I SA/Kr 1459/12

Sygn. akt I SA/Kr 1459/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 listopada 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r., sprawy ze skargi Towarzystwa "K" w Z., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 5 lipca 2012 r. Nr [...], w przedmiocie zwrotu dotacji, - skargę oddala - Decyzją z dnia 8 maja 2012 r. nr [...] Wójt Gminy S. działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 61 ust. 1 pkt 2 , art. 67 i art. 251 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) określił Polskiemu Towarzystwu Krajoznawczemu Organizacji Pożytku Publicznego w Z. wysokość dotacji podlegającej zwrotowi z tytułu niewykorzystania jej w terminie do 31 sierpnia 2011 r. w kwocie 2.250,00 zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych od dnia 16 września 2011 r. do dnia zwrotu dotacji. Organ pierwszej instancji przypomniał, że Polskie Towarzystwo Krajoznawcze w Z., zgodnie z umową zawartą dnia 13 czerwca 2011 r., otrzymało z budżetu Gminy S. w 2011 r. dotację na wsparcie realizacji zadania publicznego pn. "Dofinansowanie wypoczynku letniego dla dzieci i młodzieży z rodzin alkoholowych i zagrożenia alkoholowego". W oparciu o § 2 ust. 1 tej umowy dotacja miała zostać wykorzystana w terminie od dnia 27 czerwca 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. Tymczasem w wyniku weryfikacji sprawozdania przedłożonego przez Polskie Towarzystwo Krajoznawcze w Z. oraz kontroli dokumentów odzwierciedlających wydatkowanie przyznanej dotacji stwierdzono, że zapłata za następujące dokumenty księgowe: [...], rachunek do umowy zlecenia [...], rachunek do umowy zlecenia [...], rachunek do umowy zlecenia nr [...], oraz rachunek do umowy o dzieło nr [...], nastąpiła po terminie realizacji zadania publicznego, tj. po dniu 31 sierpnia 2011 r. W odwołaniu od tej decyzji Polskie Towarzystwo Krajoznawcze w Z. wniosło o jej uchylenie w związku z wydaniem jej w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy, przy naruszeniu procedury postępowania administracyjnego i regulacji ustawy o finansach publicznych. W uzasadnieniu wskazano, że organ pierwszej instancji dowolnie skrócił zapis art. 251 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, przez co wypaczony został sens przepisu. Strona odwołująca się podniosła, że pojęcie wykorzystania dotacji nie jest tożsame z wydatkowaniem. Ustawa określa jednoznacznie, ze wykorzystanie dotacji wiąże się przede wszystkim z osiągnięciem założonego celu, a wydatkowanie jest tylko jedną z wielu założonych form wykorzystania. Dodatkowo, z zaskarżonej decyzji nie wynika, że dotacja została wykorzystana niezgodnie z celem, na który została przeznaczona. W ocenie strony decyzja w przedmiocie zwrotu dotacji stanowi próbę wyłudzenia otrzymanych świadczeń bez umówionej zapłaty. Decyzją z dnia 5 lipca 2012r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Uznając za sporne w sprawie pojęcie "wykorzystanie dotacji", przypomniano, że w świetle art. 251 ust. 4 ustawy o finansach publicznych wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. Organ zwrócił uwagę, że w spornej kwestii na gruncie przepisu art. 144 ust. 4 poprzedniej ustawy o finansach publicznych, o jednakowej treści jak przepis art. 251 ust. 4 obecnej ustawy o finansach publicznych, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1509/10. W świetle stanowiska zaprezentowanego w powołanym orzeczeniu, a także zapisu § 10 umowy z dnia 13 czerwca 2011 r. o wsparcie realizacji zadania publicznego, organ stwierdził, że wykorzystanie udzielonej przez Wójta Gminy S. dotacji na mocy wskazanej umowy jest równoznaczne z wydatkowaniem przydzielonej kwoty poprzez zapłatę za zrealizowanie zadania. Zapłata powinna przy tym nastąpić - zgodnie z § 10 umowy - w terminie do dnia 31 sierpnia 2011 r. Kwota niewydatkowana w tym terminie musi zostać uznana za dotację niewykorzystaną, podlegającą zwrotowi. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 251 ust 4 i art. 252 ust 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w związku z ustawą z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010r. Nr 234, poz. 1536 ze zm.). W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała w szczególności, że wykładnia przepisów dokonana przez organy administracji w niniejszej sprawie w sposób ewidentny stoi w niezgodzie z treścią wymienionych aktów prawnych. Podniesiono, że ustawa i zawarta między stronami umowa wiąże prawidłowość wykonania zadania nie z "wydatkowaniem" środków, ale z "wykorzystaniem" środków. Pojęcie wykorzystania nie jest zaś tożsame z pojęciem wydatkowania. Ustawa o finansach publicznych jednoznacznie określa, że wykorzystanie wiąże się przede wszystkim z osiągnięciem założonego celu, a wydatkowanie jest tylko jedną z wielu założonych, formą wykorzystania, co podkreśla sformułowanie "w szczególności". Na gruncie przepisu art. 252 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych brak jest powiązania przewidzianej przez ustawodawcę sankcji z terminem zapłaty, mowa jest natomiast o innym celu (przeznaczeniu) lub o pobraniu zapłaty nienależnym lub w nadmiernej wysokości. Skarżące Towarzystwo przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące pojęć wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, wykorzystania dotacji i zapłaty, podkreśliło, że dotacja została wykorzystana zgodnie z celem, na który została przyznana, a pieniądze zostały fizycznie zapłacone. W dalszej części skargi przywołano wyrok WSA z Warszawy z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt. V S.A./Wa 573/10, w świetle którego w przypadku gdy udzielenie i rozliczenie dotacji regulują przepisy szczególne, to wykorzystanie dotacji następuje także przez realizację celów określonych w tych przepisach. Takim szczególnym przepisem jest, zdaniem strony skarżącej ustawa o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, albowiem w trybie tych przepisów ogłoszono konkurs, a zawarta umowa stanowi załącznik do aktu wykonawczego tej ustawy. Ustawa ta w opinii strony skarżącej jest do tego stopnia przepisem szczególnym, że nawet ściśle narzuca treść zawieranej umowy, bardzo szczegółowo określającej specyficzne zasady przydzielania i rozliczania dotacji. Ponadto ustawa rygorystycznie ogranicza uprawnienia cywilnoprawne stowarzyszenia (np. w zakresie wypowiedzenia umowy, zakresie wzajemnych rozliczeń itp.), jest zatem przepisem szczególnym regulującym wzajemne stosunki umowne. Nie sposób mówić o tym, że zasady rozliczania ustala w przedmiotowej sprawie ustawa o finansach publicznych. Ustawa ta tylko określa ogólne ramy, obowiązujące w ramach dyscypliny finansów publicznych, natomiast szczegółowo, dokładnie i w sposób specyficzny (nawet zmieniając ogólne zasady prawa cywilnego) reguły dla tej konkretnej sprawy, opisuje i ustala ustawa o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że inne organy administracji publicznej (w szczególności SKO w B. i SKO w O.) podejmowały w stosunku do niej rozstrzygnięcia odmienne od tych kwestionowanych w niniejszej sprawie. Oznacza to w konsekwencji oczywiste naruszenie dyrektywy pogłębiania zaufania obywateli do działania organów państwa. Zwrócono również uwagę, że w warunkach sprawy najistotniejsze znaczenie ma sam fakt osiągnięcia przez stronę skarżącą celów powiązanych z przyznaną dotacją. Żądanie zwrotu dotacji prowadziłoby natomiast do nieuprawnionego i bezpodstawnego wzbogacenia Gminy. Nie mniej istotny jest w tym względzie aspekt publicznego postrzegania działalności Towarzystwa, które opiera się na zaufaniu społecznym. W sytuacji, gdy nie jest ono przy tym jednostką nastawioną na osiąganie zysku trudno nawet wyobrazić sobie, skąd mogłoby zaczerpnąć środki niezbędne dla zadośćuczynienia treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności, przeprowadzona przez Sąd zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W zakresie tak określonej kognicji Sąd nie stwierdził naruszeń prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też dających podstawę do wznowienia postępowania, które stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) – skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji wskazać należy, że stan faktyczny sprawy jest w istocie bezsporny i został nakreślony przy prezentacji dotychczasowego przebiegu postępowania. Niezależnie jednak od tego wskazać trzeba, że w rozpatrywanej sprawie strona skarżąca poddała kontroli Sądu decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy S. w sprawie określenia dotacji w wysokości 2.250,00 zł podlegającej zwrotowi jako niewykorzystanej w terminie do 31 sierpnia 2011r. wraz z odsetkami za zwłokę. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że zapłata z pozyskanej dotacji za: za fakturę nr [...] z dnia 31 sierpnia 2011r. na kwotę 48.000,00 zł z czego 770,00 zł pochodziło z dotacji nastąpiła w dniu 13 września 2011r., za rachunek z dnia 31 sierpnia 2011r. do umowy zlecenia nr [...] na kwotę 3.053,00 zł z czego 200,00 zł pochodziło z dotacji nastąpiła w dniu 29 września 2011r., za rachunek z dnia 31 sierpnia 2011r. do umowy zlecenia nr [...] na kwotę 3.053,00 zł z czego 200,00 zł pochodziło z dotacji nastąpiła w dniu 29 września 2011r., za rachunek z dnia 31 sierpnia 2011r. do umowy zlecenia nr [...] na kwotę 400,00 zł z czego 400,00 zł pochodziło z dotacji nastąpiła w dniu 19 września 2011r., za rachunek do umowy o dzieło nr [...] z dnia 5 września 2011r. wraz z rozliczeniem kosztów na łączną kwotę 4.962,10 zł z czego 680,00 zł pochodziło z dotacji nastąpiła w dniu 17 października 2011r. Zatem łączna kwota wypłacona po terminie zakreślonym do wykorzystania dotacji (31 sierpnia 2011r.) wyniosła kwotę 2.250,00 zł. Powyższe ustalenia faktyczne na żadnym etapie postępowania administracyjnego jak również w skardze sądowej nie zostały przez stronę skarżącą zakwestionowane. Organ pierwszej instancji opierając się na tych okolicznościach faktycznych zażądał zwrotu dotacji w kwocie 2.250,00 zł jako wykorzystanej po terminie. Za podstawę materialnoprawną swojego rozstrzygnięcia przyjął przepis art. 251 ustawy z dnia 29 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm. powoływanej dalej jako "u.f.p") w związku z § 10 umowy nr [...] z dnia 13 czerwca 2011r. o wsparcie realizacji zadania publicznego pod nazwą "Dofinansowanie wypoczynku letniego dla dzieci i młodzieży z rodzin alkoholowych i zagrożenia alkoholowego". Stosownie do art. 251 ust. 1 i 2 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku. W przypadku, gdy termin wykorzystania dotacji, o którym mowa w ust. 1 jest krótszy niż rok budżetowy niewykorzystana cześć dotacji podlega zwrotowi w terminie 15 dni po upływie terminu wykorzystania dotacji. W rozpoznawanej sprawie termin wykorzystania dotacji został określony w § 10 ust. 1 umowy z dnia 13 czerwca 2011r. gdzie postanowiono, że przekazane środki finansowe z dotacji określone w § 3 ust. 1 Zleceniobiorca jest zobowiązany wykorzystać nie później niż do dnia zakończenia realizacji zadania publicznego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 (termin zadania publicznego ustala się od dnia 27 czerwca 2011r. do dnia 31 sierpnia 2011r.). Jak z powyższego wynika termin wykorzystania dotacji upływał z dniem 31 sierpnia 2011r. W skardze bardzo mocno akcentowany jest zarzut błędnego i tym samych bezpodstawnego utożsamiania pojęcia "wykorzystanie dotacji" i "wydatkowanie środków" (zapłatę). Organ żądający zwrotu dotacji odwołał się do zapisu art. 251 ust. 4 u.f.p., według którego wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadanie, na które dotacja była udzielona, albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje poprzez realizację celów wskazanych w tych przepisach. W ocenie Sądu zasadne jest stanowisko organów obu instancji, że w tym konkretnym przypadku znajdzie zastosowanie pierwsza część powołanego przepisu (wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadanie). Sąd w składzie orzekającym niniejszej sprawie podziela stanowisko zawarte w wyroku z dnia 15 lutego 2012r., sygn. akt II GSK 1509/10, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przepisie art. 144 ust. 4, który był w poprzedniej ustawie o finansach publicznych, odpowiednikiem art. 251 ust. 4 u.f.p., uregulowano dwie sytuacje związane z udzieleniem dotacji. Pierwsza odnosi się do dotacji uregulowanych w ustawie o finansach publicznych, druga zaś do tych, których udzielenie i rozliczenie normują przepisy odrębne. W art. 144 ust. 4 (art. 251 ust. 4) jako sposób wykorzystania dotacji wskazano zapłatę, jednakże użycie określenia "w szczególności" oznacza, że ten sposób zrealizowania dotacji nie jest jedynym możliwym. Nie jest zatem uprawniona wykładnia pojęcia "wykorzystanie dotacji" udzielonej na zrealizowanie zadania zawartego w art. 144 ust. 4 omawianej ustawy rozumianego w ten sposób, że wykorzystanie dotacji następuje wyłącznie przez zapłatę. W rozpoznawanej sprawie strona skarżącą jako ten inny sposób wykorzystania dotacji wskazuje na zrealizowane zadania do dnia 31 sierpnia 2011r. Zdaniem Sądu taką interpretację przepisu art. 251 ust. 1 i ust. 4 u.f.p. nie można uznać za prawidłową, gdyż prowadziłaby do utożsamienia terminów "wykorzystanie dotacji" i "zrealizowanie zadania", w sytuacji, gdy ustawodawca jednoznacznie odróżnia te pojęcia, skoro w art. 251 ust. 4 u.f.p. jest mowa o tym, że "wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona". Gdyby pojęcia "wykorzystanie dotacji" i "zrealizowane zadania" były pojęciami tożsamymi, to zbędne byłoby wymienianie zapłaty jako jednego ze sposobów wykorzystania dotacji. Trudno zaś byłoby taki zamiar przypisywać racjonalnemu ustawodawcy. Skarżąca formułując zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji motywowała argumentem, że przekazanie przedmiotowej dotacji nastąpiło na podstawie ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010r. Nr 234, poz. 1536), co uzasadniać miałoby tezę, że w tym przypadku wykorzystanie dotacji następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. Jednakże w ocenie Sądu przepisy ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie nie są "odrębnymi przepisami stanowiącymi o sposobie udzielenia i realizacji dotacji", o których mowa w art. 251 ust. 4 u.f.p. Przepisami takimi będą przepisy, które regulują sposób udzielenia i realizacji dotacji wskazując jednocześnie konkretne cele, na jakie dotacja została udzielona. Takimi przepisami są np. art. 80 ust. 4, art. 80 ust. 7, art. 90 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), a także rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania dotacji państwowych instytucjom kultury przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 120, poz. 821). Ustawa z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie wskazanych wyżej kryteriów nie wypełnia. Niewątpliwie ustawa o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie stanowiła podstawę do zawarcia umowy z dnia 13 czerwca 2011r. Jednakże z tej okoliczności nie można wywodzić – wbrew temu co twierdzi skarżąca – że przepisy tej ustawy są odrębnymi przepisami stanowiącymi o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, o których mowa w art. 251 ust. 3 u.f.p. Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy organizacje pozarządowe lub podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 przyjmując zlecenie realizacji zadania publicznego w trybie określonym w art. 11 ust. 2, zobowiązują się do wykonania zadania publicznego w zakresie i na zasadach określonych w umowie, odpowiednio o wsparcie realizacji zadania publicznego lub o powierzenie realizacji zadania publicznego sporządzonej z uwzględnieniem art. 151 ust. 2 i art. 221 ust. 3 ustawy z dnia 27 września 2009r. o finansach publicznych oraz przepisów ustawy, a organ administracji publicznej zobowiązuje się do przekazania na realizację zadania dotacji. Potwierdzeniem powyższego jest zapis § 1 ust. 1 umowy. W zawartej umowie strony określają m.in. termin wykorzystania dotacji, a także termin i sposób rozliczenia dotacji oraz termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji, nie dłuższy niż terminy zwrotu dotacji określone w u.f.p. Z analizy treści przytoczonych przepisów wynika, że co do sposobu udzielenia i rozliczenia dotacji ustawa o działalności pożytku publicznego i wolontariacie odsyła do u.f.p. Z kolei w myśl art. 253 u.f.p., przepisów art. 251 i 252 nie stosuje się, jeżeli odrębne ustawy określają zasady i tryb zwrotu dotacji. Tymczasem w/w ustawa z dnia 24 kwietnia 2003r. takich regulacji nie zawiera. Zatem w przedmiotowej sprawie udzielenia i rozliczenia dotacji nie regulują przepisy szczególne, a zatem wykładni wymaga jedynie rozumienie pojęcia "wykorzystanie dotacji" na gruncie ustawy o finansach publicznych. W tym miejscu należy zauważyć że uściślenia przepisów dotyczących zwrotu niewykorzystanych dotacji dokonano w art. 168 ust. 4 u.f.p., w którym wprost stwierdzono, że wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona. Przekazanie środków na rachunek beneficjenta nie oznacza wykorzystania dotacji. W skardze stawiając zarzut o bezpodstawności żądania zwrotu dotacji w kwocie 2.250,00 zł, wskazuje się, że dotacja nie została; po pierwsze wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, po drugie nie została pobrana nienależnie bądź w nadmiernej wysokości, odwołując się w tym kontekście do art. 252 ust. 1 u.f.p., który według strony skarżącej z wystąpieniem wyłącznie tych przesłanek łączy obowiązek zwrotu pozyskanej dotacji. Obszerna argumentacja skargi dotycząca tej kwestii, w ocenie Sądu, nie może wywołać dla skarżącej zamierzonego przez nią rezultatu, ponieważ podstawą wydania zaskarżonej decyzji o zwrocie dotacji nie był przepis art. 252, lecz przepis art. 251 ust. 1 i 3 u.f.p., który stanowi o zwrocie dotacji udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej w wyznaczonym terminie jej wykorzystania (w niniejszej sprawie w terminie do dnia 31 sierpnia 2011r.). Na żadnym etapie toczącego się postępowania administracyjnego nie postawiono stronie skarżącej zarzutu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem lub pobrania dotacji nienależnie bądź w nadmiernej wysokości. Odnosząc się do argumentacji strony skarżącej, że działała ona zgodnie z orzeczeniami wydanymi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stwierdzić należy, że rozstrzygnięcia organów administracji publicznej nie są wiążące dla sądu administracyjnego. Nietrafne jest również odwołanie się do wyroku WSA z dnia 31 sierpnia 2010r, sygn. akt V SA/Wa 573/10. Strona skarżąca przytoczyła wyrwany z kontekstu wyłącznie ten fragment uzasadnienia, który ma legitymować stanowisko zajęte w sprawie. Tymczasem w przedmiotowym wyroku Sąd przedstawił pogląd zbieżny z poglądem tut. Sądu i w konsekwencji organu odwoławczego, czego ilustracją jest następujące stwierdzenie "Dla rozstrzygnięcia meritum sprawy podstawowe znaczenie ma więc interpretacja pojęcia "wykorzystania dotacji udzielonej na zrealizowanie zadania". W ocenie Sądu pojęcie to należy rozumieć w ten sposób, że wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę. Natomiast użyte przez ustawodawcę słowo "w szczególności" odnieść należy jedynie do formy zapłaty, która może polegać nie tylko na przelewie gotówki ale np. może przybrać formę potrącenia. Ponadto w tym przepisie pojęcie "w szczególności" odnosi się do całej treści przepisu, a nie tylko do jego pierwszej części. Tak więc w przypadku, gdy udzielenie i rozliczenie dotacji regulują przepisy szczególne to wykorzystanie dotacji następuje także przez realizację celów określonych w tych przepisach. W przedmiotowej sprawie żadne inne przepisy odrębne, stanowiące o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji określające, że wykorzystanie dotacji następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach nie miały zastosowania. W przeciwieństwie do nietrafnie powołanych przez skarżącego – w postępowaniu administracyjnym, jak i skardze – wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o sygn. akt II GSK 362-363/08 oraz II GSK 437/07, gdzie oprócz przepisów ustawy o finansach publicznych miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 1 lipca 2005r. w sprawie szczegółowych warunków przekazywania samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej środków publicznych na realizację programów zdrowotnych (...), które stanowiły przepisy odrębne w rozumieniu drugiej części zdania art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych i dawały możliwość wykorzystanie dotacji przez realizację celów w nich określonych, a nie jedynie przez zapłatę. W przedmiotowej sprawie zastosowanie miała jedynie ustawa z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych". W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.