I SA/Kr 1297/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lipca 2016r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonego zarzutu postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2016r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta K. z dnia 16 maja 2016r. nr [...] w zakresie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutu zgłoszonego przez T.B. (dalej: skarżący) w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 sierpnia 2016r. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 5 października 2016r. skarżący wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na wyżej wskazane postanowienie, dołączając do niej wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. We wniosku skarżący podniósł, że wydając postanowienie Kolegium błędnie pouczyło go w zakresie niedopuszczalności skargi. Pismem nadanym 19 października 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przekazał skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które następnie Kolegium odesłało do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Są uznał w przedmiotowej sprawie, że skarga podlega odrzuceniu z uwagi na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przesłanką przesądzającą o braku możliwości merytorycznego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy jest zmiana treści art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a."), która nastąpiła w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r. poz. 658, dalej: "ustawa nowelizująca"). W brzmieniu pierwotnym przepis ten stanowił, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Natomiast stosownie do aktualnego brzmienia przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zgodnie z art. 2 w zw. z art. 3 ustawy nowelizującej, przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą ma zastosowanie do postępowań sądowoadministracyjnych, które zostały wszczęte po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. po dniu 15 sierpnia 2015 r. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte wniesieniem przez stronę skargi w dniu 19 października 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym skargi wniesionej omyłkowo do Sądu, zamiast do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem którego powinna zostać wniesiona). Skarga dotyczy postanowienia w przedmiocie wyrażenia stanowiska przez wierzyciela w stosunku do zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu w zakresie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Z treści postanowienia organu zarówno I jak i II instancji, a także z treści tytułu wykonawczego z dnia 7 marca 2016r. nr [...] wynika, że wierzycielem w niniejszej sprawie jest Prezydent Miasta K., z którego upoważnienia działa Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K, a egzekwowana przez organ egzekucyjny tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. Należność dotyczy opłaty za nieopłacony postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania w K. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Skarga na wskazane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie mieści się zatem w kognicji sądu administracyjnego i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na marginesie należy zaznaczyć, że podejmowane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, podobnie jak postanowienie wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, mają charakter incydentalny, a skuteczną ochronę praw strony w ich przypadku zapewnia możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego w sprawie głównej, tj. postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (por. postanowienie NSA z 25 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 1005/16; dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. postanowił w punkcie 1 postanowienia i odrzucił skargę. Jednocześnie Sąd w punkcie 2 postanowienia odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podstawę rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowił art. 88 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu, na niedopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu w niniejszej sprawie wskazuje omówiony we wcześniejszej części uzasadnienia art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., który wyłącza z kognicji sądu administracyjnego skargi na postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonego zarzutu. W takim przypadku, skoro sama skarga jest niedopuszczalna, również złożony wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia także należy uznać za niedopuszczalny. Sąd nie może przywrócić terminu do dokonania czynności, która i tak nie mogłaby być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podkreślić przy tym należy, że skarżący nie mógł uchybić terminowi do wniesienia skargi, gdyż termin ten nigdy nie rozpoczął biegu. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.