I SA/Kr 1403/15

|Sygn. akt I SA/Kr 1403/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Waldemar Michaldo (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016 r., sprawy ze skargi M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia 22 czerwca 2015 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia 9 kwietnia 2015 r. znak: [...] w sprawie odmowy umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi z terenu nieruchomości położonej w miejscowości K. 412, za IV kwartał 2014r. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 O.p.) oraz art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013 r. poz. 1399 ze zm.). Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 18 listopada 2014 r. M.J. zwróciła się do Wójta Gminy G. o umorzenie IV raty za 2014 rok w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 14,40 zł. W dniu 8 grudnia 2014 r. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Wójt Gminy G. wydał decyzję (znak: [...]) w której odmówił umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odbieranymi z terenu nieruchomości położonej w miejscowości K., za IV kwartał (tj. za miesiące październik, listopad oraz grudzień) 2014 roku. W wyniku wniesienia przez M.J.odwołania powyższa decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 lutego 2015 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu 9 kwietnia 2015 r. Wójt Gminy G. wydał decyzję w której ponownie odmówił umorzenia przedmiotowej zaległości publicznoprawnej. W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że M.J. posiada stałe źródło dochodu w postaci emerytury o wysokości 983,32 zł. Organ przyjął na podstawie przedłożonych przez stronę rachunków, że miesięczne wydatki z tytułu opłat za media i leki wynoszą średnio 280,00 zł (miesiące od październik do grudnia). Na zakup żywności i inne wydatki w dyspozycji strony pozostaje kwota ok. 700,00 zł, tym samym uiszczenie miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 4,80 zł nie wpłynie w sposób znaczący na jej sytuację finansową. W ocenie organu podatkowego kwota opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 14,40 zł kwartalnie jest tak niska, że wnioskodawczyni jest w stanie ją uregulować w całości - bez uszczerbku w budżecie domowym, a spłata należności nie wpłynie negatywnie na jej egzystencję. Organ wskazał zarazem, że strona wielokrotnie skorzystała już z umorzenia przedmiotowej opłaty w tym: w 2013 r. za III i IV kwartał a w 2014 r. za kwartały I - III. Na powyższe rozstrzygnięcie M.J. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji Wójta Gminy G. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojego odwołania podniosła zarzut nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji danych Eurostatu z których wynika, że granica ubóstwa w Polsce w 2013 r. wynosi 1.080,00 zł miesięcznie. Dlatego w ocenie odwołującej ustalenia organu w zakresie dochodów strony są niewystarczające dla przyjęcia, że zapłata należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie zagraża jej egzystencji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając powyższe odwołanie stwierdziło, że zarzuty w nim podniesione nie zasługują na uwzględnienie. Kolegium wskazało, że w ponownym postępowaniu Wójt Gminy G. podjął niezbędne działania w celu wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Organ odebrał od strony oświadczenie - zeznanie dotyczące sytuacji materialnej podatnika ubiegającego się o ulgę. Z jego treści wynika, że M.J. osiąga dochód z tytułu emerytury w kwocie 776,56 zł i 206,76 zł z tytułu zasiłku pielęgnacyjnego. Posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 0,5650 ha fiz., dom mieszkalny i budynek gospodarczy. Oba obiekty budowlane wymagają remontu. W przypadku domu konieczna jest wymiana całego dachu. Strona wskazała, iż ponosi miesięczne koszty opłat za media w kwocie 320,87 zł, natomiast opłaty za leczenie miesięcznie wynoszą 513,02 zł. Wyżej wskazane oświadczenie podpisała w dniu 14 marca 2015 r. Kolegium analogicznie jak organ pierwszej instancji oceniło wyżej wskazane oświadczenie i załączone do niego rachunki. Organ II instancji podkreślił, iż jak wynika z przedłożonych faktur VAT za leki strona w październiku 2014 r. wydatkowała na ten cel kwotę 144,67 zł, natomiast w grudniu 368,35 zł. Faktur za listopad nie przedłożono. Tym niemniej mając na uwadze, charakter procesu leczenia i związanych z nim kosztów, Kolegium przyjęło średni miesięczny koszt opłat za leczenie w kwocie ok. 170,00 zł, ustalając jednocześnie, iż koszty utrzymania w postaci opłat za media kształtowały się w wysokości: 60,21 zł za energię elektryczną ok. 30,00 zł (29,24 zł do 31,06 zł) za telefon oraz 24,34 do 26,66 zł (grudzień i październik 2014 r.) za gaz. Tym samym organ odwoławczy przyjął, iż przeciętny miesięczny koszt tych opłat oscylował w wysokości 115,00 zł. Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji o sytuacji majątkowej strony. Zgodziło się też z tezą uzasadnienia organu pierwszej instancji, że zapłata 4,80 zł miesięcznie z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami w okolicznościach niniejszej sprawy nie zagrozi egzystencji odwołującej. Kolegium wyjaśniło następnie, że pierwszą przesłanką udzielenia ulgi określonej w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. jest "ważny interes podatnika". Organ zauważył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż ważny interes podatnika, to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podmiot zobowiązany nie jest w stanie uregulować należności publicznoprawnej. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, losowa utrata majątku. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, trudna sytuacja materialno-bytowa wnioskodawczyni w ocenie Kolegium trwa już od pewnego czasu i nie została spowodowana nagłym, niedającym się przewidzieć zdarzeniem losowym, na wystąpienie którego nie miała ona wpływu. Wskazana w oświadczeniu o sytuacji materialnej konieczność remontu domu (wymiana dachu) i budynku gospodarczego również nie spełnia kryterium ważnego interesu podatnika. Konieczność czynienia nakładów na utrzymanie majątku w stanie niepogorszonym nie jest bowiem zdarzeniem losowym, którego nie można było przewidzieć. Dlatego w ocenie Kolegium, trudna sytuacja materialna strony - dochody poniżej progu ubóstwa - nie może być uznana za samoistną przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi. W rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono żadnych nadzwyczajnych zdarzeń, których skutkiem byłaby utrata przez wnioskodawcę źródeł dochodów lub części majątku. Opisany stan trwa już przynajmniej od ponad roku. Niezależnie od tego organ odwoławczy zauważył, iż Wójt Gminy G. umarzał już przedmiotową opłatę za poprzednie okresy. Ulgi w spłacie zobowiązań publicznoprawnych mają charakter wyjątkowy i nie mogą skutkować całkowitym zwolnieniem zobowiązanej z ponoszenia ciężarów publicznoprawnych. Odnośnie drugiej przesłanki, której wystąpienie umożliwiłoby umorzenie przedmiotowej opłaty czyli przesłanki "interesu publicznego", Kolegium wyjaśniło, że przesłankę tą należy rozumieć jako dyrektywę postępowania, nakazującą respektowanie takich wartości jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej itp. Ponadto interes publiczny to sytuacja, gdy zapłata należności publicznoprawnej spowoduje konieczność sięgania przez zobowiązanego do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspakajać swoich potrzeb materialnych. Organ podatkowy rozpatrując przesłankę interesu publicznego, powinien rozważyć skutki społeczne jakie spowoduje wykonanie zobowiązania - o ulgę w którym strona wnosi. W okolicznościach niniejszej sprawy Kolegium stwierdziło, że przesłanka interesu publicznego nie występuje. Zapłata zaległej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za IV kwartał 2014 r. w kwocie 14,40 zł nie wywoła dla strony skutków których nie można przezwyciężyć i które będą zarazem społecznie negatywne. Odnosząc się do zarzutu strony o nieuwzględnieniu danych Eurostatu o wysokości progu ubóstwa organ podkreślił, że instytucja ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter wyjątkowy i jest odstępstwem od konstytucyjnej zasady powszechności i równości w ponoszeniu ciężarów publicznoprawnych. Jeśli bowiem zasadą jest, że zobowiązania publicznoprawne powinny być zrealizowane, to podmiot zobowiązany nie powinien być z nich pochopnie zwalniany. Trudna sytuacja majątkowa w tym dochody uzyskiwane w wysokości - w ocenie wnioskodawcy - poniżej progu ubóstwa nie są, zdaniem Kolegium, okolicznością wystarczającą do stwierdzenia ważnego interesu podatnika. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.J. wyraziła niezadowolenie z podjętej przez Kolegium decyzji, podkreślając swoją ciężką sytuację materialną. Wskazała, że jej miesięczny dochód wynosi 983,32 zł, a według badania Eurostatu koszty miesięcznego utrzymania w Polsce wynoszą 1080 zł. Według skarżącej życie poniżej progu ubóstwa jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia ważnego interesu podatnika. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 czerwca 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia 9 kwietnia 2015 r. o odmowie umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi za IV kwartał 2014r. Zgodnie z art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013, poz. 1399 ze zm.), w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Umorzenie zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi może więc nastąpić na mocy art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Zgodnie z jego treścią, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe. Zastosowanie tego typu ulgi ustawodawca ograniczył do przypadków uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Posłużenie się przy konstruowaniu przesłanek jej zastosowania zwrotami niedookreślonymi w postaci "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego" przy użyciu alternatywy rozłącznej "lub" sprawia, że przesłanki te muszą być traktowane jako równorzędne i niekonkurencyjne względem siebie. Oznacza to, że organ podatkowy obowiązany jest dokonać oceny materiału dowodowego w kontekście każdej z nich, a zaniechanie ustaleń w tym zakresie dyskwalifikuje wydaną w tym przedmiocie decyzję. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że o istnieniu ważnego interesu strony decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ rozstrzyga o umorzeniu lub nie - zaległości podatkowej. Podkreśla się przy tym, iż ważnego interesu strony nie można utożsamiać z jej subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości. Ponieważ instytucja umorzenia ma charakter wyjątkowy (zasadą jest bowiem płacenie podatków), uzasadnieniem jej zastosowania będzie wystąpienie względów nadzwyczajnych i okoliczności, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podmiotu wnioskującego o ulgę (zob. S.Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze LexixNexis, Warszawa 2004; s. 253). Również "interes publiczny", o jakim mowa w art. 67a § 1 O.p., nie został przez ustawodawcę zdefiniowany. Jak wskazuje się w orzecznictwie pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa. Przy jego ocenie należy też uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa, kosztami udzielonej w ten sposób pomocy, na tle sytuacji finansowej państwa. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości. Decyzja w przedmiocie udzielenia ulgi, stosownie do unormowania art. 67a O.p., ma charakter uznaniowy. Świadczy o tym użycie w art. 67a §1 O.p. słowa "może", co oznacza, że nawet w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy nie będzie zobowiązany do umorzenia zaległości. Ustawodawca nie wskazał bowiem sytuacji, w której organ miałby obowiązek zastosowania ulgi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r. sygn. akt. II FSK 1026/10). Rozstrzygnięcie organu nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, stosownie do treści art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Ponadto, oceniając zgromadzony materiał dowodowy, organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 O.p. Zakres sprawowanej przez Sąd kontroli decyzji uznaniowych jest znacznie ograniczony. Sprowadza się on zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. Prawidłowe zastosowanie art. 67a O.p. wiąże się bowiem z obowiązkiem ustalenia przez organ podatkowy, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. W konsekwencji organ podatkowy powinien w sposób prawidłowy przeprowadzić postępowanie dowodowe w sprawie, by na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Sądową kontrolą nie jest objęte rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonanego przez organ wyboru. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z 15 lipca 2008 r. sygn. akt II FSK 660/07). Oceniając zaskarżoną decyzję w tak zakreślonych granicach Sąd nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu organów prowadzących postępowanie. Orzekające w sprawie organy instancji zebrały i ocenił materiał dowodowy dotyczący sytuacji majątkowej i finansowej skarżącej, uznając w rezultacie, że brak jest podstaw do umorzenia przedmiotowych zaległości podatkowych z uwagi na nie wystąpienie w sprawie zarówno przesłanki ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego. Ponadto umożliwiono stronie czynny udział w postępowaniu wzywając do złożenia informacji o jej sytuacji finansowej oraz materialnej, a także informując o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz o możliwości wypowiedzenia się co do tego materiału. Jak wynika z akt sprawy organy w sposób szczegółowy i wnikliwy przeanalizowały sytuację finansową skarżącej, w szczególności w oparciu o zgromadzone w sprawie materiały (rachunki, faktury), a także biorąc pod uwagę oświadczenie skarżącej dotyczące jej sytuacji materialnej (k. 45 akt administracyjnych). Jak ustaliły organy, skarżąca osiąga stały miesięczny dochód z tytułu emerytury w kwocie 776,56 zł oraz 206,76 zł z tytułu zasiłku pielęgnacyjnego. Posiada ona gospodarstwo rolne o powierzchni 0,5650 ha fiz., dom mieszkalny i budynek gospodarczy. Z przedłożonych faktur za leki wynika, że w październiku 2014 r. skarżąca wydała na ten cel kwotę 144,67 zł, natomiast w grudniu 368,35 zł. Z kolei koszty utrzymania w postaci opłat za media kształtowały się w wysokości: 60,21 zł za energię elektryczną, ok. 30,00 zł (29,24 zł do 31,06 zł) za telefon i 24,34 do 26,66 zł (grudzień i październik 2014 r.) za gaz. Z uzasadnień kwestionowanych decyzji wynika, że organy nie negowały obiektywnie trudnej sytuacji finansowej skarżącej, jednakże przyjęły, iż sam fakt pozostawania w takiej sytuacji nie uprawnia skarżącej do uzyskania wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Zwrócić należy uwagę, że wysokość zaległej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za IV kwartał 2014 r. w przypadku skarżącej wynosi 14,40 zł, co stanowi 4,80 zł miesięcznie. Zdaniem Sądu ocena organów prowadzących postępowanie, że zapłata 4,80 zł miesięcznie z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami, nawet przy niewątpliwie bardzo niskich dochodach skarżącej nie zagrozi jej egzystencji, została przeprowadzona w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jak też z uwzględnieniem przyjętej w orzecznictwie wykładni przepisów dotyczących przyznawania przywilejów podatkowych w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Wynik powyższej oceny, mimo że niezgodny z oczekiwaniami skarżącej nie może oznaczać, że przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Tym samym nie można uznać, iż ocena ta nosi znamiona dowolności. Należy także zauważyć, że skarżąca była już w latach poprzednich zwalniana od uiszczenia przedmiotowej opłaty, co tylko powinno jej ułatwić pomimo skromnych dochodów w wygospodarowaniu kwoty 14,40 zł z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za IV kwartał 2014r. Zestawienie miesięcznych kosztów utrzymania skarżącej i jej comiesięcznych dochodów pozwalał przyjąć organom, iż miesięczny koszt opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z terenu jej nieruchomości w kwocie 4,80 zł był ciężarem publicznoprawnym, który skarżąca mogła udźwignąć bez zagrożenia dla swojej egzystencji. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na kwestię zasady równości opodatkowania, zasadności udzielenia skarżącej ulgi w kontekście tych podatników, którzy terminowo i w pełnej wysokości regulują swoje zobowiązania podatkowe. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku wydanym w analogicznej sprawie ze skargi skarżącej (sygn. akt I SA/Kr 1238/15) nie bez znaczenia pozostaje tu również kwestia postawy samego podatnika, czy podjął jakikolwiek wysiłek, by zadośćuczynić choćby w części ciążącemu na nim obowiązkowi zapłaty zaległych należności. Jeśli zaś chodzi o samą skarżącą w odniesieniu do zobowiązań za lata poprzednie jedyną formą jej aktywności było składanie kolejnych wniosków o udzielenie ulg w spłacie zaległości, które zresztą jak wzmiankowano zostały rozpoznane w sposób dla niej pozytywny. Mając na uwadze przedstawione okoliczności przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że stanowisko organów podatkowych odmawiające przyznania wnioskowanej ulgi, Sąd uznał za zasadne, zwłaszcza w kontekście określonej w art. 67a O.p. - równorzędnej z ważnym interesem podatnika - przesłanki interesu publicznego. Zauważyć należy, że zastosowanie ulgi jest instytucją o charakterze wyjątkowym, bowiem zasadą jest terminowe płacenie podatków. Wszelkie ulgi podatkowe są wyjątkiem i istotnym odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania. W związku z takim charakterem ulg podatkowych oraz faktem, że udzielanie ulg w spłacie podatków traktowane jest co do zasady jako jedna z form pomocy udzielanej przez państwo, pomoc taka dopuszczalna jest w ściśle określonych w przepisach prawa sytuacjach. Niewątpliwie umorzenie zaległości podatkowej w każdym przypadku byłoby zgodne z interesem podatnika, co jednak nie nakłada obowiązku uwzględnienia każdego wniosku o umorzenie zaległości. Trzeba pamiętać, że wydanie decyzji korzystnej dla podatnika stanowi wyłom od zasady powszechności obowiązku podatkowego. Zastosowanie omawianej ulgi powinno więc być ograniczone do sytuacji wyjątkowych, w których podatnik wskutek zapłaty podatku nie będzie mógł zrealizować swoich podstawowych potrzeb życiowych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 298/11). Biorąc wszystkie opisane wyżej okoliczności pod uwagę Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.