I SA/Kr 1224/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 16 września 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 kwietnia 2013r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2008r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J.P. działając za pośrednictwem swego pełnomocnika zakwestionowała decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 kwietnia 2013r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2008r. Jednocześnie, w skardze sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wyjaśniając, iż w sprawie występuje wysokie niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego, za które skarżący ma ponosić odpowiedzialność. Kwota ta oznacza dlań wysokie prawdopodobieństwo konieczności skierowania przeciwko niemu egzekucji z ruchomości, czy też nawet z nieruchomości, a to wobec braku zasobów pieniężnych pozwalających zaspokoić należność, czy dostatecznego stałego źródła utrzymania, skoro jedynym stałym świadczeniem jest dla niego renta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Z powołanego wyżej przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonaniu aktu lub czynności jest jednak wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie Sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz uprawdopodobnienie tego faktu ciąży na wnioskodawcy (por. z wielu postanowienie NSA z dnia 16 marca 2005 r., niepubl.). Pozostaje poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd, ale i na wnioskodawcę. Jest on wszak zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Tymczasem pełnomocnik strony skarżącej wprawdzie wskazał na znaczną jego zdaniem wysokość należnego od skarżącego potencjalnie świadczenia wskazując na możliwe negatywne skutki wykonywania zaskarżonej decyzji, niemniej jednak nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji, która mogłaby przemawiać na rzecz wniosku. Dla wykazania przesłanek wstrzymania wykonania decyzji - strona ma natomiast obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby jej sytuację, gdyż w odmiennym przypadku brak jest możliwości merytorycznej oceny zasadności wniosku. W warunkach niniejszej sprawy, w oparciu o jej akta, Sąd nie jest w stanie ocenić choćby jak określona decyzją kwota przedstawia się całościowo na tle stosunków majątkowych skarżącego, w szczególności jak kształtują się jego stałe dochody czy też oszczędności. Akta administracyjne nie odnoszą się przecież w ogóle do okoliczności związanych z finansami samego skarżącego, co nie pozwala przecież w żaden rozsądny sposób wnioskować co do jego sytuacji. Należy w tym miejscu raz jeszcze przywołać niekwestionowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych tezę, iż okoliczności przemawiającej za wstrzymaniem wykonania aktu nie stanowi sama konieczność spłaty zobowiązania podatkowego określonego decyzją organu podatkowego, choćby nawet była ona realizowana w trybie egzekucji administracyjnej. Pomimo jej niewątpliwej uciążliwości oraz dotkliwego uszczuplenia majątku zobowiązanej jest ona przecież naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847). W ocenie Sądu w świetle dokumentów akt sprawy nie ma również przesłanek sugerujących, iżby samo tylko wykonanie zaskarżanej decyzji mogło wywołać skutki nieodwracalne. Podkreślić bowiem należy, iż wykonanie decyzji - związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma z zasady charakter odwracalny. Konsekwencją bowiem ewentualnego wzruszenia zaskarżonej decyzji przez Sąd, będzie zwrot zapłaconego lub wyegzekwowanego podatku. Jednocześnie przypomnieć należy, że w zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, co warunkowane jest przede wszystkim ponownym złożeniem wniosku przez skarżącą. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji orzeczenia.