I SA/Kr 1348/05

Sygn. akt I SA/Kr 1348/05 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 października 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr), Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Stanisław Grzeszek, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2007r., sprawy ze skargi T. S., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r., - skargę oddala - W dniu 15 grudnia 2004 roku H. S. poinformowała organy podatkowe, o tym, że T. S. korzystając z tzw. ulg mieszkaniowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 i 2001 rok posłużył się nieprawdziwymi fakturami VAT. W szczególności dotyczy to faktury VAT Nr [...] z dnia [...] roku na kwotę 2.200 zł oraz faktury VAT Nr [...] z dnia 29 kwietnia 2001 roku na kwotę 4.750 zł. Obie faktury zostały wstawione przez firmę A M.. Po przeprowadzeniu kontroli krzyżowej w firmie S. s.c. A. M., stwierdzono, iż pod wskazanym adresem K. ul. G., (znajduje się garaż blaszak), firma S. nie prowadzi działalności gospodarczej i nie figuruje w bazie danych, ani w aktach wymiarowych, a numer NIP, którym posługiwała się firma nie został wygenerowany przez Urząd. Decyzją z dnia [...] roku Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., działając na postawie art. 207 oraz art. 21 § 1 i § 3, art. 53 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej określił T. S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok w kwocie 2131,80 zł. Decyzja ta była wynikiem przeprowadzenia postępowania podatkowego w zakresie poprawności złożonego przez skarżącego zeznania podatkowego PIT-32 za 1999 rok. W trakcie tego postępowania ustalono ujęcie w kosztach działalności gospodarczej w prowadzonej przez skarżącego firmie architektoniczno-budowlanej rachunku nr [...] z dnia [...] roku, na kwotę netto 1.803,28 zł, oraz rachunku nr [...] z tego samego dnia dotyczącego rozbiórki baraku na kwotę 2.500 zł wystawionych przez Firmę "S" s.c. A. M. K. ul. G. . Nadto przy wyliczeniu dochodu różnicą remanentową pominięto koszty uzyskania przychodu za styczeń 1999 rok w kwocie 416,95 zł, przez co zaniżono koszty uzyskania przychodu z działalności o tę kwotę. Dokonano również odliczenia darowizny w kwocie 155 zł, i odliczono wydatki na odpłatne świadczenia zdrowotne w wysokości 93,48 zł, mimo braku dokumentu na poniesione wydatki. W odwołaniu T. S. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie prawa procesowego tj. art. 243 § 1 i § 1a w związku z art. 68 Ordynacji podatkowej. Skarżący zarzucił, organowi podatkowemu liczne uchybienia o charakterze formalnym, takie jak: nie wykazanie art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej oraz nie poinformowaniu go o wznowieniu postępowania podatkowego. Zarzucił również, przedawnienie zobowiązania podatkowego za 1999 rok, zgodnie z art. 68 Ordynacji podatkowej oraz podkreślił, iż nie uznanie jako kosztu uzyskania przychodu kwot wynikających z rachunków wystawionych przez firmie S. s.c. A. M. jest bezzasadne, ponieważ, skarżący działał w dobrej wierze i nie wiedział, ze firma nie istnieje. Decyzją z dnia [...] roku Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że zarzut skarżącego dotyczący nie powołania przez organ podatkowy przepisu art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej i nie powiadomienie go o wznowieniu postępowania podatkowego nie jest zasadny, ponieważ, jak wynika z akt sprawy, wcześniej nie było prowadzone postępowanie podatkowe za 1999 rok, które byłoby zakończone decyzja ostateczna. Zatem nie było podstawy do wznawiania posterowania. Odnośnie zarzutu przedawnienia organ podatkowy II instancji podkreślił, że zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem zobowiązanie podatkowe za 1999 rok przedawnia się dopiero z dniem 31 grudnia 2005 roku. Również zarzuty dotyczące nie uznanych za koszt uzyskania przychodu rachunków Firmy S. nie są zasadne. Z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, ze wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, jeżeli jednocześnie pozostają w bezpośrednim związku przyczynowym ze źródłem przychodów i były poniesione w celu jego osiągnięcia, a nadto zostały udokumentowane w sposób nie budzący wątpliwości. Przeprowadzona kontrola wykazała, że Firma A. M. S. s.c. K. ul. G. nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem, nie figuruje w bazie danych, ani w aktach wymiarowych, a numer NIP, którym posługiwała się firma nie został wygenerowany przez Urząd. W związku z powyższym nie można uznać za rzetelny dokument faktur wystawionych przez nieistniejący podmiot, a zatem słusznie organ podatkowy nie uznał kwoty 4.303,28 zł za koszt uzyskania przychodu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie T. S. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie prawa, a w szczególności art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący powtórzył poprzednio podniesione w odwołaniu zarzuty, nadto jeszcze raz podkreślił, iż nie naruszył przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w szczególności wydatki poniesione przez niego, były poniesione w celu osiągnięcia przychodu, jak również zostały przez niego rzeczywiście poniesione, co udokumentował. Przedmiotowe rachunki nie budziły żadnych podejrzeń co do ich prawidłowości i rzetelności. Dlatego podkreślił, iż zlecając firmie S. s.c. A. M. przedmiotowe prace działał w dobrej wierze i nie wiedział, ze firma ta nie istnieje. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo stwierdził, iż zarzut naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej nie jest zasadny, ponieważ organy podatkowe przeprowadziły rzetelnie postępowanie podatkowe, zaś skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które przeczyłyby ustaleniom Urzędu Skarbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 ww. ustawy wynika, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że postępowanie podatkowe za 1999 rok nie zostało wcześniej zakończone decyzją ostateczną, zatem nie było podstaw do wznawiania tego postępowania zgodnie z art. 240 Ordynacji podatkowej. Ponieważ zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, zobowiązanie podatkowe przedawniało się dopiero z dniem [...] roku, a zatem nie doszło w przedmiotowej sprawie do przedawnienia. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut dotyczący nie uznanych rachunków firmy "S" s.c. A. M., ponieważ prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] roku sygn. akt [...] (utrzymanym w tej części wyrokiem Sądu Okręgowego w N. S. z dnia [....] roku sygn. akt [...]) T. S. został uznany za winnego tego że w dniu 29 marca 2005 roku w Urzędzie Skarbowym w Z. posłużył się jako autentycznymi rachunkami uproszczonymi nr [...] i [...], które wspólnie i w porozumieniu z inna ustaloną osobą wcześniej podrobił oraz tego, że w dniu 28 czerwca 2005 roku w Urzędzie Skarbowym w Z. posłużył się jako autentyczną fakturą VAT [...], którą wspólnie i w porozumieniu z inna ustaloną osobą wcześniej podrobił. Zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez Sąd w postępowaniu karnym, rachunki uproszczone nr [...] i [...] oraz faktura [...], na których jako wystawca widniała Firma S. s.c. A. M. K. ul. G. zostały podrobione przez T. S. Z treści uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w N. S. [...] wynika, że "Sąd Rejonowy dokonał właściwej oceny strony podmiotowej czynów popełnionych przez oskarżonego T. S., i nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko skarżącego, że czynów tych dopuścił działając nieumyślnie. O umyślności działania stanowi przede wszystkim sposób popełnienia czynu. Jak ustalił Sąd Rejonowy, oskarżony T. S. polecił żonie w odpowiedni sposób wypełnić faktury obite pieczęciami firmy A. M. Oczywistym jest więc, ze T. S. miał świadomość, że nie są ,to dokumenty autentyczne, ale jako takich ich użył. Nie ma wątpliwości, że działanie to było celowe i nakierowane na odpowiedni efekt". Wobec takich ustaleń sądu karnego, powoływanie się przez skarżącego, że działał w dobrej wierze i nie miał możliwości sprawdzenia czy firma A. M. działa legalnie lub podnoszenie, że nie miał świadomości, ze firma nie istnieje, jest niewiarygodne. Dodatkowo organy podatkowe ponad wszelką wątpliwość ustaliły, że firma A. M. S. s.c. K. ul. G. nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem, nie figuruje w bazie danych, ani w aktach wymiarowych, a numer NIP, którym posługiwała się firma nie został wygenerowany przez Urząd. W związku z powyższym organy podatkowe prawidłowo nie uznały faktur wystawionych przez nieistniejący podmiot, a w konsekwencji słusznie nie uznały za koszty uzyskania przychodu rachunku nr [...] z dnia [...] roku, na kwotę netto 1.803,28 zł, oraz rachunku nr [...] z tego samego dnia dotyczącego rozbiórki baraku zna kwotę 2.500 zł. Łącznie organy podatkowe prawidłowo nie uznały kwoty 4.303,28 zł za koszt uzyskania przychodu. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego, gdyż organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, a także dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego, a w toku postępowania w sposób prawidłowy zebrały w sprawie materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej) dokonały jego analizy, a także wyczerpująco uzasadniły swoje rozstrzygnięcie. Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.