I SA/Kr 1415/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Stanisław Grzeszek (spr.) Protokolant: Specjalista Małgorzata Kruszec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia uchyla zaskarżoną decyzję Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. decyzją z dnia 8 listopada 2018 r. nr [...] po ponownym rozpatrzeniu wniosku Z. K. odmówił umorzenia należności z tytułu składek w części finansowanej przez płatnika składek oraz odsetek za zwłokę od należności z tytułu składek w części finansowanej przez ubezpieczonych w łącznej kwocie [...]zł oraz odmówił umorzenia należności z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej równocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie [...]zł. W uzasadnieniu decyzji ZUS wskazał, że w dniu 13 sierpnia 2015 r. Z. K. złożył wniosek o umorzenie należności z tytułu składek. ZUS decyzją z dnia 12 października 2015 r. nr [...] odmówił umorzenia wnioskowanych należności. Dnia 27 października 2015 r. wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postępowanie to zakończyło się dnia 27 listopada 2015 r. wydaniem decyzji nr [...] utrzymującej w mocy decyzję o odmowie umorzenia należności z tytułu składek. Dnia 31 grudnia 2015 r. strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który to wyrokiem z 8 marca 2016 r., sygn. akt l SA/Kr 109/16, uchylił zarówno zaskarżoną decyzję jak i decyzję ją poprzedzającą. W związku z powyższym jak podkreślił organ przeprowadził on postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie wszystkich okoliczności mających wpływ na podjęcie decyzji w sprawie umorzenia należności i dnia 31 stycznia 2017 r. wydał decyzję nr [...] w której odmówił wnioskodawcy umorzenia należności z tytułu składek. Dnia 20 lutego 2017 r. złożył on wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją nr [...] z dnia 31 maja 2017 r. Zakład utrzymał w mocy decyzję odmawiającą umorzenia należności. Korzystając z przysługującego prawa strona zaskarżyła ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wyrokiem z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt l SA/Kr 719/17, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 31 stycznia 2017 r. W związku z powyższym Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. ponownie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w celu ustalenia wszystkich okoliczności mających wpływ na podjęcie decyzji w sprawie umorzenia. ZUS wskazał przy tym, że w piśmie z dnia 2 marca 2018 r. poinformował on stronę o konieczności uzupełnienia wniosku i możliwości złożenia dokumentów, które jej zdaniem mogą mieć wpływ na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie. Nadto udzielił on również szczegółowych informacji na temat przepisów prawa, na podstawie których podejmie decyzję w sprawie złożonego wniosku oraz pouczył stronę o możliwości czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu i zakreślił czternastodniowy termin od daty odebrania korespondencji na dołączenie dowodów do sprawy. Następnie w związku z brakiem informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów, Urzędu Pracy i od komornika sądowego oraz z uwagi na konieczność szczegółowej analizy okoliczności faktycznych i prawnych a następnie w celu umożliwienia wnioskodawcy zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, pismami z 28 marca 2018 r., 30 kwietnia 2018 r., 29 maja 2018 r., 29 czerwca 2018 r., 31 lipca 2018 r., 31 sierpnia 2018 r. i 31 października 2018 r. poinformował on stronę o wyznaczeniu kolejnych nowych terminów rozpatrzenia sprawy. Pismem z dnia 30 kwietnia 2018 r. Zakład zawiadomił wnioskodawcę o prawie wypowiedzenia się, przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z prawa tego strona skorzystała dnia 8 sierpnia 2018 r. w Oddziale ZUS w T. składając stosowne oświadczenie. ZUS wskazał w tym miejscu na przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w tym na zgromadzone w jego toku dokumenty i wyjaśnił, że z poczynionych ustaleń wynika, iż prowadząc działalność gospodarczą wnioskodawca nie uregulował należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i doprowadził tym samym do powstania zadłużenia, które na dzień 26 września 2018 r. wyniosło [...] zł, w tym: ubezpieczenia społeczne za okres od 01.2010 r. do 03.2011 r. w łącznej kwocie [...]zł, w tym z tytułu: składek-2 721,98 zł, odsetek za zwłokę liczonych na 13 sierpnia 2015 r., tj. na dzień złożenia wniosku - [...] zł, kosztów egzekucyjnych - [...] zł; Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od 10.2010 r. do 03.2011 r. w łącznej kwocie [...]zł, w tym z tytułu: składek-260,64 zł, odsetek za zwłokę liczonych na 13 sierpnia 2015 r., tj. na dzień złożenia wniosku -136,00 zł, kosztów egzekucyjnych-24,40 zł. Odnośnie sytuacji osobistej i materialnej ustalono, że dnia 31 marca 2011 r. strona zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Aktualnie jest on osobą bezrobotną otrzymującą, na mocy decyzji Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. , zasiłek stały w kwocie [...]zł miesięcznie przyznany na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 stycznia 2019 r. Ponadto, korzysta z finansowego wsparcia i pomocy rodziny. W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej wnioskodawca zadeklarował, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, na utrzymanie którego przeznacza miesięcznie [...] zł z czego czynsz stanowi [...] zł (opłacany przez jego matkę), opłaty eksploatacyjne wynoszą [...] zł zaś w związku z leczeniem ponosi koszty równe kwocie [...]zł. ZUS podkreślił, że z ustaleń wynika nadto, iż wnioskodawca figuruje w Centralnej Ewidencji Ksiąg Wieczystych jako właściciel 1/4 części udziału we własności lokalu mieszkalnego o pow. 35 m2 w T. [...] oznaczonej KW nr [...] Na jego majątku ZUS dokonał zabezpieczenia hipotecznego należności za okres 10.2010 r. - 03.2011 r. na łączną kwotę [...]zł. Ponadto, na podstawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów ustalono, że nie jest on właścicielem żadnego pojazdu. Następnie ZUS wskazał na przypadki umorzenia należności z tytułu składek określone w art. 28 ust. 3 pkt 1-6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a dotyczące całkowitej nieściągalności, wyjaśniając przy tym, że pierwsza z przesłanek nie ma w sprawie miejsca. Ponieważ w trakcie postępowania nie wykazano aby było prowadzone postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne, nie wystąpiły również przesłanki z pkt 2, 4 i 6. Brak jest także podstaw do uznania, iż zachodzi przesłanka całkowitej nieściągalności określona w pkt 3. Co prawda wnioskodawca zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej jednak zadłużenie będące przedmiotem niniejszego postępowania jest nadal objęte postępowaniem egzekucyjnym (prowadzonym przez Dyrektora Oddziału ZUS w T.), co pozwala zakładać choćby częściową spłatę zadłużenia. Prowadzone względem strony postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte 1 grudnia 2015 r. Początkowo, wobec braku środka egzekucyjnego, prowadzone było na podstawie samych tytułów wykonawczych. Następnie po uzyskaniu informacji o posiadanym przez stronę rachunku bankowym w Euro Banku 1 marca 2016 r. dokonano jego zajęcia. Bank poinformował, że na koncie wnioskodawcy od 14 marca 2013 r. nie występują żadne obroty, a co za tym idzie brak jest środków umożliwiających realizację zajęcia wierzytelności. Ponadto, bank zawiadomił w piśmie (wpływ do ZUS dniu 19 lipca 2018 r.), że na rachunku bankowym nastąpił zbieg egzekucji z komornikami sądowymi. Z ustaleń własnych ZUS wynika, że aktualnie prowadzone przez komorników postępowania zastały już umorzone i uchylone albo zmierzają do umorzenia. Równolegle do prowadzonego przymusowego dochodzenia należności z zajętego rachunku bankowego, Dyrektor ZUS O/Tarnów 19 czerwca 2017 r. przekazał dalsze tytuły wykonawcze do Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. celem prowadzenia egzekucji ze środka, do którego zastosowania Dyrektor ZUS nie jest uprawniony. Dnia 30 kwietnia 2017 r. Pierwszy Urząd Skarbowy w T. wskazał nieruchomość, która jest w 1/4 własnością wnioskodawcy i z której można prowadzić egzekucję. Pismem z 21 maja 2018 r. Dyrektor ZUS jako organ egzekucyjny poinformował o nieprzystępowaniu do egzekucji ze wskazanej nieruchomości. Nie oznacza to jednak jak podał organ całkowitej rezygnacji z dochodzenia należności. Zostały one bowiem zabezpieczone hipoteką co oznacza, że w przypadku wszczęcia egzekucji przez innego wierzyciela również należności względem ZUS zostaną zaspokojone. ZUS wyjaśnił, że w wyroku z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt l SA/Kr 719/17, WSA w Krakowie wskazuje na wątpliwości co do możliwości "bezterminowego" wyłączenia przedawnienia należności składkowych zabezpieczonych hipoteką w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. (sygn. akt SK 40/12). Odnosząc się do ww. wątpliwości organ wskazał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdził niezgodność art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny, dokonując oceny skutków wyroku wskazał, że zabezpieczenia hipoteczne wskazane w art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej z dniem ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw przestają wywierać skutek określony w ww. przepisie, polegający na wyłączeniu przedawnienia zabezpieczonych należności podatkowych. Oznacza to, że na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego dokonane zabezpieczenia hipoteczne na podstawie art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej nie wywierają skutku ochrony zabezpieczonych należności przed ich przedawnieniem. Innymi słowy, należności podatkowe, pomimo zabezpieczenia hipoteką, przedawniają się na zasadach ogólnych. Należy zauważyć, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego wywiera wpływ na zabezpieczenia hipoteczne ustanowione na rzecz ZUS tylko w okresie do 31 grudnia 2002 r. Odnośnie zabezpieczeń hipotecznych dokonanych po 31 grudnia 2002 r. na uwagę zasługuje fakt, że od 1 stycznia 2003 r. obowiązuje przepis art. 24 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, na który wyrok Trybunału pozostaje bez wpływu, ponieważ nie był on przedmiotem orzekania. Jak podkreślił ZUS, ma to odniesienie do analizowanej sprawy, w której ustanowienie zabezpieczenia hipotecznego na majątku strony nastąpiło dnia 14 grudnia 2015 r. Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych we własnym zakresie zawiera uregulowania dotyczące należności z tytułu składek, których płatnik składek nie uregulował w terminie. ZUS może na drodze egzekucji administracyjnej lub sądowej dochodzić należności z tytułu składek tylko wówczas, gdy nie uległy one przedawnieniu. Zgodnie z art. 24 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych obecnie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne z zastrzeżeniem m.in., że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Organ podkreślił, że w sprawie wnioskodawcy cała kwota zadłużenia objęta jest toczącym się postępowaniem egzekucyjnym co uniemożliwia określenia daty przedawnienia. Nadto organ wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, nie ulegają przedawnieniu należności z tytułu składek zabezpieczone hipoteką lub zastawem, jednakże po upływie terminu przedawnienia należności te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia. Zdaniem organu podkreślenia wymaga ponadto fakt, że przepisy ustawy Ordynacja podatkowa dają również możliwość przeniesienia odpowiedzialności na następców prawnych strony i dalszego dochodzenia należności. Z uwagi na wysokość zadłużenia należało uznać też w opinii ZUS, że kwota zaległych składek przekracza wartość kosztów upomnienia, które obecnie wynoszą [...] zł, co powoduje, że nie doszło do spełnienia przesłanki z pkt 5. Zastosowania nie może mieć także przesłanka określona w pkt 7. Wnioskodawca posiada majątek nieruchomy. Odrębną kwestią jest natomiast stwierdzenie czy zastosowanie danego środka egzekucyjnego pozwoli w całości spłacić zadłużenie wobec ZUS. Również przesłanka z pkt 8 nie została spełniona, bowiem nie jest oczywistym, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne, czyli zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji kosztów faktycznie poniesionych przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji przez organ egzekucyjny. Reasumując Zakład wskazał, że na dzień wydania decyzji prowadzone jest postępowanie egzekucyjne przez Dyrektora Oddziału ZUS w T. i istnieje możliwość dalszego dochodzenia zadłużenia. W wyroku 29 września 2017 r. Sąd zarzucił ponadto Zakładowi, że w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do stanowiska Sądu wyrażonego w wyroku z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt l SA/Kr 109/16, pomijając zarówno wykładnię przepisu dokonaną przez Sąd jak i okoliczności faktyczne, na które Sąd zwrócił uwagę. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Ocena prawna zawarta w wyroku traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, czyniącej pogląd sądu nieaktualnym, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Zdaniem ZUS, w sprawie strony nastąpiła zmiana istotnych okoliczności faktycznych. ZUS po raz kolejny, zgodnie z zaleceniem Sądu, szczegółowo przeanalizował sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. W toku podjętych czynności ustalono, że na wniosek A. Instytucji Ubezpieczeniowej Wydział Realizacji Umów M. w [...] w W. prowadzi postępowanie, które skutkować może przyznaniem świadczenia. Ewentualny dochód uzyskany przez stronę z tego tytułu nie tylko może poprawić jej sytuację materialną, ale również może stanowić nowe skuteczne źródło egzekucji. Uwzględniając zasadę gospodarności jak również rozpatrując celowość wszczynania egzekucji z nieruchomości (ze względu na wysokość egzekwowanej należności oraz fakt, iż strona posiada jedynie udział w nieruchomości) należy podkreślić, w opinii organu, że to organ egzekucyjny decyduje o doborze środków, które mają być zastosowane w konkretnym przypadku. Dobór tych środków powinien być więc tak dokonany aby doprowadził do wykonania obowiązku bez potrzeby stosowania kolejnych środków egzekucyjnych z zastosowaniem zasady stosowania środków jak najmniej uciążliwych dla zobowiązanego. Ponadto, generalną regułą egzekucji administracyjnej jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku ciążącego na zobowiązanym. Organ egzekucyjny jest zobowiązany do zastosowania wszelkich środków przewidzianych w ustawie, by ten cel zrealizować. Zasadniczo nie jest też w tym zakresie ograniczony terminem. Oznacza to, że zastosowanie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r. poz. 1314) stanowiącego o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wymaga stwierdzenia, że zobowiązany nie posiada środków przewyższających wydatki egzekucyjne oraz, że stan ten ma charakter definitywny, czyli w świetle obiektywnych okoliczności nie ma podstaw do uznania, że w przyszłości środki takie zostaną przez zobowiązanego zgromadzone. Faktem jest, że w sprawie wnioskodawcy doszło do umorzenia prowadzonych na rzecz innych niż ZUS wierzycieli postępowań egzekucyjnych ale postępowanie prowadzone do należności z tytułu składek trwa nadal. Wobec istnienia majątku i realnej możliwości zmiany sytuacji finansowej (uzyskanie prawa do świadczenia emerytalnego) organ egzekucyjny nie podjął jeszcze decyzji o umorzeniu prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Dodatkowo Zakład podkreślił, że prawo własności do nieruchomości tylko w 1/4 części bez wątpienia wpływa na skuteczność ewentualnego jej zbycia. Fakt ten jednak nie wyłącza jej definitywnie z obrotu prawnego, nie stanowi także przesłanki do wyeliminowania jej z próby zbycia w drodze egzekucji. Dodatkowo zabezpieczenie w postaci hipoteki stawia ZUS w uprzywilejowanej sytuacji nawet w długiej perspektywie czasowej. W związku z powyższym Zakład uznał, że nie zachodzą przesłanki całkowitej nieściągalności. ZUS podkreślił, że nie ma on obowiązku umarzania należności zwłaszcza, gdy dostrzega realną szansę na ich odzyskanie. Płatnik odpowiada za zobowiązania składkowe całym swoim majątkiem, nie tylko teraźniejszym, ale również przyszłym. Powyższe uniemożliwia tym samym pozytywne rozstrzygnięcie wniosku strony na podstawie art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i wydanie decyzji o umorzeniu należności z tytułu składek. Kolejno organ odniósł się do art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz do § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. ZUS wskazał, że wnioskodawca nie wykazał, iż poniósł straty materialne w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujące, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić go możliwości dalszego prowadzenia działalności tym bardziej, że aktualnie nie prowadzi już działalności. W związku z powyższym przesłanka wskazana w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie ma w stosunku do strony zastosowania. Podstawą umorzenia zaległości z tytułu składek może być także trudny stan majątkowy będący efektem choroby czyli sytuacja, kiedy choroba dłużnika lub któregoś z członków jego rodziny uniemożliwia całkowicie uzyskiwanie dochodu. Takie okoliczności u wnioskodawcy nie wystąpiły. ZUS podał, że strona przedstawiła dokumentację medyczną potwierdzającą orzeczenie umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, ze wskazaniem możliwości zatrudnienia w odpowiednich warunkach. Według orzeczenia wydanego do 31 stycznia 2019 r. wnioskodawca jest osobą zdolną do pracy w warunkach pracy chronionej. Zakład uznał, że co prawda stan zdrowia strony ma negatywny wpływ na możliwość zarobkowania jednak nie jest ona takiej możliwości pozbawiona, gdyż nie została orzeczona wobec niej całkowita niezdolność do pracy. Ponadto, w aktach sprawy brak jest dokumentów, z których wynikałoby, że ze względu na stan zdrowia któryś z członków rodziny wnioskodawcy wymaga całodobowej opieki. Odnosząc się natomiast do przesłanki wskazanej w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zdaniem Zakładu sytuacja w niej przewidziana w przypadku strony ma miejsce. Oceniając tą przesłankę należy wskazać, że do dokonania rzetelnej oceny w tym zakresie konieczne jest zestawienie uzyskiwanych przez zobowiązanego dochodów, ponoszonych wydatków oraz posiadanych zobowiązań. Biorąc pod uwagę całość dokumentacji zgromadzonej w aktach ustalono, że jedynym stałym dochodem strony jest przyznany przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w W. zasiłek stały w kwocie [...]zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 stycznia 2019 r. Korzysta ona także z finansowego wsparcia rodziny. Z uwagi na mały metraż mieszkania, którego w 1/4 części wnioskodawca jest właścicielem, a w którym zamieszkują również inne osoby, wyprowadził się on i podnajmuje mieszkanie u kolegi w B. . Oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, na utrzymanie którego przeznacza miesięcznie kwotę [...]zł (z tytułu opłat eksploatacyjnych - [...] zł, koszty związane z leczeniem - [...] zł), zaś kwota [...]zł stanowi czynsz, który opłaca mu matka. Biorąc pod uwagę fakt, że jedyne uzyskiwane przez stronę dochody finansowane są z budżetu państwa oraz odnosząc ich wysokość ([...] zł) do informacji Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych określającej wysokość minimum socjalnego w 2017 r. dla jednoosobowego gospodarstwa domowe na poziomie [...] zł, należy uznać zdaniem organu, że sytuacja materialna i rodzinna strony jest trudna i uniemożliwiająca zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych. ZUS wskazał jednak, że nawet pozytywna ocena występowania jednej z przesłanek nie obliguje go do skorzystania z instytucji umorzenia należności z tytułu składek. Podkreślił przy tym, że przechodząc do rozpatrzenia wniosku na etapie uznania administracyjnego bezwzględnie koniecznym jest wyważenie słusznego interesu strony i interesu publicznego. Wskazał on także, że ustawowym obowiązkiem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest dochodzenie należności z tytułu składek, w tym również z wykorzystaniem wszelkich dostępnych środków przymusowego dochodzenia tych należności. W rozpatrywanej sprawie odmówiono, umorzenia zaległych należności z tytułu składek, bowiem w opinii ZUS nie można uznać, aby aktualna sytuacja wnioskodawcy miała charakter stały. Nie jest on osobą na stałe wykluczoną z rynku pracy, co potwierdza fakt, że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało nie tylko wydane na czas określony (do 31 stycznia 2019 r.), ale wskazuje na możliwość podjęcia przez niego pracy w warunkach pracy chronionej. Również Sąd w wyroku z 29 września 2017 r. przychylił się do stanowiska, że jest on osobą zdolną do pracy w warunkach pracy chronionej, poza tym schorzenia neurologiczne nie stanowią przeciwskazań do podjęcia pracy jako elektromonter. Dodatkowo, z zaświadczenia Prezydenta Miasta T. z 17 maja 2017 r. wynika, że od 21 marca 2017 r. wnioskodawca zarejestrowany jest jako osoba poszukująca pracy w Urzędzie Pracy. W oświadczeniu z dnia 20 marca 2018 r. zadeklarował on, że jego sytuacja materialna i osobista nie uległa zmianie, co w dalszym ciągu potwierdza gotowość do podjęcia zatrudnienia. W oparciu o powyższe, w opinii ZUS umorzenie należności byłoby zatem działaniem przedwczesnym. Aktualnie w Wydziale Realizacji Umów M. [...] w W. prowadzone jest postępowanie wszczęte na wniosek amerykańskiej instytucji ubezpieczeniowej, które skutkować może przyznaniem stronie świadczenia. Może to poprawić jej sytuację finansową i umożliwić spłatę choćby części posiadanego względem ZUS zadłużenia. ZUS wyjaśnił, że umorzenie należności z tytułu składek oznacza definitywną rezygnację z możliwości ich wyegzekwowania. Zakład umarza należności dopiero wówczas, gdy wyczerpane zostaną inne sposoby odzyskania należności, a więc gdy na podstawie analizy całości sprawy, stwierdzony zostanie brak możliwości ściągnięcia należności w dłuższym okresie czasu, na drodze egzekucji lub spłaty zadłużenia w ramach układu ratalnego. ZUS stwierdził zatem, że sytuacja wnioskodawcy ustalona na podstawie dostępnych danych choć trudna, nie jest na tyle szczególna aby miała być potraktowana odmiennie od innych płatników składek, którzy wywiązują się z obciążających ich należności składkowych. Sytuacja ta nie jest w świetle przepisów samoistną i wystarczającą podstawą do wydania przez Zakład pozytywnej decyzji w sprawie umorzenia. Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest dysponentem Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, którego przychodami są m.in. składki, które wnioskodawca zobowiązany był opłacić jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. Wobec powyższego ZUS wskazał, że na etapie podejmowania w sprawie rozstrzygnięcia w oparciu o uznanie administracyjne rozważając przedstawione wyżej argumenty dotyczące słusznego interesu strony postępowania i interesu publicznego pierwszeństwo dano interesowi publicznemu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. K. zarzucił nieobiektywne rozpatrzenie sprawy z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa i wniósł o uchylenie decyzji w całości. W ocenie skarżącego ZUS zignorował jego sytuację materialną i zdrowotną oraz zlekceważył dwa wyroki WSA w Krakowie. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 22 lutego 2019 r. skarżący wyjaśnił, że we wrześniu 2018 r. zwrócił się do Konsulatu [...] w K. z wnioskiem o przyznanie ewentualnych świadczeń "z tytułu" jego byłej żony, która przebywała w tym kraju kilka lat. Na etapie rozpoznania Konsulat udzielił mu jednak informacji, że jego była żona nie płaciła podatków co w konsekwencji powoduje, iż nie jest uprawniony do świadczeń. Dodatkowo skarżący podniósł, że jego stan zdrowia uległ pogorszeniu i jest on w ciągłym leczeniu. Jak wyjaśnił, mimo, że nie jest wykluczony z rynku pracy to ma jednak 64 lata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych dalej (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 i art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy (w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego), lub mogło mieć istotny wpływ na ten wynik (w przypadku naruszenia przepisów postępowania). Jak stanowi art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna może także dotyczyć poprawności skorzystania przez organ administracji z uznania administracyjnego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek, tamże, s. 319). Wskazania nie mogą z góry narzucać sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy; nie mogą np. wskazywać, że określone dowody są bardziej wiarygodne od innych (por. wyrok SN z 13 marca 1975r. sygn. akt: III CRN 466/74, OSPiKA 1976, z. 3, poz. 63). Dla organu administracji ponownie rozpatrującego sprawę, jak też każdego innego organu orzekającego w danej sprawie, zawarty w orzeczeniu kasacyjnym pogląd dotyczący wyłożonych i zastosowanych przepisów, jak również ocena co do poczynionych przez organ ustaleń faktycznych jest wiążąca. Oznacza to, że skutki wydanego orzeczenia sądowego wykraczają poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, rzutując tak na ponownie prowadzone postępowanie administracyjne w danej sprawie, jak też na ewentualne postępowanie sądowoadministracyjne w razie ponownego zaskarżenia kolejnego rozstrzygnięcia ostatecznego. Jak podkreślał niejednokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, konsekwencją związania oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku jest to, że stanowisko sądu I instancji, który rozpoznaje skargę strony od ponownego orzeczenia organu administracyjnego, powinno co do zasady odpowiadać ocenie prawnej wyrażonej w poprzednim orzeczeniu, a sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z wcześniejszym poglądem (wyrok NSA z 2 kwietnia 2008 r. o sygn. akt: I OSK 886/07, LEX nr 541851). W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 8 listopada 2018 r. nr [...] odmawiająca skarżącemu umorzenia należności z tytułu składek w części finansowanej przez płatnika składek oraz odsetek za zwłokę od należności z tytułu składek w części finansowanej przez ubezpieczonych w łącznej kwocie [...]zł oraz odmawiająca umorzenia należności z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej równocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie [...]zł. Przed przystąpieniem do rozważań, które doprowadziły Sąd do wniosku o konieczności uwzględnienia skargi, w pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie była już przedmiotem kontroli i oceny sądu i to już dwukrotnie. Pierwszy raz Sąd wypowiedział się w kwestii odmowy skarżącemu umorzenia należności składowych w prawomocnym wyroku z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 109/16, uchylając decyzję ZUS z dnia 27 listopada 2015 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia 12 października 2015 r. Sąd nie podzielił argumentacji organu rentowego sprowadzającej się do stwierdzenia, że skoro należności składkowe, których umorzenia skarżący się domaga, nie są dochodzone w ramach postępowania egzekucyjnego, to nie można definitywnie stwierdzić braku majątku podlegającego egzekucji, a więc zaistnienia przesłanki całkowitej nieściągalności. Ponadto uznał, że wierzyciel ma obowiązek samodzielnie ocenić przesłankę całkowitej nieściągalności w nim opisaną, porównując spodziewane koszty egzekucji (obliczane w części w proporcji do egzekwowanych kwot) z posiadanymi informacjami o nadającym się do egzekucji majątku. Organ stwierdzając przesłanki całkowitej nieściągalności winien mieć na uwadze, czy majątek zobowiązanego nadaje się w ogóle do egzekucji, jak również czy postępowanie egzekucyjne nie spowoduje ruiny finansowej i życiowej zobowiązanego i jego rodziny. W tym zakresie Sąd odniósł się do sytuacji majątkowej strony. Z kolei w prawomocnym wyroku z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 719/17 będącym konsekwencją niezastosowania się przez ZUS do wskazań z powyższego orzeczenia Sądu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję tego organu z dnia 31 maja 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 31 stycznia 2017 r. W uzasadnieniu podkreślił, że Zakład do stanowiska Sądu nie odniósł się pomijając zarówno wykładnie przepisu dokonaną przez Sąd jak i okoliczności faktyczne, na które Sąd zwrócił uwagę. ZUS ponownie podniósł, że nie można definitywnie stwierdzić braku majątku podlegającego egzekucji, albowiem organ egzekucyjny (Dyrektora Oddziału ZUS w T.) nie stwierdził braku majątku podlegającego egzekucji. Wobec powyższego stwierdził (wbrew wcześniejszemu stanowisku Sądu, którym był związany), że nie ma podstaw do podjęcia rozważań możliwości umorzenia zadłużenia w trybie art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Jednocześnie przyznał on, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia 30 września 2016 r. umorzył postępowanie egzekucyjne obejmujące zaległe składki ZUS wskazując m.in., że bezzasadnym jest wszczynanie egzekucji z nieruchomości, uwzględniając zasadę gospodarności i celowości prowadzenia egzekucyjnego ze względu na wysokość egzekwowanej należności oraz fakt, iż skarżący posiada jedynie udział w nieruchomości. W ocenie organu okoliczność ta nie miała jednak żadnego znaczenia wobec faktu dokonania wpisu hipoteki na tym lokalu co powoduje wyłączenie możliwości przedawnienia zobowiązań składkowych i możliwość egzekucji przez nieograniczony czas. Sąd wyjaśnił natomiast, że ww. stanowisko organu w tym względzie jest nieuprawnione. Jak podkreślił, ZUS powinien zwrócić uwagę na regulację art. 24 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej "u.s.u.s.") przez pryzmat jej zgodności ze standardami konstytucyjnymi, mając na uwadze przy tym stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z dnia 8 października 2013 r. (sygn. akt SK 40/12, OTK-A 2013, Nr 7, poz. 97, Lex nr 1385861). Nadto Sąd odniósł się do kwestii twierdzeń organu co do posiadanego przez skarżącego majątku wskazując, że stanowisko to wobec umorzenia postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz stanowiska Sądu jest niezasadne i nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. WSA podkreślił, że ponownie rozpoznając sprawę ZUS powinien zatem jeszcze raz odnieść się do wytycznych Sądu zawartych w wyroku sygn. akt I SA/Kr 109/16, w zakresie możliwości zastosowania w sprawie przesłanek z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Mając na uwadze powyższe orzeczenia Sądu, w tym zwłaszcza wskazane w nich zalecenia, wyjaśnić należy, że wprawdzie ZUS przeprowadził po raz kolejny ponowne postępowanie wyjaśniające (wielomiesięczne) w celu ustalenia w jego ocenie, wszystkich okoliczności mających wpływ na podjęcie decyzji w sprawie umorzenia oraz odniósł się do kwestii przedawnienia składek zabezpieczonych hipoteką, jednakże pomimo tego, nie zrealizował ponownie wytycznych z ww. wyroków, stwierdzając przy tym, że w przypadku skarżącego nie zachodzą przesłanki całkowitej nieściągalności z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. W opinii Zakładu dalsza odmowa skarżącemu umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia jest zasadna, gdyż nadal prowadzone jest wobec niego postępowanie egzekucyjne, co pozwala zakładać choćby częściową spłatę zadłużenia, jest on przy tym współwłaścicielem nieruchomości na której organ administracji ma ustanowioną hipotekę, a fakt posiadania przez skarżącego własności nieruchomości w Ľ części zdaniem organu, nie wyłącza jej jednak definitywnie z obrotu prawnego oraz nie stanowi przesłanki do wyeliminowania jej z próby zbycia w drodze egzekucji. Ponadto co najważniejsze nastąpiła zmiana istotnych okoliczności faktycznych uzasadniająca zdaniem ZUS brak związania oceną prawną zawartą ww. wyrokach, a mianowicie możliwość przyznania skarżącemu świadczenia emerytalnego wobec prowadzonego przez Amerykańską Instytucję Ubezpieczeniową Wydział Realizacji Umów Międzynawowych w [...] w W. postępowania, co w konsekwencji może doprowadzić do poprawy sytuacji materialnej skarżącego, ale i również może stanowić nowe skuteczne źródło egzekucji. Z powyższymi twierdzeniami ZUS nie sposób się zgodzić. Wyjaśnić bowiem należy w pierwszej kolejności, że owszem postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Dyrektora Oddziału ZUS w T. nie zostało zakończone i trwa nadal, jednakże zwrócić należy uwagę na co zresztą sam wskazuje organ w zaskarżonej decyzji, że w sprawie skarżącego doszło do umorzenia prowadzonych na rzecz innych niż ZUS wierzycieli postępowań egzekucyjnych, co świadczyć przecież może zdaniem Sądu o braku majątku skarżącego. Aktualnie prowadzone przez komorników postępowania zostały już umorzone i uchylone albo zmierzają do umorzenia. Nie można też pominąć okoliczności na którą wskazywał tut. Sąd w wyroku z dnia 29 września 2017 r., a mianowicie, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia 30 września 2016 r. umorzył postępowanie egzekucyjne obejmujące zaległe składki ZUS wskazując m.in., że bezzasadnym jest wszczynanie egzekucji z nieruchomości, uwzględniając zasadę gospodarności i celowości prowadzenia egzekucyjnego ze względu na wysokość egzekwowanej należności oraz fakt, iż skarżący posiada jedynie udział w nieruchomości. W kontekście właśnie wspominanej wyżej nieruchomości, której właścicielem jest w Ľ skarżący, organ ponownie nie wziął pod uwagę stanowiska Sądu przedstawionego w uzasadnieniach wyroków z dnia 8 marca 2016 r. oraz z dnia 29 września 2017 r., stwierdzając, że prawo własności do nieruchomości w takiej części jak posiada skarżący bez wątpienia wpływa na skuteczność ewentualnego jej zbycia, ale fakt ten nie wyłącza jej definitywnie z obrotu prawnego oraz nie stanowi przesłanki do wyeliminowania jej z próby zbycia w drodze egzekucji. Owszem teoretycznie możliwa jest egzekucja z nieruchomości będącej współwłasnością innej osoby, jednakże w praktyce jest to niezwykle trudne, na co zresztą już wskazywał Sąd ww. wyrokach podkreślając, że "doświadczenie życiowe wskazuje bowiem, że raczej nie znajdzie się taki potencjalny jej nabywca, który chciałby kupić udział w zamieszkałym lokalu i w ten sposób pozostawać we współwłasności z obcą osobą i przebywać z nią pod jednym dachem". Z twierdzeniem tym bez wątpienia należy się zgodzić. Ponadto nie można nie zauważyć również, że ZUS pomimo jasnych wytycznych co do analizy art. 24 ust. 5 u.s.u.s. pod względem jego zgodności z prawem dokonał własnych rozważań, nie uwzględniając stanowiska tut. Sądu oraz wyroku TK z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt SK 40/12. Organ wskazał bowiem, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego wywiera wpływ na zabezpieczenia hipoteczne ustanowione na rzecz ZUS tylko w okresie do 31 grudnia 2002 r., natomiast odnośnie zabezpieczeń hipotecznych dokonanych po 31 grudnia 2002 r. na uwagę zasługuje fakt, że od 1 stycznia 2003 r. obowiązuje przepis art. 24 ust. 5 u.s.u.s., na który wyrok Trybunału pozostaje bez wpływu, ponieważ nie był on przedmiotem orzekania. Powyższe w opinii Zakładu ma odniesienie do analizowanej sprawy, w której ustanowienie zabezpieczenia hipotecznego na majątku strony nastąpiło dnia 14 grudnia 2015 r. ZUS podkreślił, że ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych we własnym zakresie zawiera uregulowania dotyczące należności z tytułu składek, których płatnik składek nie uregulował w terminie. Ze stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić bowiem, pomimo, że powyższy wyrok Trybunały Konstytucyjnego nie dotyczył art. 24 ust. 5 u.s.u.s., a art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej (analogicznie art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r.), to jednak z uwagi na zbieżność treści ww. przepisów, organ powinien wziąć pod uwagę zastrzeżenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczące konstytucyjności tych przepisów, w tym właśnie ww. art. 24 ust. 5 u.s.u.s., na co słusznie zwrócił uwagę organowi tut. Sąd w sprawie o sygn. I SA/Kr 719/17. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 października 2013 r. (sygn. akt SK 40/12, OTK-A 2013, Nr 7, poz. 97, Lex nr 1385861), stwierdził bowiem, że art. 70 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wykładnia obecnie obowiązującego przepisu art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej powinna być dokonywana również w kontekście zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. zastrzeżeń konstytucyjnych dotyczących bezpośrednio art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w jego brzmieniu do 31 grudnia 2002 r. W konsekwencji, ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości nie wyklucza przedawnienia zobowiązania zabezpieczonego hipoteką, z tym, że termin przedawnienia biegnie na zasadach ogólnych. Jeszcze raz należy zatem podkreślić, że powyższe uwagi są istotne z uwagi na tożsamość powyższych przepisów z przepisem art. 24 ust. 5 u.s.u.s. (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 2706/17, wyroki WSA: z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 200/18, z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 228/19) i powinny zostać wzięte pod uwagę przez ZUS przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Odnosząc się z kolei do podnoszonego przez organ nowego dowodu, który w jego ocenie uprawniał go do stwierdzenia, że nastąpiła zmiana istotnych okoliczności faktycznych, a mianowicie do wszczęcia przez Amerykańską Instytucję Ubezpieczeniową Wydział Realizacji Umów Międzynawowych w I O/ZUS na wniosek skarżącego postępowania w sprawie przyznania mu świadczenia emerytury/renty, wyjaśnić należy, że powyższa okoliczność mogłaby być uznana za istotną w sytuacji, gdyby amerykański organ ubezpieczeniowy podjął czynności zmierzające do przyznania już żądanego przez skarżącego świadczenia, w tym do ustalenia ewentualnej jego wysokości. W przedmiotowej sprawie natomiast tak się nie stało, jak wynika bowiem z pisma dnia 25 stycznia 2019 r. Generalny Konsulat Amerykański poinformował skarżącego, że w chwili obecnej nie jest on uprawniony do świadczeń. Wobec powyższych okoliczności twierdzenia Zakładu o posiadanym przez skarżącego majątku i realnej możliwości zmiany jego sytuacji finansowej z uwagi na "uzyskanie prawa do świadczenia emerytalnego" są niezasadnie i w pełni nieuprawnione. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien zatem jeszcze raz odnieść się do wytycznych tut. Sądu zawartych w powyższych wyrokach, w zakresie możliwości zastosowania w niniejszej sprawie przesłanek z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Wskazać również należy, że pomimo, iż organ analizując przesłanki umorzenia wymienione w § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne do którego odsyła art. 28 ust. 3a u.s.u.s., sam przyznał, że sytuacja materialna i rodzinna skarżącego "jest trudna i uniemożliwiająca zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych" to i tak ostatecznie uznał, że sytuacja ta nie ma charakteru stałego, uzasadniając to m.in. możliwością podjęcia przez skarżącego pracy w warunkach pracy chronionej. Sąd nie kwestionuje twierdzeń, że schorzenia neurologiczne na jakie cierpi skarżący nie stanowią przeciwskazań do podjęcia pracy jako elektromonter, jednakże organ nie może pominąć, że skarżący ma 64 lata i orzeczenie o niepełnosprawności wprawdzie nie na stałe, ale ze wskazaniem pracy w warunkach pracy chronionej, co przemawia za uznaniem, że możliwości skarżącego w kwestii znalezienia pracy są mocno ograniczone. Potwierdzać to może w ocenie Sądu okoliczność, że pomimo, iż skarżący od dnia 21 marca 2017 r. jest zarejestrowany jako osoba poszukująca pracy w Urzędzie Pracy, to przez cały czas jego zgłoszenia, nie były do niego kierowane żadne oferty pracy. Reasumując podkreślić należy, że zachowanie ZUS - wobec dwukrotnego już niezastosowywania się do wytycznych tut. Sądu, trzykrotnego już uchylenia przez Sąd łącznie 5 decyzji ZUS w przedmiotowej sprawie - jest niedopuszczalne i nie powinno mieć miejsca. Organ bowiem pomimo jasnych wytycznych co do dalszego postępowania, konsekwentnie ich nie realizuje, a przy tym upiera się co do słuszności swojego twierdzenia, odmawiając skarżącemu umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, których to zresztą łączna kwota nie jest, aż tak wysoka, aby z taką stanowczością pomijając ocenę prawną dokonaną przez Sąd, żądać ich wyegzekwowania. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.