I SA/Kr 1468/09

Sygn. akt I SA/Kr 1468/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 czerwca 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Beata Cieloch, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2010r., sprawy ze skargi G. Ś., na decyzję Izby Skarbowej, z dnia 24 października 2001r. Nr [...], w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług oraz w podatku, akcyzowym, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że wymienione w pkt.I decyzje nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia 24 października 2001r. nr [...] Izba Skarbowa (Ośrodek Zamiejscowy w N.) utrzymała decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 16 lipca 2001r. Nr[...]. Przedmiotem decyzji było orzeczenie odpowiedzialności G. Ś. za zobowiązania podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością L. z siedzibą w L. z tytułu podatku od towarów i usług za lata 1998-2000 w kwocie 186.305,94 zł oraz w podatku akcyzowym za lata 1998-1999 w kwocie 808.089,20 zł wraz z należnymi odsetkami. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy powołał się na ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji. Z ustaleń tych wynika, że postanowieniami z dnia 22 grudnia 2000r. i 18 czerwca 2001r. Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył na podstawie art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 1991r. Nr 36, poz. 161 ze zm.) postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec sp. z o.o. L. z uwagi na fakt, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W dniu 10 marca 2001r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym postanowieniem sygn. akt: [...]umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 K.p.c. przeciwko dłużnikowi sp. z o.o. L. W uzasadnieniu postanowienia powołał, że w toku postępowania egzekucyjnego z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych. W świetle powyższego, Urząd Skarbowy postanowieniem z dnia 21 czerwca 2001r. nr [...]wszczął z urzędu postępowanie w sprawie orzeczenia odpowiedzialności G. Ś. za zobowiązania podatkowe ciążące na spółce z o.o. L. z tytułu podatku od towarów i usług za lata 1998-2000 oraz podatku akcyzowego za lata 1998-1999. Decyzją z dnia 16 lipca 2001r. Urząd Skarbowy orzekł o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. L., G. Ś. z tytułu podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad, grudzień 1998r., za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, październik, listopad 1999r., za styczeń, luty 2000r., w łącznej kwocie 186.305,94 zł oraz z tytułu podatku akcyzowego za marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 1998r. za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 1999r. w łącznej kwocie 808.089,20 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Odnosząc się do zarzutów i argumentacji G. Ś. przedstawionych w odwołaniu, Izba Skarbowa uznała za bezzasadny zarzut, że Urząd Skarbowy nie podjął żadnych działań w stosunku do jedynego udziałowca spółki z o.o. L. W. S. Wskazała, że na tle przepisów prawa podatkowego dochodzenie od członków zarządu należności dłużnika powstałych po dniu 1 stycznia 1998r. następuje po wydaniu decyzji w oparciu o art. 116 § 1 i § 2 w związku z art. 107 i art. 108 Ordynacji podatkowej. Ponadto odnosząc się do zarzutu, co do kierowanie pism jedynie do G. Ś. z pominięciem jedynego udziałowca spółki W. S., organ podatkowy II instancji podniósł, że zgodnie z § 15 aktu notarialnego z dnia 3 kwietnia 1996r. dotyczącego założenia spółki - zarząd kieruje działalnością spółki i reprezentuje ją na zewnątrz a zgodnie z § 16 Zgromadzenie Wspólników powołało jednoosobowy zarząd w składzie -prezes zarządu G. Ś. Skoro wiec G. Ś. była prezesem spółki w latach 1998-2000 ( i nie podjęto uchwały o odwołaniu jej z zarządu) zatem organ podatkowy I instancji zasadnie kierował korespondencję na prawidłowy adres (adres siedziby a następnie podany adres; P. [...]T.) Organ odwoławczy wyjaśnił, że jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie tj. aktu notarialnego z dnia 3 kwietnia 1996r. Rep. Nr[...], pism z dnia 28 września 2000r. i z dnia 5 lipca 2001r. kierowanych do Urzędu Skarbowego , odpisu z rejestru handlowego Sądu Rejonowego Wydział Gospodarczy z dnia 16 lutego 2001 r. oraz zaświadczenia zawartego w protokole z 11 września 2001r. spisanym w Izbie Skarbowej - członkiem zarządu spółki jest G. Ś. Zarząd jest jednoosobowy, zatem za zobowiązania spółki z o.o. L. za lata 1998-2000 odpowiada G. Ś. gdyż w tym czasie była członkiem zarządu spółki. Jako członek zarządu nie wykazała, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jej winy. G. Ś. do protokołu z dnia 5 października 2001r. oświadczyła, że nie mogła postawić spółki w stan upadłości gdyż do listopada 1999r. jedyny udziałowiec spółki, mimo kłopotów finansowych spółki chciał nadal prowadzić działalność gospodarczą. Organ odwoławczy zauważył jednak, że w latach 1998 - 1999 G. Ś., kiedy posiadała udziały w wysokości 80%, sprawując jednocześnie funkcję prezesa spółki a następnie od listopada 1999r., kiedy sprzedała wszystkie swoje udziały W. S. i nadal pełniła funkcję prezesa spółki nie podjęto uchwały wspólników w sprawie ogłoszenia bądź nieogłoszenia upadłości spółki. W ocenie organu odwoławczego również niezasadny był zarzut, iż Urząd Skarbowy nie wykazał bezskuteczności egzekucji prowadzonej w stosunku do spółki albowiem postanowieniami z dnia 22 grudnia 2000r., z dnia 18 czerwca 2001r. Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie egzekucyjne a postanowieniem z dnia 10 marca 2001r. Komornik Sądowy umorzył postępowanie egzekucyjne. G. Ś. wskazała wprawdzie majątek, z którego mogła być prowadzona egzekucja a to wierzytelności za dostawę towarów do firm W. sp. z o.o. w C., F. sp. z o.o. w K., M. s.c. w S. oraz nierozliczone wino zajęte w drodze egzekucji administracyjnej (20.840 litrów), jednakże powyższe firmy przestały istnieć, wyprowadziły się lub nie uznały wierzytelności. Odnosząc się do kwestii nierozliczenia zajętego przez Komornika Skarbowego wina to wskazano, że wino zostało zwolnione i oddane do dyspozycji spółki. Organ odwoławczy nie uznał również zarzutu, że postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydane przez Komornika Skarbowego i Komornika Sądowego nie zostały doręczone spółce albowiem postanowienia takie doręcza się tylko wtedy, gdy zobowiązany tego żądał (art. 26 § 2 w związku z art. 59 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Postanowienie z dnia 10 marca 2001r. w sprawie [...] poczta zwróciła z adnotacją "zakład zlikwidowany" i pozostaje w aktach sądowych ze skutkiem doręczenia. Podniesiono też, że w sprawach dotyczących przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na osoby trzecie nie bada się okoliczności powstania zaległości podatkowych. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego G. Ś. nie zgodziła się i wniosła skargę z dnia 21 listopada 2001r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie. Skarżąca występując o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzuciła zaskarżonej decyzji; naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie i interpretację art. 116 Ordynacji podatkowej, sprzeczność ustaleń będących podstawą wydanej decyzji z zebranym w toku postępowania materiałem dowodowym, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że ustalenia dokonane prze organy obydwu instancji nie są w pełni zgodne ze stanem faktycznym, przy co najmniej niepełnym ustaleniu okoliczności stanu faktycznego, które mają decydujący wpływ na zaistnienie pozytywnych przesłanek z art. 116 Ordynacji podatkowej uzasadniających orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej skarżącej za "długi" podatkowe spółki Według skarżącej w szczególności brakuje ustaleń w zakresie czy niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły z winy prezesa zarządu pomimo, że skarżąca składała w tym zakresie stosowne wyjaśnienia. Skarżąca wskazała, że bezskuteczność egzekucji wynikała ze sposobu prowadzenia egzekucji przez organy egzekucyjne, z ich braku kompetencji i szkodliwych metod postępowania. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Na rozprawie w dniu 29 października 2004r. WSA w Krakowie zawiesił na zgodny wniosek stron postępowanie sądowe w związku z toczącym się przed WSA w Warszawie postępowaniem sądowym po wznowieniu postępowania w stosunku do wydanych decyzji określających L. sp. z o.o. w L. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 1999r. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2010r. WSA w Krakowie podjął zawieszone w dniu 29 października 2004r. postępowanie sądowe. W piśmie procesowym z dnia 18 kwietnia 2010r. skarżąca podtrzymała w całości zarzuty skargi, załączając dokumenty, które jej zdaniem potwierdzają fakt, że w spółce L. były pieniądze nierozliczone przez Komornika Sądowego. W piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2010r. organ odpowiedział na pismo skarżącej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, iż sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z uwagi na przepis art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271 ze zm.), który stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 3 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola zaskarżonych decyzji sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego. Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 ostatnio wymienionej ustawy, który stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy zgodnie z art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stwierdził naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji. Zaskarżoną decyzją wydaną w dniu 24 października 2001r. Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 16 lipca 2001r. orzekającą o odpowiedzialności podatkowej skarżącej za zobowiązania podatkowe spółki z o.o. L. w L. z tytułu podatku od towarów i usług za lata 1998-2000 oraz w podatku akcyzowym za lata 1998-1999. Z uwagi na okresy rozliczeniowe, których dotyczyły zaległości podatkowe spółki L. w podatku od towarów i usług i w podatku akcyzowym objęte decyzją przenoszącą odpowiedzialność podatkową na skarżącą jak i daty wydania zaskarżonych decyzji obydwu instancji nie może budzić wątpliwości, że organy podatkowe wydając swoje rozstrzygnięcia w sprawie działały na podstawie przepisów art. 107, art. 108 oraz art. 116 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002r. Stosownie do art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadkach i w zakresie przewidzianym w niniejszym rozdziale (rozdział 15 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich) za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Z kolei art. 108 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed zmianą z dnia 1 stycznia 2003r., stanowił, że o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. Decyzja taka nie może zostać wydana: 1. przed upływem 14 dni od dnia doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, 2. przed dniem doręczenia: - decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, - decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, - decyzji w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług. Natomiast w świetle art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjnej odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba, że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe albo że niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Odpowiedzialność członków zarządu spółki obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu. Z akt sprawy wynika, że w stosunku do spółki L. wydano i doręczono decyzje w sprawie określenia wysokości zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 1999r. a w zakresie podatku akcyzowego wydano i doręczono decyzje za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 1999r. Natomiast za październik i listopad 1999r. oraz za maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1998r. oraz styczeń i luty 2000r. nie zostały wydane decyzje określające wysokość zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług. Nie zostały również wydane decyzje określające zaległość podatkową w podatku akcyzowym za marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1998r. Z treści decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej skarżącej wynika, że tą decyzją zostały objęte zarówno zaległości podatkowe spółki L. tak w podatku od towarów i usług jak i w podatku akcyzowym za okresy rozliczeniowe w stosunku do których wydano decyzje określające wysokość zaległości na spółkę oraz za okresy rozliczeniowe w stosunku do których decyzjami nie określono spółce zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym. Za te ostatnie okresy rozliczeniowe podstawą ich objęcia decyzją przenoszącą odpowiedzialność podatkową na skarżącą były złożone deklaracje podatkowe w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym. W świetle art. 108 § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003r. decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej nie mogła być wydana (nie tylko doręczona) przed dniem zaistnienia określonych w art. 108 § 2 Ordynacji podatkowej zdarzeń: doręczenia podatnikowi decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej), doręczenia płatnikowi lub inkasentowi decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej (art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej), doręczenia podatnikowi podatku od towarów i usług decyzji w sprawie zwrotu zaliczki podatku naliczonego, wreszcie - upływu 14 dni od dnia doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Oznaczało to, że decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej musiała być zawsze drugą decyzją w sprawie danego zobowiązania podatkowego (obie musiały dotyczyć tego samego zobowiązania). Niezaistnienie zdarzeń określonych w art. 108 § 2 Ordynacji podatkowej w "tamtym" stanie prawnym nie było przeszkodą do wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej, jednak jego zakończenie decyzją orzekającą odpowiedzialność możliwe było dopiero po spełnieniu warunków wymienionych w tym przepisie. Ponadto samo prowadzenie postępowania było praktycznie uniemożliwione przez zastosowanie art. 201 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nakazującego zawieszenie postępowania do dnia, w którym decyzja, o której mowa w art. 108 § 2 stanie się ostateczna. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA z dnia 22 kwietnia 2008r., sygn. akt I SA/Gd 126/08 gdzie stwierdzono, że "przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej jest konkretyzacją normy ogólnej z art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej i wprowadza solidarną odpowiedzialność podatkową członka zarządu jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu. O odpowiedzialności tej organ podatkowy orzeka w decyzji, która nie może zostać wydana między innymi przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej (art. 108 § 2 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej)". Identyczne stanowisko zaprezentował WSA w wyroku z dnia 1 czerwca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3375/08. Należy przypomnieć, że ustawodawca zrezygnował z obowiązku wydania decyzji określającej zaległość podatkową przed wydaniem decyzji o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich dopiero z dniem 1 stycznia 2003r. wprowadzając ustawą z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 169, poz. 1387) w art. 108 Ordynacji podatkowej nowe brzmienie § 3, według którego w razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i decyzji o której mowa w art. 53a. Zasady o których mowa w tym przepisie zostały zawarte w art. 3a § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1996r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że w zakresie zobowiązań powstałych w przypadkach określonych w art. 8 i 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, stosuje się również egzekucję administracyjną, jeżeli wynikają one z deklaracji lub zeznania złożonego przez podatnika lub płatnika pod warunkiem, że w deklaracji, zeznaniu zostało zamieszczone pouczenie, że stanowią one podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego i wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego przesłał zobowiązanemu upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1. Powyższy przepis wszedł w życie z dniem 30 listopada 2001r. Niewątpliwie zatem wydanie decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej skarżącej za zaległości podatkowe spółki L. w stosunku do których nie wydano na spółkę decyzji określających wysokość zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym stanowiło naruszenie art. 108 § 2 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, które w ocenie Sądu miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej w omówionym wyżej zakresie spowodowało konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji. W związku z tym, iż decyzje organów obydwu instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej regulujących zasady i tryb orzekania o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, które spowodowało konieczność ich uchylenia, a sprawa wraca do stadium postępowania przed organem I instancji, Sąd uznaje za niecelowe ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w skardze. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 134, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.