyroku Sąd w sposób precyzyjny określił co było przedmiotem sporu i odniósł się do tego problemu w uzasadnieniu rozstrzygnięcia . Zwrócić bowiem należy uwagę , że istota sporu ogniskowała się wokół zasadności stwierdzenia nadpłaty ( art. 75 Ordynacji podatkowej ) nie zaś kwestii zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W tym stanie rzeczy, skoro wniosek o wykładnię wyroku okazał się nieuzasadniony, należało w oparciu o art. 158 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.