I SA/Kr 1491/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 11 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 sierpnia 2013 r. M.B. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji tego organu z dnia 9 czerwca 2009 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2007. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że zaskarżona decyzja została wydana w pierwszej instancji, a skarżący nie wyczerpał przysługujących mu zwyczajnych środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wobec powyższego należy zauważyć, że zaskarżona przez skarżącego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana na skutek wniosku skarżącego z dnia 18 czerwca 2012 r. o wznowienie postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2007. Oznacza to, że zaskarżona decyzja została wydana w ramach pierwszej instancji w procedurze związanej ze wznowieniem postępowania. Tymczasem zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja Podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.), od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Natomiast w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze, odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym (art. 221 O.p.). Odwołanie to stanowi przysługujący stronie środek zaskarżenia. Powyższe oznacza, że od zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji przysługiwało skarżącemu odwołanie do tego samego organu, o czym z resztą skarżący został prawidłowo pouczony. Tymczasem skarżący nie korzystając z prawa odwołania złożył na ww. decyzję skargę do sądu administracyjnego. Nastąpiło to zatem z naruszeniem wynikającego z art. 52 § 1 p.p.s.a. obowiązku wyczerpania przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia. Zgodzić się należy przy tym z twierdzeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że nie można było potraktować powyższego pisma, jako odwołania od wydanej decyzji. Skarżący wskazał bowiem wyraźnie Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako adresata swojego pisma oraz podał, że wnosi go za pośrednictwem Kolegium. Zatem z uwagi na fakt, że wniesienie skargi w sposób dokonany przez skarżącego było niedopuszczalne, Sąd postanowił o jej odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Za niedopuszczalną uznaje się bowiem skargę, między innymi wówczas, jeżeli strona nie wyczerpała przysługującej jej środków zaskarżenia. Stanowisko takie zostało zaakceptowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który np. w postanowieniu z dnia 9 maja 2012 r. (II GSK 729/12 – LEX nr 1166155) stwierdził, że niewykorzystanie przez stronę dostępnych środków zaskarżenia powoduje, iż złożona do sądu administracyjnego skarga oceniona zostanie jako niedopuszczalna, co z kolei skutkować będzie jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.