I SA/Kr 1247/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. K. – G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od osób fizycznych za 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – D. K. – G. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając żądanie możliwością wystąpienia nieodwracalnej szkody. Podkreśliła, że w przypadku egzekucji nawet korzystny wyrok nie zrekompensuje jej szkód, także niematerialnych, spowodowanych wyegzekwowaniem decyzji przez organy podatkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podnosi się w orzecznictwie, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. We wniosku należy wskazać w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., II FZ 763/14, wszystkie cytowane orzeczenia dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższy pogląd Sąd podziela w całości, podobnie jak ten, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, jednak co do zasady nie oznacza to automatycznie wyrządzenia szkody. Poza tym z reguły konieczność zapłaty zaległości podatkowej ma charakter odwracalny ponieważ w przypadku uchylenia decyzji wymierzającej podatek, wpłacone na jego poczet kwoty, podlegają zwrotowi. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że w jego konkretnej sytuacji, na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014r., II GSK 1020/14). W niniejszej sprawie skarżąca powołała się w sposób ogólny na przesłankę nieodwracalności szkody oraz stwierdziła, że wyegzekwowanie decyzji miałoby taką szkodę powodować. Argumentacja nie została jednak w żaden sposób rozbudowana. Co więcej właściwie skarżąca nie wyjaśniła jaką kwotę powinna wpłacić do urzędu skarbowego. Z akt wynika, że zaskarżona decyzja w istocie zmniejsza wykazaną w PIT-37 kwotę nadpłaty 1 189 zł do kwoty 633 zł, co w konsekwencji spowodowało obowiązek zwrotu 556 zł wraz z odsetkami. W ocenie Sądu, nie jest to kwota, której zapłata w sposób oczywisty narażałaby skarżącą na niepowetowane straty. Bez szczegółowych informacji na temat finansowych i majątkowych możliwości oraz potrzeb skarżącej nie da się więc jednoznacznie stwierdzić, że została zrealizowana jedna z przesłanek, od których przepisy postępowania sądowoadministracyjnego uzależniają wydanie postanowienia o wstrzymaniu zaskarżonego aktu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżąca nie podała żadnych okoliczności w tym zakresie. Sąd nie był zatem w stanie ocenić, czy rzeczywiście wykonanie decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody bądź skutków trudnych do odwrócenia. O zaistnieniu przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. z całą pewnością nie świadczy kwota, jaką na podstawie zaskarżonej decyzji miałaby uiścić skarżąca. Biorąc pod uwagę wynikający z zeznania podatkowego dochód skarżącej za rok 2013, który wynosił 51 178,96 zł (wynagrodzenia brutto po obniżeniu o koszty uzyskania przychodu), a także brak informacji o aktualnie ponoszonych wydatkach i uzyskiwanych dochodach – Sąd nie mógł uznać, że zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca powinna mieć świadomość konieczności wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ponieważ w sprawie dotyczącej analogicznego sporu, ale za 2012 r., otrzymała już podobne postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak należytego uzasadnienia przesłanek: wyrządzenia znacznej szkody bądź skutków trudnych do odwrócenia (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 2014 r., I SA/Kr 1049/14). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 61 § 3 p.p.s.a..