I SA/Kr 138/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg D.C. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 listopada 2015r. nr [...],[...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia: - przywrócić termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku- Wyrokiem z dnia 19 maja 2016r. w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi D.C. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 listopada 2015r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Orzeczenie to jest prawomocne od dnia 26 sierpnia 2016r. Pismem z dnia z dnia 27 maja 2016r. odpis sentencji wyroku został doręczony pełnomocnikowi skarżącego radcy prawnemu E.G. w dniu 26 lipca 2016r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru sentencji wyroku wydanego w trybie uproszczonym k. 58 a.s.) Pismem z dnia 9 grudnia 2016r. pełnomocnik skarżącego złożył do Sądu wniosek o sporządzenie uzasadnienia do w/w wyroku – data nadania 12 grudnia 2016r. Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 9 grudnia 2016r. nadanym w urzędzie pocztowym w Z. w tym samym dniu złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego oświadczył, że z powodu złego stanu zdrowia spowodowanego chorobą oznaczoną symbolem F-31 charakteryzującą głęboką depresje połączoną z zanikami pamięci z afektami dwubiegunowymi prawdopodobnie nie dotrzymał terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia do wyroku wydanym w trybie uproszczonych doręczonym w lipcu 2016r. Pełnomocnik podał, że trudno jest mu w chwili obecnej ustalić co było przyczyną nie dokonania prawidłowej czynności. Być może, że nie dotrzymał terminu lub skierował wniosek nie precyzując dokładnie sygnatury akt lub nie wpisując jej sygnatury do wniosku. Oświadczył, że w chwili obecnej jest w fazie euforii po przejrzeniu akt, ustalił w sekretariacie I wydziału, że brak jest w/w wniosku w aktach przedmiotowej sprawy. Pełnomocnik dołączył dwa zaświadczenia lekarskie od lekarza psychiatry z dnia 28 czerwca 2016r. i z dnia 3 października 2016r., z treści których wynika, że w okresie od 28.06.2016r. do chwili obecnej cierpi na wyżej opisaną chorobę F-31, jest w fazie depresji, która się zaostrzyła z zaburzeniami poznawczymi i emocji oraz wymaga leczenia psychofarmakologicznego z przewidywanym okresem leczenia 3 miesiące. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), a w szczególności w art. 85-89 tej ustawy, ustawodawca uregulował skutki prawne niezachowania terminu oraz podstawy prawne jego przywrócenia. Zgodnie z treścią art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w art. 87 p.p.s.a. ustawodawca określił wymogi, które muszą zostać spełnione, aby sąd mógł uwzględnić taki wniosek: – pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), – w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), – równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie podkreśla się, że zasadniczym celem instytucji przywrócenia terminu jest wyeliminowanie negatywnych skutków jego uchybienia w sytuacji, gdy do tego uchybienia doszło w rezultacie okoliczności niezawinionych przez uczestnika postępowania, zobligowanego do dokonania określonej czynności procesowej w oznaczonym czasie (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2014r., II OZ 1345/14). Podkreśla się również, że "Brak winy w uchybieniu terminu powinien być (...) oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu." (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2014r., sygn. akt II FZ 1046/14). W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącego uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, który zapadł w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z orzeczeniem NSA z dnia 21 lipca 2016r., sygn. akt II FSK 1783/14, jeżeli strona powołuje się na zły stan zdrowia związany z przewlekłą chorobą psychiczną, potwierdzoną zaświadczeniami wydanymi przez lekarzy specjalistów, psychologa oraz orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy, to można przyjąć, że uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu dla dokonania czynności procesowej. Zły stan zdrowia psychicznego skarżącego może być wystarczającą przesłanką do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu choroba na jaką cierpi pełnomocnik skarżącego, udokumentowana w postaci zaświadczeń wydanych przez lekarza specjalistę, może skutkować brakiem koncentracji w ważnych dla niego prawach, a w związku z tym istnieje możliwość wystąpienia braku świadomego podejmowania decyzji w prowadzeniu swoich praw i kierowaniu swoim postępowaniem. Sąd uznał więc, że w okresie otwartym do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia pełnomocnik skarżącego był w takim stanie, że choroba mogła uniemożliwić im wykonywanie czynności związanych z prawidłowym nadaniem wniosku. Mając to na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.