I SA/Kr 1309/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1309/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r., sprawy ze skargi S. B.-W., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 23 maja 2014 r. Nr [...], w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, - skargę oddala - Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia 13 grudnia 2012 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 8 października 2012 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym zgłoszonych przez S. B.-W. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach. Na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 16 maja 2012 r., Prezydent Miasta K. podjął czynności egzekucyjne zmierzające do uzyskania nieuiszczonych przez S. B.-W. opłat dodatkowych za nieopłacone parkowania w dniach: 2 października 2009 r., 26 i 29 stycznia oraz 28 września 2010 r. Pismem z dnia 3 września 2012 r. zobowiązana wniosła następujące zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne: błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że ma obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie w strefie B oraz naruszenie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wobec nieistnienia obowiązku będącego przedmiotem egzekucji. Zobowiązana podniosła, że we wskazanych w tytule egzekucyjnym terminach korzystała z abonamentu postojowego nr [...] oraz nr [...]. Postanowieniem z dnia 8 października 2012 r. Prezydent Miasta K. uznał zarzuty w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego dot. zdarzeń z dnia 2 października 2009 r. oraz z dnia 28 września 2010 r. za uzasadnione, natomiast dot. zdarzeń z dnia 26 i 29 stycznia 2010 r. za nieuzasadnione - w zakresie "nieistnienia (...) obowiązku". Tym samym postanowieniem organ umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego dot. zdarzeń z dnia 2 października 2009 r. oraz z dnia 28 września 2010 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że abonamenty uprawniające zobowiązaną do parkowania w strefie "B" były ważne w okresie od 24 listopada 2008 r. do 31 grudnia 2009 r. (nr [...]) oraz od 9 lutego 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. (nr [...])). Stąd zarzuty zobowiązanej są uzasadnione wyłącznie w odniesieniu do parkowania w dniach 2 października 2009 r. oraz dnia 28 września 2010 r. Z kolei w dniach 6 i 29 stycznia 2010 r. zobowiązana - w ocenie organu okoliczność ta ma charakter bezsporny - parkowała w strefie płatnego parkowania pojazd o nr rej. [...] a dokumentacja fotograficzna i wystawione zawiadomienia dowodzą, że nie uiściła opłaty (nie przedstawiła dowodów uiszczenia opłaty w tych dniach). S. B.-W. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie w zakresie, w jakim jej zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne nie zostały uwzględnione. Powielając zarzuty powołane w piśmie z dnia 3 września 2012 r., zobowiązana wskazała dodatkowo na naruszenie przez organ art. 33 pkt 7 oraz art. 33 pkt 10 w zw. z art. 27 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wobec braku doręczenia upomnienia, w którym organ egzekucyjny dostatecznie określił treść obowiązku podlegającego egzekucji, poprzez niewykazanie faktu zaparkowania auta w strefie płatnego parkowania oraz czasu jego postoju bez wymaganej opłaty. Żaląca się wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie dokonanego zajęcia wynagrodzenia o pracę, a ponadto o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 grudnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji. Organ drugiej instancji zauważył w pierwszej kolejności, że po upływie terminu do wniesienia zarzutów, zobowiązany nie może ich uzupełniać, powołując nowe ich podstawy. Dlatego też organ odwoławczy nie może rozpoznawać tych zarzutów zażalenia, jakie polegają na rozszerzeniu zakresu zarzutów zgłoszonych przez zobowiązaną w piśmie z dnia 3 września 2012 r. Co do istoty sprawy, Kolegium wskazało, że istnieje egzekwowany obowiązek dotyczący zdarzeń z dnia 26 i 29 stycznia 2010 r., gdyż należący do zobowiązanej samochód osobowy marki Mercedes o nr rej. [...] był w tych dniach zaparkowany w strefie płatnego parkowania. Zawiadomienie o nieopłaconym postoju zostało pozostawione "za wycieraczkami" tego samochodu, a ustawa nie zobowiązuje wierzyciela do doręczania stosownego zawiadomienia na adres właściciela pojazdu. Opłata dodatkowa powstaje bowiem z mocy prawa, a nie z chwilą powiadomienia o niej zobowiązanego przez uprawnionego wierzyciela. Na zakończenie organ stwierdził, że nie znalazł podstaw do wstrzymania czynności w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca, zarzuciła organom naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dostatecznego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności dotyczących istnienia obowiązku i osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty dodatkowej za postój w strefie płatnego parkowania. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zauważono, że organ w żaden sposób nie wykazał, że samochód skarżącej był zaparkowany w strefie płatnego parkowania w dniach 26 i 29 stycznia 2010 r. Stąd w ocenie skarżącej, organ odwoławczy powinien dokonać analizy zarzutu nieistnienia obowiązku objętego niniejszym postępowaniem, a w konsekwencji zarzutu błędnej osoby zobowiązanej. Powinno się to dokonać w szczególności poprzez wykazanie, że doszło do zdarzeń objętych ww. tytułem wykonawczym. Organ jednak poprzestał na lakonicznym wskazaniu bliżej nieokreślonych dokumentów, które miałyby przemawiać za istnieniem tych zdarzeń. Dokumentów tych nie przedłożono jednak skarżącej, a ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na organie. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1576/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd zwrócił uwagę, że dopiero organ drugiej instancji włączył do akt sprawy materiał dowodowy w oparciu o który można było wydać rozstrzygnięcie. Stosowny materiał dowodowy w postaci zawiadomień o obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, jak również dokumentacja fotograficzna, został przesłany Kolegium w dniu 10 grudnia 2012 r. Kolegium po otrzymaniu tego materiału wydało w dniu 13 grudnia 2012 r. zaskarżone postanowienie. Niemniej jednak Kolegium po otrzymaniu tego materiału powinno poinformować o tym fakcie skarżącą i umożliwić jej wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. W ocenie Sądu brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd podzielił wprawdzie stanowisko, że zawiadomienie o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi dokument potwierdzający nieuiszczenie opłaty. Niemniej jednak jest ono jedynie jednym z dowodów, które mogą wskazywać nie nieuiszczenie opłaty. Kolegium nie wyjaśniło przy tym, jaki charakter ma takie zawiadomienie, czy korzysta ono z przymiotu dokumentu urzędowego, czy też stanowi dokument prywatny. W ocenie Sądu za przyjęciem, że jest to dokument prywatny miałby wskazywać jego nagłówek, z którego wynika, że wystawione zostało przez Zakłady U. sp. z o.o., czyli spółkę prawa handlowego. Końcowo Sąd zauważył, że pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania nie zawsze powoduje konieczność uiszczenia opłaty za parkowanie. Jak wynika bowiem z art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych opłatę pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu. Oznacza to tym samym, że jeżeli samochód będzie zaparkowany wprawdzie w strefie płatnego parkowania, lecz poza wyznaczonym do tego celu miejscem, nie powstaje wówczas obowiązek uiszczenia opłaty. W konsekwencji nie ma również obowiązku ponoszenia opłaty dodatkowej. Z uzasadnienia postanowienia Kolegium nie wynika jednak, czy samochód skarżącej znajdował się w "wyznaczonym miejscu". Kolegium stwierdziło jedynie, że znajdował się on w strefie płatnego parkowania. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Kolegium zostało zobowiązane zapewnić skarżącej czynny udział w postępowaniu zmierzającym do rozpoznania zażalenia. W tym celu Kolegium miało wyznaczyć skarżącej termin do wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonych dowodów. W zależności od ewentualnych zarzutów skarżącej, Kolegium podejmować miało dodatkowe czynności zmierzające do ustalenia, że skarżąca miała obowiązek uiścić opłatę za parkowanie samochodu w strefie płatnego parkowania w miejscu do tego wyznaczonym i opłata nie została uiszczona. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy (zażalenia) postanowieniem z dnia 23 maja 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowym wyznaczenie miejsc postojowych w strefie płatnego parkowania ma znaczenie czysto techniczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2060/12). SKO w Krakowie powzięło natomiast z urzędu informację opierając się na dostępnych publicznie środkach informatycznych w połączeniu z dokumentacją fotograficzną znajdującą się w aktach sprawy, że w obu przedmiotowych datach, tj. tak 26, jak i 29 stycznia 2010 r., S. B.-W. parkowała swoim pojazdem na wyznaczonych do tego miejscach w strefie płatnego parkowania. Otóż w dniu 26 stycznia 2010 r. pojazd marki Mercedes o nr rej[...] był zaparkowany na ul. Św. M. pomiędzy numerami 11 i 11a przy lewym chodniku (patrząc od ul. R.), zaś dnia 29 stycznia 2010 r. pomiędzy numerami 5 i 7 przy prawym chodniku (patrząc od ul. R.). Obie strony drogi publicznej św. M. w przedmiotowych fragmentach oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi wskazującymi na możliwość zaparkowania właśnie po tej konkretnej stronie jezdni. Zgromadzone w aktach sprawy dokumenty dotyczące zdarzeń z dnia 26 stycznia 2010 r. oraz z dnia 29 stycznia 2010 r., w tym zawiadomienia nr [...] oraz nr [...] o nieopłaconym postoju oraz dokumentacja fotograficzna, w sposób jednoznaczny wskazują, że w tych dniach pojazd marki Mercedes o nr rej. [...] był zaparkowany w strefie płatnego parkowania w miejscach wyznaczonych przez załącznik Nr 1 do uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXXll/268/03 w godzinach od 10 do 18. Organ drugiej instancji wskazał, że zawiadomienie o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi dokument potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi dodatkową i wystarczającą informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty. Ani przepisy ustawy o drogach publicznych, ani postanowienia uchwały Rady Miasta nie ustanawiają obowiązku doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru", nie można też uznać, by taki sposób dodatkowego informowania korzystającego ze strefy płatnego parkowania naruszał prawa gwarantowane w Konstytucji, tym bardziej, że dokument ten nie nakłada na korzystającego z parkingu jakichkolwiek obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje o nieopłaconym postoju. Obowiązek poniesienia opłaty powstał bowiem z mocy prawa w momencie postawienia pojazdu w strefie. Organ podniósł również, że zawiadomienie o nieopłaconym postoju stanowi dokument o walorze dokumentu publicznego, zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym, które wskazuje, że kopie zawiadomienia znajdujące się w aktach sprawy wystawione przez uprawnionych do tego inspektorów Biura Strefy Parkowania, opatrzonego numerem służbowym i podpisem, w którym wpisano markę i numer rejestracyjny samochodu zobowiązanej, godziny kontroli, ulicę, na której zaparkowano przedmiotowy pojazd, pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że żądana należność wierzyciela istnieje, a zatem zasadne było sporządzenie upomnienia, a następnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec skarżącej. Posiadając taki dowód wierzyciel mógł bowiem uznać (dokonując tzw. swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego), uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, że dowód ten w sposób wystarczający dokumentuje fakt nieuiszczenia opłaty parkingowej w miejscu i czasie wskazanym w zawiadomieniu. Wobec tego zasadne było żądanie zapłaty kwoty 50 zł z tytułu opłaty dodatkowej, której obowiązek uiszczenia powstał z mocy prawa w dacie i miejscu wskazanym w upomnieniu doręczonemu skarżącemu. Zawiadomienie to ma charakter dokumentu urzędowego i jako taki jest wystarczającym dowodem potwierdzającym fakt nieuiszczenia opłaty parkingowej. W związku z tym, że strona nie przedstawiła żadnego innego dowodu, który by pozwolił na inne ustalenia faktyczne, uznano, iż zawiadomienia nr [...] oraz nr [...] o nieopłaconym postoju stanowią wystarczający dowód pozwalający w sposób niepozostawiający wątpliwości ustalić, iż samochód zobowiązanej w dniach 26 i 29 stycznia 2010 r. stał zaparkowany w miejscu wyznaczonym w strefie płatnego parkowania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie przepisów o właściwości funkcjonalnej i orzeczenie przez organ odwoławczy w sytuacji nieistnienia decyzji organu pierwszej instancji, - art. 170. oraz art. 171 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie postanowienia przez organ odwoławczy w sytuacji w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r. (sygn. akt: I SA/Kr 1576/13) orzekł co do istoty sprawy i uchylił zaskarżone postanowienie, - art. 7 w zw. z art. 77 w zw. art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dostatecznego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności dotyczących istnienia obowiązku i osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty dodatkowej za postój w strefie płatnego parkowania. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy wydając ponownie postanowienie w zakresie rozpatrzenia zażalenia doprowadził niejako do "odżycia" postanowienia organu pierwszej instancji tj. postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia 8 października 2012 r. Skoro bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie organu odwoławczego, które zastępowało postanowienie organu pierwszej instancji, to w obrocie nie istnieje postanowienie organu pierwszej instancji. Niezależnie od powyższego wskazano, że w całości zachowuje aktualność argumentacja podniesiona w poprzedniej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób uzasadniający jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie było już kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który, uchylając postanowienie uznające zarzuty skarżącej na prowadzone postępowanie egzekucyjne za bezzasadne, sformułował określone, wiążące wskazania dla organu odwoławczego (Samorządowego Kolegium Odwoławczego ). Stosownie do art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna oraz wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W ocenie Sądu orzekającego aktualnie w sprawie, organ drugiej instancji w pełni zrealizował wskazania zawarte w wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r., które dotyczyły przede wszystkich uchybień w postępowaniu prowadzonym przez organ drugiej instancji. Postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonego postanowienia, zainicjowane zostało wniesionymi przez skarżącą zarzutami na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności taksatywnie wymienione w art. 33 u.p.e.a. W niniejszej sprawie zarzut został oparty na punkcie 1 tego przepisu i związany jest z nieistnieniem obowiązku. Materialnoprawną podstawę obowiązku egzekwowanego od skarżącej stanowił art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, ze zm., powoływanej dalej jako "u.d.p."). Jak wynika z dyspozycji tego przepisu, za nieuiszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, pobiera się opłatę dodatkową. Obowiązek uiszczenia takiej opłaty jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Inaczej rzecz ujmując, obowiązek zapłaty dodatkowej opłaty wynika z przepisów prawa i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Ponadto zgodnie z art. 40d ustawy o drogach publicznych opłaty określone m.in. w art. 13f ust. 1, podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucja opłaty dodatkowej następuje więc w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.e.a."). Organ drugiej instancji kierując się wskazaniami Sądu zawartymi w wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r. ustalił bezspornie, że samochód marki Mercedes nr rej. [...] w dniach 26 i 29 stycznia 2010 r. był zaparkowany w strefie parkowania w wyznaczonym do tego miejscu. Następnie zgodnie z zaleceniem sądu administracyjnego dokonał oceny charakteru dokumentu jakim jest zawiadomienie o nieopłaconym postoju, wskazując, odwołując się przy tym do orzecznictwa sądów administracyjnych, że jest to dokument o walorze dokumentu urzędowego. Taki dokument, który jak wynika z akt sprawy, został sporządzony przez uprawnionych do tego pracowników Biura Strefy Parkowania, opatrzony numerem służbowym i podpisem, w którym wpisano markę i numer rejestracyjny pojazdu, godziny kontroli, ulicę na której zaparkowano przedmiotowy pojazd jest niewątpliwie wystarczającym dowodem potwierdzającym fakt nieuiszczenia opłaty parkingowej. Sąd dokonując oceny znajdujących się w aktach sprawy dokumentów w tym przedmiotowych zawiadomień potwierdza zasadność twierdzeń organu drugiej instancji, że posiadając takie dowody uzupełnione dokumentacją fotograficzną, wierzyciel miał pełne prawo do przystąpienie do wyegzekwowania należności od skarżącej. Z akt sprawy wynika także, że przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, skarżąca została pismem z dnia 29 kwietnia 2014 r. (doręczonym pełnomocnikowi w dniu 5 maja 2014 r.) na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomiona o wyznaczeniu terminu do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów. Z tego uprawienia skarżąca nie skorzystała. W kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w opinii orzekającego w niniejszej sprawie Sądu, nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że wierzyciel nie wykazał skarżącej, że jej samochód był zaparkowany w dniach 26 i 29 stycznia 2010 r. w strefie płatnego parkowania bez stosownej aktualnej karty postojowej. Stwierdzić bowiem należy, że znajdujące się w aktach sprawy kopie zawiadomień nr 0026266 z dnia 26 stycznia 2010 r. oraz nr [...] z dnia 29 stycznia 2010 r., pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, iż żądana należność ma uzasadnione podstawy faktyczne. Twierdzenie, że dokumenty te nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie nie zasługują na akceptację. Podnieść w tym miejscu należy, że organ egzekucyjny, czy też wierzyciel nie jest zobowiązany, a nawet nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego lub poszukiwania dowodów celem udokumentowania zarzutów skarżącej. Obowiązek ten obciąża samą skarżącą, jako tą, która zgłaszając dany zarzut zamierza odnieść określony skutek prawny. Zatem to skarżąca winna przedstawić dowody na poparcie zgłoszonych zarzutów. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy nie budził żadnych wątpliwości. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem skargi, że organy nadal nie wykazały istnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, szczególnie w sytuacji, gdy w toku postępowania egzekucyjnego skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, który podważyłby ustalenia faktyczne organów. Odrzucić należy jako całkowicie chybiony i nieznajdujący oparcia w przepisach zarzut, co do tego, że organ cyt. "nie przedłożył skarżącej jakiejkolwiek dokumentacji w szczególności zdjęć oraz raportów z przeprowadzonych czynności". Stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań i taka możliwość została skarżącej stworzona poprzez zawiadomienie jej o możliwości zapoznania się z dowodami zgromadzonymi w sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącej, żaden przepis procedury administracyjnej nie obliguje organu do przesyłania skarżącej (np. za pośrednictwem poczty) uwierzytelnionych kserokopii dokumentów (zdjęć) znajdujących się w aktach. Nawiązując do argumentacji skarżącej wskazać także należy, że sporządzone przez uprawnionego pracownika, w razie stwierdzenia nieuiszczenia opłaty za postój "zawiadomienie", którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, dokumentuje fakt nieuiszczenia opłaty, a zarazem informuje właściciela pojazdu o powstałym obowiązku dokonania opłaty (co jednocześnie implikuje obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej). Zwyczajowe umieszczanie takiej informacji za wycieraczką pojazdu nie gwarantuje rzeczywiście absolutnej pewności, iż korzystający z pojazdu ją otrzyma, jednak żaden przepis prawa nie nakazuje doręczania takiej informacji np. "za potwierdzeniem odbioru". i zdaniem Sądu, brak takiego trybu doręczania informacji ("zawiadomienia o nieopłaconym postoju") nie narusza konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich, w szczególności prawa do obrony, czy do sądu. To właśnie w postępowaniu administracyjnym strona ma możliwość wykazania, że obowiązek uiszczenia opłaty nie istniał, czego - jak wskazano wyżej - skarżąca na gruncie niniejszej sprawy skutecznie nie uczyniła. Ponadto jeszcze raz podkreślić trzeba, że ustawodawca w ustawie o drogach publicznych przewidując możliwość utworzenia strefy płatnego parkowania i stanowiąc o obowiązku uiszczenia opłat powstających z mocy prawa, poza określeniem, że egzekwowanie tego obowiązku w przypadku nie wywiązania się z niego przez zobowiązanego podlega egzekucji administracyjnej, nie przewidział jakiegoś szczególnego trybu dokumentowania faktu postoju pojazdu w strefie bez uiszczenia opłaty. W kontekście powyższych rozważań za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. A ponieważ z akt sprawy wynika, że skarżąca w dniach 26 i 29 stycznia 2010 r. parkowała samochód marki Mercedes nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia stosownej opłaty, której to okoliczności skarżąca nie zdołała podważyć w toku postępowania, przeto organy - wbrew twierdzeniom skargi - nie naruszyły art. 33 pkt 1 u.p.e.a. z uwagi na odmowę uwzględnienia zarzutu skarżącej opartego na nieistnieniu egzekwowanego obowiązku. Za niezrozumiały i wskazujący na całkowitą nieznajomość zasad rządzących procedurą administracyjną należy uznać zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie przepisów o właściwości funkcjonalnej i orzeczenie przez organ drugiej instancji w sytuacji nieistnienia decyzji organu pierwszej instancji. Pozbawione jest jakichkolwiek racjonalnych podstaw twierdzenie, że uchylenie przez WSA w Krakowie zaskarżonego postanowienia organu drugiej instancji automatycznie wywołało skutek w postaci "nieistnienia w obrocie postanowienia organu pierwszej instancji", a ponowne wydanie postanowienia przez organ drugiej instancji i utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji spowodowało "utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, które nie istniało w obrocie prawnym". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r. uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a więc wyłączenie postanowienie organu drugiej instancji. Zatem w obrocie prawnym funkcjonowało nadal postanowienie organu pierwszej instancji i złożone na to postanowienie zażalenie skarżącej. Zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpatrując zażalenie mogło wydać jedno z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 138 § 1 i 2 w związku z art. 144 k.p.a. w tym postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Zarzut, że organ drugiej instancji wydając ponownie postanowienie w zakresie rozpatrzenia zażalenia doprowadził do niejako "odżycia", czy też "zmartwychwstania" postanowienia organu pierwszej instancji oraz przedstawiona do niego argumentacja, są całkowicie chybione. Nie może się także ostać zarzut naruszenia art. 170 i 171 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie postanowienia przez organ drugiej instancji w sytuacji, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1576/13 orzekł co do istoty sprawy i uchylił zaskarżone postanowienie. O ile rację ma skarżąca, że Sąd powołanym wyrokiem uchylił zaskarżone postanowienie, to całkowicie się myli, co do tego, że orzekł, co do istoty sprawy. Sądy administracyjne mają wyłącznie kompetencje kasacyjne i nie orzekają co do istoty sprawy. W niniejszej sprawie WSA w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało prawo orzekać ponownie w sprawie, stosując się do wskazać zawartych w wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r. i nie ma mowy w tym przypadku o naruszeniu powagi rzeczy osądzonej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.