I SA/Kr 1220/11

Sygn. akt I SA/Kr 1220/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 stycznia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Beata Cieloch (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2012 r., sprawy ze skarg S.F., na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 16 maja 2011 r. Nr [...],[...], w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia - skargi oddala - Zaskarżonymi postanowieniami nr [...] i [...] z dnia 16 maja 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 3 w zw. z art. 222 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.) pozostawiło bez rozpatrzenia odwołanie S..F. od decyzji Wójta Gminy nr [...] oraz [...] z dnia 9 lutego 2011 r. w przedmiocie wymiaru podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach faktycznych. W dniu 9 lutego 2011 r. Wójt Gminy wydał decyzję nr [...] z dnia 9 lutego 2011 r., którą ustalił S.F. wymiar podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości za rok 2011 na kwotę 18 zł, a także decyzję nr [...] , którą ustalił 0S.F. wymiar podatku rolnego za rok 2011 na kwotę 0 zł. Decyzje zostały doręczone w dniu 3 marca 2011 r., a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wpisano: "znak sprawy: [...]; dnia: 01.03.2011 r." (zwrotne potwierdzenie odbioru, k.1, akta organu podatkowego). W dniu 4 marca 2011 r., S.F. (dalej: skarżący) złożył odwołanie od powyższych decyzji. Skarżący podniósł, że w dniu 3 marca 2011 r. otrzymał przesyłkę pocztową poleconą na znak sprawy [...] i [...] z dnia 1 marca 2011 r. ze stemplem pocztowym z dnia 2 marca 2011 r. z godz. 16:00. W przekonaniu skarżącego świadczy to o wadliwości decyzji, stąd wnosi o jej uchylenie i doręczenie mu decyzji z dnia 1 marca 2011 r. (znak sprawy [...] i [...]), której treści skarżący nie zna i nie wie, do czego ona zobowiązuje. Ponadto skarżący podniósł, że z nieznanych mu przyczyn zmianie uległ numer decyzji. W dniu 15 kwietnia 2011 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) wezwało skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniesionego odwołania poprzez sprecyzowanie zarzutów przeciw decyzji, określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazanie dowodów uzasadniających żądanie; w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniesionego odwołania bez rozpoznania. Skarżący ustosunkował się do wezwania pismem z dnia 28 kwietnia 2011 r.. Podniesiono w nim, że data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji (1 marca 2011 r.) nie jest datą ekspedycji przesyłki z Urzędu Gminy (2 marca 2011 r.) ani też datą decyzji (9 lutego 2011 r.). Wobec tego decyzja widnieje pod dwiema datami: 9 lutego i 1 marca 2011 r. W przekonaniu skarżącego jest to błąd pisarski w decyzji, który można sprostować. Zdaniem skarżącego, organy gminy wyłudziły od niego podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dotyczącym decyzji z dnia 1 marca 2011 r., gdy tymczasem podpisem tym potwierdzał odbiór decyzji z dnia 9 lutego 2011r. Do pisma dołączono kopie zaskarżonej decyzji, decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2010, wypisu z rejestru gruntów i dowodów wpłaty. W odpowiedzi na odwołanie z dnia 14 marca 2011 r., Wójt Gminy podniósł, że w dniu 1 marca 2011 r. nie wydawał żadnej decyzji dotyczącej skarżącego. Postanowieniami nr [...] i [...] z dnia 16 maja 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostawiło powyższe odwołania bez rozpatrzenia z powodu niespełnienia warunków wynikających z art. 222 O.p. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcia organ podniósł, że odpowiadając na wezwanie z dnia 15 kwietnia 2011 r., skarżący nie uzupełnił odwołania w sposób prawidłowy o wskazane w wezwaniu elementy jego treści, wymagane przez ustawę. W przekonaniu SKO, skarżący skoncentrował się na nieistotnym wątku nieścisłości zapisu daty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, choć Wójt Gminy w piśmie z dnia 14 marca 2011 r. oświadczył, że nie wydawał wobec skarżącego żadnej decyzji w dniu 1 marca 2011 r. W dniu 30 maja 2011 r. na powyższe postanowienie złożono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, że ten nie zgromadził akt sprawy podatkowej, a wydając zaskarżone rozstrzygnięcie posłużył się jedynie treścią decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto skarżący podał w wątpliwość stanowiska SKO, które uznało, że nie uzupełnił braków formalnych odwołania. W odpowiedzi na skargę z dnia 27 czerwca 2011 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 13 stycznia 2012 roku Sąd połączył na zasadzie art. 111§2 p.p.s.a. sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1220/11 i I SA/Kr 1221/11 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt I SA /Kr 1220/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej:" p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonych postanowień nie wykazała, aby były one wadliwe w stopniu uzasadniającym ich wzruszenie, toteż skargi jako niezasadne podlegały oddaleniu. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 222 O.p., odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Z kolei, stosownie do art. 228 O.p., organ odwoławczy stwierdza w formie (ostatecznego) postanowienia pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222 O.p. Tymczasem, skarżący w odwołaniu zarzucił "wadliwość decyzji" mającą wynikać z tego, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji Wójta Gminy zamieszczono inną datę niż ta, którą opatrzono doręczone decyzje. Wezwany do uzupełnienia braków formalnych odwołania stwierdził zaś, że jest to błąd pisarski, a decyzje mogą zawierać także inne podobne wady. Skarżący zażądał uchylenia lub sprostowania decyzji. W przekonaniu Sądu, skarżący w odwołaniu z dnia 4 marca 2011 r. oraz z dnia 28 kwietnia 2011 r. nie przedstawił żadnego zarzutu przeciw decyzjom, które wydawał się zaskarżać. Jak wynikało z treści złożonych pism przez skarżącego domagał się jedynie sprostowania bądź uchylenia decyzji z dnia 1 marca 2011r. ,które to decyzje nie zostały wydane. Błąd dotyczył jedynie oznaczenia nieprawidłową datą "1 marca 2011r." kierowanej przesyłki , w której faktycznie znajdowały się decyzje z dnia 9 lutego 2011r. o nr [...] oraz nr [...] W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż zarzutem w rozumieniu art. 222 O.p. będzie podniesienie okoliczności, których uwzględnienie w trakcie postępowania powinno wywrzeć wpływ na treść wydanej decyzji podatkowej. Najogólniej rzecz biorąc treścią zarzutów przeciw decyzji powinno być wskazanie, na czym polegała wada stosowania prawa przez organ podatkowy przy wydawaniu decyzji w pierwszej instancji. Strona może kwestionować poprawność dokonanych przez organ podatkowy ustaleń co do obowiązywania bądź treści normy prawnej, na podstawie której wydano decyzję w pierwszej instancji, jak też i zarzucać, że decyzja została oparta na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Może to być wynikiem - na przykład - naruszenia przez organ podatkowy obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, czy też wadliwej oceny poszczególnych dowodów, itp. Strona może kwestionować poprawność przyporządkowania ustalonego stanu faktycznego pod określoną normę prawna oraz formułować w odwołaniu od decyzji zarzuty dotyczące błędów w ustaleniu konsekwencji prawnych udowodnionego stanu faktycznego. Należy zauważyć, że podatnik w odwołaniu od decyzji podatkowej nie musi używać terminu "zarzuty", wystarczy, że ze sformułowań odwołania wynika niezgodność z prawem kwestionowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza gdy odwołanie wskazuje na istnienie innego stanu faktycznego, niż to wynika z treści zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z 30 października 2009 r., sygn. akt II FSK 834/08; orzeczenie dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei sformułowanie istoty i zakresu żądania polega na określeniu przez wnoszącego odwołanie, w jaki sposób i w jakim zakresie powinna zostać zweryfikowana decyzja podatkowa wydana przez organ pierwszej instancji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2278/01, LEX nr 102594). Sąd ma świadomość, iż zasada dwuinstancyjności postępowania, zawsze stanowiąca gwarancję wolności i praw obywatelskich, została podniesiona do rangi zasady konstytucyjnej. Ponadto brak przymusu adwokackiego w administracyjnym postępowaniu podatkowym i w postępowaniu sądowo-administracyjnym oraz powszechnie znany stopień świadomości prawnej obywateli, wykluczają nadmierny formalizm przy badaniu, czy środek zaskarżenia spełnia warunki postawione przez odpowiednie przepisy prawa (zob. wyrok NSA z 18 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 74/06; orzeczenie dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednak pomimo tego z kierowanych do organów pism skarżącego nie sposób odczytać jakiegokolwiek zarzutu natury odwoławczej, tym bardziej ,że skarżący nie kwestionuje faktycznie otrzymanych decyzji opatrzonych prawidłową datą 9.02.2011r. Nie stanowi przecież takiego zarzutu twierdzenie – niekwestionowane z resztą ani przez Sąd ani przez organy podatkowe obu instancji – o wpisaniu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru innej daty niż data umieszczona na doręczonych skarżącemu decyzjach. W żadnym jednak wypadku nie można uznać, że data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji jest datą jej wydania (informacja ta nie przesądza o ustaleniu dnia, w którym została wydana). Jednak istota odwołania skarżącego nie odnosi się do decyzji, a jedynie do zwrotnego potwierdzenia odbioru. Dlatego też, skoro skarżący w piśmie z dnia 28 kwietnia 2011 r. nie przedstawił żadnych zarzutów względem obu decyzji z dnia 9 lutego 2011 r., to organ odwoławczy był zobowiązany wydać na zasadzie art. 228 § 1 pkt 3 postanowienia o pozostawieniu odwołań bez rozpatrzenia. Wobec powyższego, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalono.