I SA/Kr 1142/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 maja 2015 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 23 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 1142/15 wydanym w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę C. sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 maja 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Uzasadnienie sporządzone na wniosek strony skarżącej zostało jej doręczone w dniu 2 sierpnia 2016 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał zatem w dniu 1 września 2016 r. Pismem z dnia 5 września 2016 r. (data stempla pocztowego) działający w imieniu Spółki pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. We wniosku tym wskazał, że strona skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej (który upływał z dnia 1 września 2016 r.) bowiem pełnomocnik Spółki w dniu upływu terminu przebywał na wcześniej zaplanowanym urlopie wypoczynkowym. Tym samym, w ocenie pełnomocnika, strona skarżąca uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieni terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik podkreślił przy tym, że nie reprezentował strony skarżącej na etapie postępowania administracyjnego, ani na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, wobec powyższego nie mógł przewidzieć, że w okresie zaplanowanego urlopu będzie upływał termin na sporządzenie skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 86 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i 4 p.p.s.a). Ponadto zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wyjaśnić należy, że brak winy po stronie podmiotu dokonującego określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przy ocenie, czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Jeżeli strona działa w postępowaniu przez pełnomocnika, działania lub zaniechania tego pełnomocnika wywołują bezpośrednie skutki dla mocodawcy. Staranność działań podejmowanych przez pełnomocnika ustanowionego w sprawie pozostaje w tym względzie miarą staranności skarżącego. Jednocześnie zaniedbania pełnomocnika obciążają jego mocodawcę. Zatem zaniedbania, jakich dopuścił się pełnomocnik traktowane być muszą tak samo, jak gdyby dopuściła się ich strona skarżąca, która ponosi konsekwencje czynności podejmowanych przez pełnomocnika w jej imieniu (jak i konsekwencje braku podjęcia tych czynności). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 198/09 podkreślił, że na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Pełnomocnik profesjonalny, jakim jest adwokat lub radca prawny, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej. Zdaniem Sądu, złożony w przedmiotowej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazane przez pełnomocnika strony skarżącej okoliczności, stosownie do których do uchybienia terminu doszło z uwagi na przebywanie pełnomocnika na urlopie nie mogą zostać uznane za okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca udzieliła pełnomocnictwa radcy prawnemu D.S. w dniu 18 sierpnia 2016 r. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał natomiast w dniu 1 września 2016 r. Pełnomocnik podaje, że w dniu upływu terminu przebywał na zaplanowanym wcześniej urlopie. Już z powyższego wynika, że w momencie przyjmowania pełnomocnictwa - co jest równoznaczne z podjęciem się prowadzenia sprawy - pełnomocnik wiedział, że będzie przebywał na urlopie. W tym względzie powyższa okoliczność (urlop pełnomocnika) nie może stanowić okoliczności uzasadniającej niedokonanie czynności w ustawowym terminie. Zdaniem Sądu pełnomocnik nie wykazał, by dołożył wszelkich starań przy prowadzeniu powierzonej mu sprawy i by pomimo tego nie mógł sam, ani przy pomocy innych osób (drugiego wspólnika z którym prowadzi kancelarię radców prawnych) dokonać czynności w terminie. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, pełnomocnik nie uprawdopodobnił w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi kasacyjnej, jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a., bowiem w sprawie nie nastąpiły zdarzenia tego typu, których nie byłby w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności. Tym samym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie może być uwzględniony na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.