I SA/Kr 1371/06

Sygn. akt I SA/Kr 1371/06 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr.), Asesor: WSA Maja Chodacka, Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2007r., sprawy ze skargi M. J., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 5 600,00 zł. (pięć tysięcy sześćset złotych 00/100). Wnioskiem z dnia [...]listopada 2002 roku M.J. zwrócił się do Urzędu Skarbowego o objęcie postępowaniem restrukturyzacyjnym zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok oraz w podatku od towarów i usług za miesiące maj, sierpień – grudzień 2000 roku. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowe zaległości były sporne, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...]Nr [...]zawiesił postępowanie restrukturyzacyjne. Następnie po wydaniu ostatecznych decyzji dotyczących zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok oraz w podatku VAT za maj i grudzień 2000 roku postanowieniem z dnia [...]Nr [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego podjął zawieszone postępowanie. Ponieważ podatnik w ocenie organu spełniał wszystkie warunki do objęcia restrukturyzacją zgłoszonych zaległości podatkowych, Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu [...]wydał decyzję Nr [...]o warunkach restrukturyzacji i ustalił: • ogólną kwotę należności objętych restrukturyzacją znajdujących się we właściwości tego organu podatkowego w wysokości 145.514,00 zł z tytułu zaległości w • podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok w kwocie 138.984,00 zł • w podatku od towarów i usług za miesiące maj i grudzień 2000 r. w łącznej kwocie 6.530,00 zł, • ustalił kwotę opłaty restrukturyzacyjnej w wysokości 21.827,10 zł, płatną w 10 ratach do dnia 10 każdego miesiąca poczynając od czerwca 2004 roku. W związku z powyższym wezwano stronę do przedłożenia informacji o otrzymanej pomocy publicznej za poprzednie trzy lata, informacji dotyczących bieżącej sytuacji finansowej oraz zaległych zobowiązań publicznoprawnych w celu ustalenia, czy strona postępowania spełnia w/w ustawowe warunki. Decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]Nr [...]umorzono postępowanie restrukturyzacyjne wszczęte na wniosek M. J. wobec zaległości podatkowych objętych decyzją z dnia [...]o warunkach restrukturyzacji. W trakcie prowadzonego postępowania restrukturyzacyjnego ustalono, że strona na dzień wydania w/w decyzji o warunkach restrukturyzacji nie spełniała wszystkich warunków określonych w art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy restrukturyzacyjnej. Co prawda skarżący wywiązał się z zapłaty opłaty restrukturyzacyjnej jak również przedłożył informacje o bieżącej sytuacji finansowej firmy oraz sporządził informacje o otrzymanej jako przedsiębiorca pomocy publicznej, jednak ustalono, że skarżący posiada zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych w łącznej kwocie 22.982,30 zł plus odsetki za zwłokę za okres : grudzień 2003, od stycznia do grudnia 2004 i od stycznia do listopada 2005 roku. Nadto skarżący posiada zaległości będące we właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego, powstałe w wyniku decyzji orzekających o przeniesieniu odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Spółki z o.o. "J." w podatku dochodowym PIT-4 za lata 2002, 2003, 2004, w podatku dochodowym od osób prawnych CIT-8 za lata 2002, 2003, 2004, oraz w podatku VAT za wrzesień 2003 roku. Wobec powyższego, organ restrukturyzacyjny, działając na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców umorzył postępowanie restrukturyzacyjne. W odwołaniu M.J. domagał się zmiany przedmiotowej decyzji, poprzez wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia należności podatkowych objętych restrukturyzacją lub jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając jej brak podstawy prawnej i faktycznej poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 i art. 6 ustawy o restrukturyzacji. Zdaniem strony skarżącej z powyższych przepisów wynika, iż warunkiem uzyskania oddłużenia należności publicznoprawnych jest nieposiadanie znanych organowi podatkowemu na dzień 30 czerwca 2002 roku zaległości w zapłacie podatków. Zatem wszelkie zaległości, które powstały po czerwcu 2002 roku, nie mogą stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w przedmiocie restrukturyzacji. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia[...] [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego ustalił, iż podatnik nie spełnił wszystkich warunków z art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 cyt. ustawy, a zatem zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji. Co prawda strona przedstawiła program restrukturyzacyjny, przedłożyła informacje o bieżącej sytuacji finansowej firmy oraz wpłaciła w całości opłatę restrukturyzacyjną, jednakże skarżący posiadał w dniu wydania zaskarżonej decyzji należności publicznoprawne nieobjęte restrukturyzacją, a będące we właściwości organu restrukturyzacyjnego (naczelnika Urzędu Skarbowego), w szczególności: zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2003 roku, cały rok 2004 oraz miesiące od stycznia do września 2005 roku w kwocie łącznej 22.982,30 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Dyrektor Izby Skarbowej uznał za zasadny zarzut skarżącego dotyczący zaległości z tytułu odpowiedzialności za zobowiązania spółki z o.o. "J.", gdyż w tym przypadku nie są to zaległości należące do danego organu restrukturyzacyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.J. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację, a w konsekwencji nieuzasadnione zastosowanie, przepisów art. 21 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 6 cyt. ustawy o restrukturyzacji, poprzez jego błędna interpretację i w konsekwencji przyjęcie, że podatnik posiadający zaległości podatkowe powstałe po dniu 30 czerwca 2002 roku nie spełnia warunku z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Zdaniem skarżącego pogląd organów, iż zaległości podatkowe powstałe po dniu 30 czerwca 2002 roku stanowią przesłankę do umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego jest błędny, bowiem art. 10 ust. 1 pkt 3 wymienia łącznie dwie przesłanki tj. brak zaległości wymienionych w art. 6 ustawy, jednocześnie należących do właściwego organu restrukturyzacyjnego i nieobjętych postępowaniem oddłużeniowym. Natomiast art. 6 ust. 1 pkt 1 mówi wprost o zaległościach znanych na dzień 30 czerwca 2002 r. Zatem zaległości takie, choćby nawet właściwy dla nich organ był równocześnie organem restrukturyzacyjnym, nie mogą stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w przedmiocie oddłużenia należności publicznoprawnych. Przytoczono ponadto tezę z uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2005 roku (sygn. akt III SA/Wa 2224/04, LEX 167035), korzystną dla skarżącego. Restrukturyzacja należności powstałych do dnia 30 czerwca 2002 roku jest dokonywana na wniosek podatnika, któremu pozostawiono swobodę, co do decydowania o wyborze należności do oddłużenia, a zatem nie wszystkie muszą zostać objęte przedmiotowym postępowaniem. Wskazuje na to wyraźnie treść art. 11 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. Ponadto odesłanie do art. 6 odnosi się nie tylko do rodzajów wymienionych w nim należności, ale również do wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 terminów, za czym przemawia także wykładnia systemowa analizowanego aktu prawnego. Zatem skarżący spełnił wszelkie przesłanki do dokonania skutecznego oddłużenia, w tym te wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał w całości swoje stanowisko w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 lit. a i b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia prawidłowości decyzji umarzającej postępowanie restrukturyzacyjne prowadzone wobec strony skarżącej, która w ocenie organów podatkowych nie spełniła warunków restrukturyzacji określonych w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]z dnia[...] Organ podatkowy ustalił, że skarżący na dzień wydania decyzji o warunkach restrukturyzacji nie spełnił wszystkich warunków określonych w art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy restrukturyzacyjnej, ponieważ posiadał zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych w łącznej kwocie 22.982,30 zł plus odsetki za zwłokę za okres grudnia 2003 roku oraz od stycznia do grudnia 2004 roku i od stycznia do listopada 2005 roku, a także inne zaległości podatkowe, powstałe w wyniku wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na skarżącego za zobowiązania podatkowe spółki z o.o. "J." w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2002, 2003, 2004 oraz w podatku VAT za wrzesień 2003 roku. Na tej podstawie organ podatkowy umorzył postępowanie. Podstawą tego rozstrzygnięcia wskazaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego był art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej, zgodnie z którym po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, z zastrzeżeniem ust. 1a i 3, organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, nie zostały spełnione. Decyzję, tą organ restrukturyzacyjny wydaje po przedłożeniu przez przedsiębiorcę informacji o spełnieniu warunków restrukturyzacji, jednak nie wcześniej niż po upływie roku od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, należności, o których mowa w art. 6 ustawy objęte restrukturyzacją, podlegają umorzeniu pod warunkiem, że przedsiębiorca: wpłaci opłatę restrukturyzacyjną, oraz w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, nie posiada zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6, z wyjątkiem należności wymienionych w art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, nieobjętych restrukturyzacją, należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego. Zdaniem Sądu przedsiębiorca zainteresowany umorzeniem należności objętych restrukturyzacją - zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji - nie może więc posiadać w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zaległości z tytułu "należności znanych" wyszczególnionych w art. 6 tej ustawy, nieobjętych restrukturyzacją. Wyjątek stanowią należności wymienione w art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy. Przedsiębiorca, który złożył wniosek o restrukturyzację może posiadać, bez konsekwencji płynących z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 z późn. zm.) należności nieznane organowi restrukturyzacyjnemu, np. z tytułu bieżących zaległości podatkowych. W treści przepisu art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 z późn. zm.) ustawodawca odnosi się do należności znanych w terminach wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy – wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2005 roku sygn. akt III SA/Wa 2224/04. Podobne stanowisko zajęły WSA w Warszawie w wyroku z dnia 19 kwietnia 2005 roku sygn. Akt III SA/Wa 1621/04 (niepubl.). Zatem skoro strona skarżąca spełniła warunek wynikający z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy oraz wpłaciła opłatę restrukturyzacyjną, to organ podatkowy niesłusznie umorzył postępowanie restrukturyzacyjne. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).