I SA/Kr 1230/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa "C" Sp. z o.o. w C o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lutego 2017 r. oddalającego skargę Przedsiębiorstwa "C" Sp. z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić stronie skarżącej przywrócenia terminu. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lutego 2017 r. oddalono skargę Przedsiębiorstwa "C" Sp. z o.o. w C na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W dniu 11 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącej spółki zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku pełnomocnik stwierdził, że dopiero w dniu 8 maja 2017 r. uzyskał drogą telefoniczną informację o zapadnięciu wyroku. O terminie przedmiotowej rozprawy nie był jednakże powiadomiony i nigdy nie została mu doręczona korespondencja w tej sprawie z Sądu, co stanie się przedmiotem wniosku reklamacyjnego u operatora pocztowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym możliwe jest wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności bez swojej winy. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 cytowanej ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Innymi słowy, przywrócenie terminu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). W niniejszej sprawie pełnomocnik podniósł, że nie został poinformowany o terminie rozprawy. Analiza akt prowadzi jednak do przeciwnego wniosku. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 37) wynika, że do pełnomocnika skarżącej spółki skierowano zawiadomienie o terminie rozprawy, która odbyła się 31 stycznia 2017 r. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, a następnie zwrócona do adresata z uwagi na niepodjęcie z placówki pocztowej w wyznaczonym terminie, co oznacza, że została skutecznie doręczona w trybie art. 73 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z protokołu powyższej rozprawy wynika, że po zamknięciu rozprawy odroczono ogłoszenie orzeczenia na dzień 13 lutego 2017 r. Prawdą jest, że o tym terminie pełnomocnik nie został zawiadomiony w drodze odrębnego zawiadomienia. Sąd I instancji nie miał jednakże obowiązku zawiadomienia stron o nowym terminie publikacji wyroku, co wynika z treści art. 139 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd w postanowieniu o odroczeniu ogłoszenia wyroku winien wyznaczyć termin i ogłosić go niezwłocznie po zamknięciu rozprawy. Art. 139 § 1 cyt. ustawy wyłącza zatem w tym zakresie zastosowanie art. 91 § 2 ustanawiając własny, odrębny sposób zawiadomienia o terminie publikacji orzeczenia. Przewiduje bowiem, iż w postanowieniu o odroczeniu terminu ogłoszenia wyroku sąd powinien wyznaczyć ten termin i ogłosić go niezwłocznie po zamknięciu rozprawy. Jest to zawiadomienie wystarczające, bez względu na to, czy strona była obecna na rozprawie, jeżeli o terminie rozprawy została prawidłowo zawiadomiona (por. wyrok NSA sygn. akt I FZ 398/05). W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy z dnia 31 stycznia 2017 r., a zatem zawiadomienie o terminie ogłoszenia wyroku dokonane podczas tej rozprawy było wystarczające i skuteczne. Fakt nieobecności na rozprawie nie może usprawiedliwiać braku wiedzy o terminie ogłoszenia wyroku. Tego rodzaju niewiedza nie stanowi bowiem zachowania niezawinionego, szczególnie w przypadku profesjonalnego pełnomocnika. W związku z tym należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.