I SA/Kr 1181/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1181/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 września 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Ewelina Knapczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 r., sprawy ze skargi L. Ł., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 30 kwietnia 2014 r. Nr [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania wznowieniowego, - skargę oddala - Postanowieniem z dnia 5 marca 2014r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 2 stycznia 2014r. nr [...] zawieszające wznowione postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 marca 2008r. nr [...] w przedmiocie ustalenia L. Ł. wysokości zobowiązania podatkowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. Organ stwierdził, że pismem z 9 grudnia 2013 r. Marszałek Sejmu wystąpił na podstawie art. 74 ust. 1 w związku z art. 52 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego o wyjaśnienie wątpliwości co do treści pkt 1.2 w związku z pkt 1.3 i pkt II wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Marszałka Sejmu zagadnienia pozostają w ścisłym i bezpośrednim związku z postępowaniem zainicjowanym wnioskiem strony z dnia 9 września 2013 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 marca 2008 r. z przyczyny wskazanej w art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej określanej skrótem "O.p.") w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2013 r. Związek ten wyraża się tym, że bez rozstrzygnięcia przez Trybunał istotnych wątpliwości co do skutków ww. wyroku, nie jest możliwe zakończenie przedmiotowego postępowania w sposób zgodny z rzeczywistymi intencjami Trybunału Konstytucyjnego. W sprawie zachodzą zatem przesłanki wymienione w art. 201§1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ zauważył, że w niektórych orzeczeniach (wyrok NSA z 19 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 578/09 oraz z 25 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 637/09) dopuszcza się przyjęcie, że TK może być uznany za "sąd" właściwy dla rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, w rozumieniu art. 201§1 pkt 2 O.p. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym jest on organem władzy sądowniczej. Kwestia ustalenia skutków prawnych wyroku Trybunału Konstytucyjnego w drodze wykładni jego treści pozostaje natomiast w wyłącznej kompetencji Trybunału. Organ podatkowy nie może zatem samodzielnie wyjaśniać treści wyroku, gdy jeden z uczestników postępowania przed Trybunałem zgłosił potrzebę wyjaśnienia wyroku przez Trybunał. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zawieszenie wznowionego postępowania w takiej sytuacji jest także podyktowane potrzebą realizacji zasady praworządności wynikającej z art. 120 O.p. oraz zasady zaufania do organów podatkowych, w której mowa w art. 121 O.p. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie L. Ł. zaskarżył opisane postanowienie, zarzucając naruszenie: art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, art. 201§1 pkt 2 O.p. poprzez bezpodstawne zawieszenie postępowania oraz art. 217§2 O.p. poprzez nieuzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 30 kwietnia 2014 r., w wyniku uwzględnienia skargi na podstawie art. 54§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydał postanowienie o nr [...], mocą którego uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 5 marca 2014r. i poprzedzające je postanowienie z dnia 2 stycznia 2014r. oraz umorzył postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania wznowionego postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 października 2013r. nr [...]. W pkt 2 tego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził także, że działanie organu nie miało miejsca bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się do postanowienia TK z dnia 2 kwietnia 2014 r., którym odmówiono wyjaśnienia wątpliwości co do treści części I pkt 2 w związku z punktem 3 i częścią II wyroku TK z dnia 18 lipca 2013 r. Mając na uwadze uzasadnienie tego postanowienia, po przeanalizowaniu argumentacji przywołanej w uzasadnieniu skargi i dotychczasowego swojego stanowiska Dyrektor Izby Skarbowej uznał za zasadne przesłanki wskazane w skardze i postanowił uwzględnić ją w całości. Odnosząc się do stwierdzenia, że działanie organu nie miało miejsca bez podstawy prawnej organ stwierdził, że z wydaniem rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej mamy do czynienia wówczas, gdy nie istnieje przepis prawa pozwalający regulować daną materię w drodze orzeczenia administracyjnego. Nie można natomiast mówić o braku podstawy prawnej, gdy podstawa ta faktycznie istnieje, natomiast organ np. nie powołał jej, powołał błędnie. Decydującym jest rzeczywiste istnienie tej podstawy. W sprawie istnieje podstawna prawna w postaci art. 201§1 pkt 2 O.p., a zatem podjęte przez Dyrektora Izby Skarbowej rozstrzygnięcie należy uznać za niemające znamion działania bez podstawy prawnej. Odnosząc się natomiast do stanowiska, że działanie organu nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa organ stwierdził, że pojęcie "rażącego naruszenia prawa" nie ma w przepisach prawa podatkowego ściśle określonego znaczenia. Organ odwołał się w związku z tym do definicji zawartej w słowniku języka polskiego, że "rażący" – to "dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny". Warunkiem uznania, że nastąpiło rażące naruszenie prawa jest ustalenie, że w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny. Jeżeli jednak, stosując prawidłowe reguły wykładni, dojść można do odmiennych, lecz dopuszczalnych jej wyników, brak jest podstaw do uznania, że doszło do naruszenia prawa w sposób rażący. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej trudno twierdzić, że zaskarżone i uchylone postanowienia były w sposób oczywisty, wyraźny i niewątpliwy oraz dający się łatwo stwierdzić sprzeczne z przepisem prawa. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Skutków takich wydane postanowienia nie wywołały. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 kwietnia 2014 r. zostało zaskarżone w części (w zakresie pkt 2) do WSA w Krakowie przez pełnomocnika L. Ł. Powyższemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: art.2, art. 7 w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP; art. 120 w zw. z art. 201§1 pkt 2 O.p. poprzez bezpodstawne zawieszenie postępowania oraz art. 203 O.p. poprzez niepodjęcie działań w nim przewidzianych, mających na celu załatwienie sprawy w sytuacji zawieszenia postępowania. W związku z tym pełnomocnik wniósł o: - stwierdzenie wydania zaskarżonego postanowienia bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, - stwierdzenie, że stronie przysługują odsetki od nadpłaty stwierdzonej decyzją z dnia 13 maja 2014 r. na podstawie art. 78§5 pkt 1 O.p., w tym także za okres zawieszenia postępowania, - zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podał w szczególności, że w dniu 8 stycznia 2014 r. otrzymał postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 stycznia 2014 r., zawieszające z urzędu wznowione postępowanie, na które wniósł zażalenie. Na postanowienie organu II instancji z dnia 5 marca 2014 r. wniósł skargę do WSA w Krakowie. W wyniku częściowego uwzględnienia tej skargi organ II instancji wydał skarżone postanowienie. Pełnomocnik zaznaczył, że dnia 16 maja 2014 r. stronie doręczono decyzję z dnia 13 maja 2014 r. uchylającą decyzję z dnia 31 marca 2008 r. i umarzającą postępowanie w sprawie; decyzja ta jest prawomocna. Uzasadniając zarzut wadliwości zaskarżonego postanowienia z dnia 30 kwietnia 2014 r. pełnomocnik wskazał, że uwzględniając częściowo skargę Dyrektor Izby Skarbowej uchylił swoje wcześniejsze rozstrzygnięcia zawieszające postępowanie w sprawie i stwierdził, że działanie organu nie miało miejsca bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Ze stwierdzeniem tym skarżący nie może się zgodzić. Pełnomocnik zaznaczył, powołując się na wyrok WSA w Opolu z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 280/14, że kontrola legalności zawieszenia postępowania w sprawie jest możliwa, a postępowanie sądowoadministracyjne nie będzie bezprzedmiotowe, mimo odwieszenia postępowania w sprawie wznowienia, a nawet jego zakończenia. Podał, że w sprawie nie wystąpiły żadne przesłanki do zastosowania art. 201§1 pkt 2 O.p. z przyczyn tak materialnych, jak i formalnych oraz podmiotowych. W momencie zawieszenia wznowionego postępowania kwestia istotna w sprawie, tj. los przepisów, których niezgodność z Konstytucją RP Trybunał orzekł w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., była już przesądzona. Potwierdza to treść zapytania Marszałka Sejmu do TK, jak i przede wszystkim uzasadnienie odmowy udzielenia odpowiedzi na to pytanie. W postanowieniu z dnia 2 kwietnia 2014 r., SK 18/09, TK uznał bowiem, że przedstawione wątpliwości są w rzeczywistości pozorne, gdyż nie znajdują podstaw ani w treści art. 190 Konstytucji, ani w uzasadnieniu omawianego wyroku. Sentencja wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. oraz skutki wywołane przez to orzeczenie są całkowicie jasne. Pełnomocnik skarżącego podkreślił także, że przedstawiona przez Trybunał w postanowieniu z dnia 2 kwietnia 2014 r. argumentacja odnośnie bezzasadności pytania Marszałka Sejmu, a zatem również wskazywanej podstawy do zawieszenia postępowania, była oczywista od samego początku wobec tak treści postawionego pytania, jak i treści przepisu art. 74 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wykluczającym odpowiedź na to pytanie. Pełnomocnik skarżącego podał także, że nawet gdyby założyć, że na chwilę wydawania postanowienia z dnia 2 stycznia 2014 r. Dyrektor IS pozostawał w błędzie co do zasadności pytania Marszałka Sejmu i jego wpływu na podstawy do zawieszenia tego postępowania, to jednak identyczną, jak sformułowana przez TK, ocenę tego pytania skarżący zawarł w zażaleniu na to postanowienie – wobec czego nie mogło już być wątpliwości w tym zakresie. Mimo tego jednak Dyrektor IS nadal nie uchylał przedmiotowego zawieszenia postępowania. W skardze do WSA w Krakowie, strona przedstawiła identyczną argumentację. Organ, uznając zatem w tej części skargę za zasadną, po z górą 3 miesiącach i wydaniu negatywnego postanowienia z dnia 5 marca 2014 r. zgodził się z podatnikiem, że nie było podstaw do zastosowania przepisu art. 201§1 pkt 2 O.p. Przynajmniej zatem przez ten czas, a zdaniem strony nawet wcześniej, organ działał ze świadomością naruszenia prawa i to naruszenia rażącego. Niezasadność bowiem skierowanego do TK pytania, a co za tym idzie brak zagadnienia wstępnego stanowiącego podstawę zawieszenia postępowania była oczywista, wyraźna, łatwa do stwierdzenia i niewątpliwa. Miała zatem charakter rażący, tak jak to definiuje organ na s.7 zaskarżonego postanowienia. Uzasadnia to więc stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 54§3 p.p.s.a., a co za tym idzie zaskarżone postanowienie w pkt 2 jest błędne. Bezprawność działania organu w sprawie i świadomość tej bezprawności – co z kolei prowadzi do zarzutu rażącego naruszenia prawa – potwierdza także niewykonanie przez Dyrektora IS dyspozycji przepisu art. 203 O.p. W zakresie odsetek pełnomocnik wskazał, że zaobserwował praktykę, że organy zwracają nadpłatę powstałą w wyniku wyroku SK 18/09 bez odsetek. Jako że zwrot nadpłaty ma charakter czynności materialno-technicznej, brak jest uzasadnienia takiego postępowania. Z uwagi na treść art. 78§5 pkt 1 O.p. stronie należne są odsetki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do powołanego przez skarżącego wyroku WSA w Opolu z dnia 30 kwietnia 2014 r. organ zauważył, że odmiennie niż w tym wyroku, w sprawie przedmiotem zaskarżenia nie jest postanowienie o zawieszeniu postępowania, ale postanowienie, którym wyeliminowano je z obrotu prawnego, w części dotyczącej stwierdzenia, że działanie organu nie miało miejsca bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszenie prawa. Dyrektor odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że skoro organ ostatecznie podzielił stanowisko podatnika co do braku podstaw do zastosowania przepisu art. 201§1 pkt 2 O.p. to znaczy, że działał ze świadomością naruszenia prawa i to naruszenia rażącego, podał, że sporna kwestia, dotycząca istnienia bądź braku zagadnienia wstępnego, a tym samym – wystąpienia przesłanki do zawieszenia postępowania rozstrzygnięta została dopiero postanowieniem TK z dnia 2 kwietnia 2014 r. Postanowieniem tym odmówiono wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. Tym samym Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że ustąpiła przyczyna zawieszenia postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego złożonym na podstawie art. 240 §1 pkt 8 O.p. Stąd postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2014 r. uchylono postanowienia dotyczące zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 54§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", stanowi, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Zacytowany przepis reguluje instytucję autokontroli. Skorzystanie z tej instytucji daje organom możliwość ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Korzystając z możliwości jaką daje ww. przepis, Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienie z dnia 30 kwietnia 2014 r., którym wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżone do WSA w Krakowie postanowienie z dnia 5 marca 2014 r. (oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 2 stycznia 2014 r.) w sprawie zawieszenia wznowionego postępowania w przedmiocie ustalenia skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. Jednocześnie organ stwierdził, że działanie organu nie miało miejsca bez podstawy prawnej lub z rażącym nauszniem prawa. Wymaga także zaznaczenia, że w związku z wydaniem rozstrzygnięcia z dnia 30 kwietnia 2014 r., postanowieniem z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 848/14, WSA w Krakowie postępowanie sądowe w sprawie ze skargi L. Ł. na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 marca 2014 r. umorzył. Postanowienie to jest prawomocne. Sąd zauważa, że wydanie postanowienia z dnia 30 kwietnia 2014 r. uchylającego w ramach autokontroli postanowienia dotyczące zawieszenia wznowionego postępowania, oznaczało, że organ przyznał rację skarżącemu, że w sprawie wznowionej postanowieniem z dnia 22 października 2013 r. nie wystąpiła przesłanka do zastosowania przepisu art. 201§1 pkt 2 O.p.. Bezzasadne zawieszenie postępowania nie oznacza jednak, że organ działał bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1952/09 (LEX nr 593777), że brak podstawy prawnej oznacza, że nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegających na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. W rozpoznanej sprawie nie ulega wątpliwości, że w systemie obowiązującego prawa istnieje przepis (art. 201§1 pkt 2 O.p.) upoważniający organ administracji publicznej do zawieszenia postępowania w drodze postanowienia z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Nieprawidłowe zastosowanie tego przepisu nie oznacza jednak, że organ działał bez podstawy prawnej. Nie sposób mówić o braku podstawy prawnej, gdy podstawa ta istnieje, a organ podatkowy dokonał błędnej subsumcji stanu faktycznego pod istniejącą normę. Błędne założenie istnienia przesłanek faktycznych wymienionych w danym przepisie stanowi naruszenie tego przepisu. Nie jest natomiast przypadkiem wydania postanowienia bez podstawy prawnej (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 listopada 2010 r., I SA/Łd 877/09, LEX nr 751739). Nieprawidłowe stwierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej, że w sprawie zaistniały wskazane w art. 201§1 pkt 2 O.p. podstawy do zawieszenia postępowania, to jest przyjęcie, ze pojawiło się zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie warunkuje rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie może być również postrzegane w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Sąd podziela pogląd wyrażony w ww. wyroku WSA w Łodzi z dnia 23 listopada 2010 r., że naruszenie prawa będzie miało cechę "rażącego" wtedy, gdy czynność postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej. Działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego lub też łamie zakazy w nim ustanowione. Powyższy wyrok dotyczył wykładni art. 247§1 pkt 3 O.p., a więc przepisu, który stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Uwagi zawarte w tym wyroku można zatem odnieść do sprawy niniejszej. Sąd podkreśla, że o rażącym naruszeniu prawa, możemy mówić wtedy, gdy decyzja (postanowienie) wydana została wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji czy postanowienia pozostaje w sprzeczności z przepisem poprzez proste ich zestawienie ze sobą. W sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie sprawy zależy od oceny jej stanu faktycznego przez organy administracji publicznej bądź też w sprawie mamy do czynienia z różną wykładnią przepisu prawa, nie może dojść do rażącego naruszenia prawa (tak wyrok NSA z 29 czerwca 2000 r., sygn. akt III SA 3279/99, niepubl.). W rozpoznanej sprawie z taką oczywistością naruszenia prawa nie mamy do czynienia. Dopiero bowiem dokonanie szczegółowej oceny okoliczności sprawy, dokonanie interpretacji przepisu art. 201§1 pkt 2 O.p. pozwalało na stwierdzenie, że organ nieprawidłowo uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania. Jest to jednak zwykłe naruszenie przepisu, a nie rażące. Również sądy administracyjne rozpoznające skargi na wydane w identycznych okolicznościach faktycznych postanowienia zawieszające wznowione postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów uchylały zaskarżone postanowienia z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (tj. art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), a nie stwierdzały w oparciu o treść art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. nieważność tych postanowień z uwagi na ustalenie, że zaskarżony akt został wydany bez podstawy prawnej, czy z rażącym naruszeniem prawa (zob. np. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 598/14, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze ww. okoliczności, Sąd orzekł o oddaleniu skargi, działając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.