I SA/Kr 1400/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Nina Półtorak po rozpoznaniu w dniu 27 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Decyzją z dnia 25 czerwca 2012 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 lutego 2012 r. ustalającą A.T. podatek od spadków i darowizn w wysokości 94 084 zł z tytułu nabycia spadku po zmarłej dnia 9 stycznia 1970 r. A.T.. W skardze pełnomocnik skarżącego zawarł dwa wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - jeden skierowany do Dyrektora Izby Skarbowej, a drugi do Sądu. Uzasadniając wniosek podał, że należność podatkowa objęta zaskarżoną decyzją jest kwotą znaczą. Wszczęcie w takim przypadku postępowania egzekucyjnego wyrządzi podatnikowi znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Z akt postępowania wynika, że postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2012 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej wstrzymał wykonanie ostatecznej decyzji z dnia 25 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej "p.p.s.a.", w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Stosownie natomiast do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61§5 p.p.s.a.). Z brzmienia powołanych przepisów wynika zatem, że ustawa rozróżnia wstrzymywanie wykonania aktu lub czynności przez organ administracji i przez sąd. Wstrzymanie wykonania decyzji przez organ jest dozwolone do czasu przekazania skargi sądowi, przez sąd natomiast - od chwili wpływu aktu do sądu. W niniejszej sprawie, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując jako adresata tego wniosku zarówno Dyrektora Izby Skarbowej jak i Sąd. W sytuacji takiej, wniosek w pierwszej kolejności powinien rozpoznać organ (do czasu przekazania skargi sądowi). W sprawie Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2012 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, tym samym pozytywnie rozpoznając wniosek strony, a następnie przekazał skargę do Sądu. Sąd podziela w związku z tym stanowisko wyrażone w postanowieniu NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 143/04, Lex nr 863868, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej czyni postępowanie przed sądem administracyjnym w tej kwestii bezprzedmiotowym. Skutki tego wstrzymania rozciągają się bowiem również na postępowanie sądowe. Bezprzedmiotowość wniosku nie powoduje jednak umorzenia postępowania w tym zakresie, lecz skutkuje odmową wstrzymania zaskarżonego aktu. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podstawę do umorzenia postępowania wskazuje w ściśle określonych przepisach, wśród których nie ma odwołania do art. 61. Należy ponadto zauważyć, że wskazane w p.p.s.a. przypadki wiążą się z umorzeniem postępowania sądowego jako całości, podczas gdy postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym (postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GZ 169/11, Lex nr 786133). Mając na uwadze w/w okoliczności, Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, działając w oparciu o treść art. 61§3 i §5 p.p.s.a.