I SA/Kr 120/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2017 r. sprawy ze skargi Ł. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenie kary porządkowej - skargę oddala - W dniu 22 lipca 2016 roku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wezwał Stronę do przekazania w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania , w formie elektronicznej na nośniku magnetycznym, pełnych zapisów ksiąg podatkowych prowadzonych za okres od 2012 roku do 2014 roku, , na podstawie art. 155 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 o kontroli skarbowej (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 720 ze zm.), dla potrzeb rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych, jak i podatku od towarów i usług, wskutek prowadzenia postępowania kontrolnego ( znak [...]) w zakresie kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczani i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2012 – 2014 oraz podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2012 roku do grudnia 2014. Pismo to zostało dostarczone Stronie za pośrednictwem poczty w dniu 1 sierpnia 2016 roku. W dniu 3 sierpnia 2016 r. w siedzibie UKS stawił się S. A. – radca prawny w celu przeglądnięcia akt prowadzonej wobec Strony kontroli. Z uwagi na braki w zakresie umocowania , tj, wpisu do Centralnej Bazy Pełnomocnictw Ogólnych oraz brak pełnomocnictwa szczególnego do reprezentowania przez Organem Kontroli Skarbowej, odmówiono wglądu do ww. akt. Kolejno w dniach 9 i 12 sierpnia 2016 S. A. stawiał się w siedzibie UKS w celu przeglądnięcia ww. akt i ponownie Organ odmawiał wglądu do przedmiotowych akt wobec dalszego braku stosownego umocowania. W dniach 3,9 i 12 sierpnia 2016 r., S. A. złożył pisma, w których oczekiwał pisemnych wyjaśnień powodów odmowy wglądu do akt sprawy. Pismem z dnia 24 sierpnia 2016 r. (znak [...]) organ kontroli zajął stanowisko w przedmiotowej sprawie. Następnie, w dniu 16 sierpnia 2016 r. do organu kontroli wpłynęło, za pośrednictwem poczty pismo z dnia 10 sierpnia 2016 r, w treści którego Strona zrezygnowała z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej i zobowiązała organ kontroli do doręczania wszelkiej korespondencji za adres pełnomocnika ogólnego Radcy Prawnego Pana S. A.. Wobec braku reakcji na wezwanie z dnia 22 lipca 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 24 sierpnia 2016 r. wystosował ponowne wezwanie do przekazania przez Stronę żądanych zapisów ksiąg podatkowych w terminie trzech dni od dnia otrzymania wezwania, jednocześnie informując, iż do dnia sporządzenia wezwania S. A. nie został skutecznie umocowany do reprezentowania Strony w przedmiotowym postępowaniu kontrolnym. W wezwaniu zawarto pouczenie o możliwości nałożenia kary porządkowej w przypadku niezastosowania się do zawartego w nim żądania. Wezwanie zostało doręczone za pośrednictwem poczty w dniu 31 sierpnia 2016 r. Wobec braku przekazania, żądanej wezwaniami dokumentacji podatkowej Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 22 września 2016 r. (znak [...]) nałożył na Stronę karę porządkową w wysokości 1.000 zł ( słownie: tysiąc złotych). W uzasadnieniu podniesiono, iż we wskazanych terminach Storna nie przedłożyła żądanej dokumentacji ani też w żadnej formie nie usprawiedliwiła braku wykonania żądania, mimo posiadania wiedzy, że jest wobec niej prowadzone postępowanie kontrolne. Wykazano też, iż żądana dokumentacja jest niezbędna do przeprowadzenia postępowania kontrolnego, a wymiar kary w świetle całokształtu okoliczności sprawy uznano za sprawiedliwy i uzasadniony w związku z uporczywym uchylaniem się wezwanego od wykonania obowiązku określonego w doręczonych wezwaniach. Postanowienie Strona odebrała osobiście w dniu 28 września 2016 r. W dniu 3 października 2016 r. Strona wniosła zażalenie na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 22 września 2016 r. (znak [...]), którym nałożono karę porządkową w wysokości 1.000 zł. Strona zaskarżyła ww. postanowienie w całości i wniosła o jego zmianę oraz uchylenie nałożonej kary zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów proceduralnych poprzez niewskazanie zasadności wysokości wymierzonej kary oraz naruszenie prawa skarżącego do jego reprezentacji przez ustanowionego pełnomocnika, co będzie rozstrzygnięte przed sądem administracyjnym. Dodatkowo Strona stwierdziła, iż do czasu rozstrzygnięcia podniesionych zarzutów brak jest jakichkolwiek podstaw do orzekania w sprawie jakichkolwiek kar. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 roku Dyrektor Izby Skarbowej( znak [...] ) utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Organ odwoławczy wykazał, iż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 155 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy mógł wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Wezwania są koniecznym dla organów podatkowych instrumentem, dzięki któremu wypełniają one swoje zadania. Z uwagi na znaczenie tych czynności dla zapewnienia prawidłowego przebiegu kontroli, w szczególności dla realizacji zasady szybkości działania, niewykonanie obowiązku może być związane z nałożeniem kary porządkowej co wynika z treści przepisu art. 262 §1 pkt 2a ustawy Ordynacja podatkowa, w którym przewidziano wysokość kary porządkowej do kwoty 2.800,00 zł (słownie: dwa tysiące osiemset złotych). Jest to sankcja administracyjna służąca dyscyplinowaniu uczestników postępowania. Organ odwoławczy wskazał, iż bezsprzeczny jest fakt nie wywiązania się przez Stronę z obowiązku przedłożenia zapisów księgowych na prawidłowo doręczone wezwanie Organu kontroli w wyznaczonych wezwaniami terminach, , tj.: do dnia 8 sierpnia 2016 r. na wezwanie z dnia 22 lipca 2016 r. oraz do 3 września 2016 r. na wezwanie z dnia 24 sierpnia 2016 r. Organ odwoławczy stwierdził, iż wezwanie Strony do przekazania zapisów ksiąg podatkowych prowadzonych za okres od 2012 do 2014 roku dla potrzeb rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług, organowi pierwszej instancji było prawidłowo oparte na przytoczonych art. 155 Ordynacji podatkowej. Mieściło się w zakresie prowadzonego postępowania oraz w dyspozycji ww. przepisu Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, iż dokumenty te są niezbędne do przeprowadzania kontroli. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż Strona będąc zobowiązana na mocy ww. przepisów do prowadzenia ksiąg podatkowych, powinna spełnić żądanie organu zawarte w wezwaniu z dnia 22 lipca 2016 roku. Jednocześnie Strona nie wykazała przyczyn usprawiedliwiających nie zastosowanie się do wezwania wydania ww. dokumentów. Odnosząc się do zarzutu w zażaleniu dotyczącego naruszenia przepisów proceduralnych poprzez niewskazanie zasadności wysokości wymierzonej kary, Organ odwoławczy uznał ten zarzut za nieuzasadniony. Organ wskazał, iż w zaskarżonym postanowieniu wskazano , iż żądane ewidencje księgowe są niezbędne do przeprowadzanie postępowania kontrolnego. Wskazano także, iż w ww. postanowieni zawarta jest szeroka argumentacja dotycząca wagi żądanych dokumentów oraz współpracy z organem kontroli, co wyczerpuje obowiązek wykazania rodzaju i stopnia zawinienie. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż poprzez zasadę stopniowania kary organ kontroli prawidłowo ustalił karę porządkową, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności towarzyszących naruszeniu przepisów oraz wagę tego naruszenia. Wobec podniesionego w zażaleniu zarzutu naruszenia prawa skarżącego do reprezentacji przez ustanowionego pełnomocnika, Organ odwoławczy stwierdził , iż zarzut ten jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 138d § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 poz. 613 ze zmianami) pełnomocnictwo ogólne upoważnia do działania we wszystkich sprawach podatkowych oraz innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej. Pełnomocnictwo to zgłasza mocodawca lub, zgodnie z § 5 tego przepisu, adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy wyłącznie w formie dokumentu elektronicznego według wzoru określonego w Rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie sposobu przesyłania, w formie dokumentu elektronicznego, pełnomocnictwa ogólnego, pełnomocnictwa szczególnego oraz pełnomocnictwa do doręczeń z dnia 28 grudnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 2290) a informację o jego udzieleniu, zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu minister właściwy do spraw finansów publicznych umieszcza w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych (art. 138d §3 ww. ustawy). Ustanowienie, zmiana zakresu, odwołanie lub wypowiedzenie pełnomocnictwa ogólnego wywiera skutek od dnia wpływu do Centralnego Rejestru zgodnie z art. 138 i § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W dniu 13 stycznia 2017 roku Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 grudnia 2016 roku ( znak [...] ) zarzucając zaskarżonemu postanowieniu : nieujawnienie faktu, iż Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w K. znany jest z urzędu fakt, że wszystkie dokumenty objęte przedmiotową kontrolą zostały zabezpieczone przez Prokuraturę Rejonową w C. i nie są w posiadaniu skarżącego naruszenia prawa skarżącego do reprezentacji przez pełnomocnika uznając, iż pełnomocnictwo takie może być zgłoszone wyłącznie w formie dokumentu elektronicznego oraz wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę z dnia 14 lutego 2017 roku Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia 9 grudnia 2016 roku (znak [...]) oraz wniósł o oddalenia skargi. W piśmie procesowym z dnia 6 marca 2017 r. skarżący podniósł ponadto , że żądnie dokumentacji w formie elektronicznej nie ma żadnego waloru prawnego ponieważ skarżący nie ma obowiązku posiadania dokumentacji w takiej formie. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." - w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2014r. poz 1647 )stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi postanowienie nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Zgodnie z art. 262 § 1 O.p. ukaraniu karą porządkową podlegają podmioty wezwane do określonych czynność, tj. strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy pomimo prawidłowego wezwania organu podatkowego: 1. nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani, lub 2.bezzasadnie odmówili lub nie dokonali w terminie wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin, przedłożenia tłumaczenia dokumentacji obcojęzycznej lub udziału w innej czynności, lub, 2a. bezzasadnie odmówili okazania lub nie przedstawili w wyznaczonym terminie dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów księgowych będących podstawą zapisów w tych księgach, lub 3.bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem. Zawarty w art. 262 § 1 O.p. katalog czynów zagrożonych karą porządkową ma charakter zamknięty, co oznacza, że nie można zastosować tej kary do innych czynów aniżeli w nim określone, i to nawet wtedy, gdyby ich wystąpienie obiektywnie utrudniało prowadzenie postępowania lub hamowało jego tok. Warunkiem wymierzenia omawianej kary porządkowej jest ponadto pouczenie przez organ podatkowy zobowiązanego o skutkach niezastosowania się do wezwania. Nałożenie kary porządkowej jest możliwe tylko w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym lub kontrolnym i ma ono na celu zdyscyplinowanie uczestników tego postępowania do dbałości o to, aby postępowanie przebiegało sprawnie i zakończyło się w przewidzianym prawem terminie. Kara porządkowa służy usprawnieniu postępowania jako pewnego procesu, w znaczeniu technicznym. Odmowa współpracy przez podatnika w zakresie kluczowych elementów postępowania podatkowego może doprowadzić do paraliżu tego postepowania . Celem regulacji jest zdyscyplinowanie uczestników postępowania i wymuszenie posłuchu postanowieniom organów podatkowych. Równocześnie regulacja ta ma zapewnić sprawny przebieg postępowania i wydanie rozstrzygnięcia w przewidzianym ustawowo terminie (por.: B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski - Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2007, Tom II, str. 627 i nast.). Kluczową przesłanką nałożenia kary porządkowej jest, zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2a O.p., "bezzasadność odmowy" okazania lub nie przedstawienie w wyznaczonym terminie dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów księgowych będących podstawą zapisów w tych księgach. Pod pojęciem odmowy należy rozumieć odmowę niemającą podstaw w obiektywnych okolicznościach sprawy. Nie chodzi tu zatem o to, czy w przekonaniu strony powinna ona ten obowiązek wykonać, lecz o kwestię istnienia faktycznych przeszkód w jego wykonaniu. W niniejszej sprawie bezsprzeczny jest fakt, iż Organ kontroli skarbowej działając na podstawie i w granicach prawa wezwał, pismem z dnia 22 lipca 2016 r. Stronę , na podstawie art. 155 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 o kontroli skarbowej (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 720 ze zm.), do przekazania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania żądanych dokumentów, potrzebnych w związku z prowadzeniem postepowania kontrolnego w zakresie kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2012-2014 a także podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2012r. do grudnia 2014r. W wezwaniu tym zawarto pouczenie o możliwości nałożenia kary porządkowej na skutek niezastosowania się do wezwania. Pismo to zostało dostarczone Stronie za pośrednictwem poczty w dniu 1 sierpnia 2016 roku. Strona w żaden sposób nie ustosunkował się do wezwania , w wyniku czego Organ kontroli skarbowej w dniu 24 sierpnia 2016 r. ponownie wezwał Stronę do przekazania dokumentów w terminie 3 dni, wraz z ponownym pouczeniem o możliwości nałożenia kary porządkowej. Pismo to zostało Stronie prawidłowo doręczone. Oba wezwania były prawidłowe, oparte na przepisach prawa oraz w obu przypadkach Strona w żaden sposób nie ustosunkowała się do tychże wezwań. Ponadto na żadnym etapie postępowania przed Organami Strona nie podniosła, iż brak przedłożonych dokumentów wynika z zabezpieczenia ich przez Prokuraturę Rejonową w C.. Strona nie podniosła tego argumentu, w momencie prawidłowego dostarczenia 2 wezwań do przedstawienia dokumentów Organowi kontroli ani także w zażaleniu na postanowienie tegoż Organu nakładające karę porządkową. Z racji tego Organ odwoławczy nie badał takiej przesłanki, a Strona nie wykazała innych uzasadnionych przyczyn usprawiedliwiających brak przedłożenia omawianej dokumentacji w terminie. Zarzutu braku obowiązku posiadania dokumentacji na płycie CD uznać należy za bezzasadny . Pojęcie ksiąg podatkowych jest zdefiniowane w art. 3 pkt 4 o.p. Są nimi księgi rachunkowe, podatkowe księgi przychodów i rozchodów, ewidencje oraz rejestry, do których prowadzenia, do celów podatkowych, obowiązani są podatnicy, płatnicy i inkasenci. . Dlatego ewidencje sprzedaży VAT, o których mowa w art. 109 ust. 3 u.p.t.u., również stanowią księgi podatkowe. Zgodnie z art. 86 §1 Ordynacji podatkowej muszą one być przechowywane do upływu okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych, których dotyczą. Określony w art. 70 o.p. okres przedawnienia zobowiązania podatkowego może być w wyniku przerywania lub zawieszenia przedłużany, co powoduje, że wydłuża się również okres przechowywania ksiąg podatkowych. Z kolei art. 262 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej umożliwia nałożenia kary pieniężnej na podatnika , który bezzasadnie odmówił przedstawienia w wyznaczonym terminie między innymi ksiąg podatkowych. Forma prowadzenia dokumentacji księgowej uzależniona jest natomiast od możliwości technicznych i nośników na których jest ona prowadzona. Z uwagi na powszechną komputeryzację oczywistym jest chociażby ze względów ekonomicznych jak i praktycznych wzywanie o dostarczenie tej dokumentacji na płytach CD. Skarżący zarówno w postępowaniu podatkowym jak i przed Sądem nie podnosił zarzutu , że taka forma dokumentacji przerasta jego możliwości techniczne. Jednocześnie należy podkreślić , że w postępowaniu podatkowym nacisk kładzie się na zasadę współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na tymże podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu (wyrok WSA z dnia 26 lutego 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 1452/02). Nie można więc nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających, okoliczności już wykazane, jeżeli strategia podatnika opiera się wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez te organy. Nie można zatem wymagać od organów , że będą posiadać wiedzę na temat przekazania dokumentacji księgowej do innego organu , jeżeli podatnik nie poinformował ich o tym fakcie i uporczywie odmawiał współpracy z organem. Spełnione zostały zatem obie przesłanki zastosowania przez organ podatkowy kary porządkowej. Tym samym uznać należy, iż organ zasadnie nałożył karę porządkową na podatnika . Organ nałożył karę w wysokości 1000 zł, tj. w jej dolnych granicach uznając ją za adekwatną do stopnia przewinienia, czyli faktu odmowy dostarczenia ewidencji księgowych , które są niezbędne do przeprowadzenia postepowania kontrolnego . Ocenę tę należy zaakceptować. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia prawa skarżącego do reprezentacji przez pełnomocnika poprzez uznanie, iż pełnomocnictwo takie może być zgłaszane wyłączenie w formie dokument elektronicznego, należy uznać ten zarzut za oczywiście bezzasadny. Jak wykazał Dyrektor Izby Skarbowej zgodnie z art. 138d § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 poz. 613 ze zmianami) pełnomocnictwo ogólne upoważnia do działania we wszystkich sprawach podatkowych oraz innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej. Pełnomocnictwo to zgłasza mocodawca lub, zgodnie z § 5 tego przepisu, adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy wyłącznie w formie dokumentu elektronicznego według wzoru określonego w Rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie sposobu przesyłania, w formie dokumentu elektronicznego, pełnomocnictwa ogólnego, pełnomocnictwa szczególnego oraz pełnomocnictwa do doręczeń z dnia 28 grudnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 2290) a informację o jego udzieleniu, zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu minister właściwy do spraw finansów publicznych umieszcza w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych (art. 138d §3 ww. ustawy). Ustanowienie, zmiana zakresu, odwołanie lub wypowiedzenie pełnomocnictwa ogólnego wywiera skutek od dnia wpływu do Centralnego Rejestru zgodnie z art. 138 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z zasadą legalizmu wynikająca z art. 120 Ordynacji podatkowej, Organy działają na podstawie przepisów prawa a zgodnie z obowiązującym prawem pełnomocnictwo ogólne zgłasza się wyłącznie z w formie dokumentu elektronicznego. Strona próbując ustanowić pełnomocnika nie dopełniła wymaganych prawem wymogów, aby go prawidłowo ustanowić. W związku z tym, organ kontroli działając na podstawie przepisów prawa odmawiał wzglądu do akt nieprawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi. Ponadto Organ ten w odpowiedzi na zapytanie radcy prawnego o przyczyny odmowy, zajął stanowisko wyjaśniając wskazane powody. Strona dodatkowo w ponownym wezwaniu do przekazania żądanych zapisów ksiąg podatkowych, została poinformowana o fakcie nienależytego umocowania radcy prawnego S. A.. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a.) skargę oddalił.