I SA/Kr 1492/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 lipca 2015r. nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.K. zakwestionowała decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 lipca 2015r. nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych W skardze sformułowano także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który wnioskodawczyni uzasadniała wydaniem zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Wskazywała, że konieczność uregulowania zaległości podatkowej wynikającej ze skarżonej decyzji spowoduje szkodę w jej majątku wynikającą z niemożności korzystania z posiadanych środków pieniężnych a ponadto, jako przedsiębiorca, może utracić płynność finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") – po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy. Pozostaje bowiem poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd administracyjny, ale i na wnioskodawcę. Jest on zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Jak z powyższego wynika, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadniać może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja takiego wniosku musi być odpowiednia, tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w istocie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przypomnieć jednocześnie należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty kary, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 maja 2014r., sygn. akt II GSK 1020/14, Lex Omega nr 1467667). Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez skarżącego wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2011r., sygn. akt II FZ 106/11, LEX nr 795365). Bez jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie pozostają argumenty dotyczące zasadności zaskarżonej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Odwołanie się zatem do zarzutów stawianych decyzji na wstępnym etapie sprawy sądowo-administracyjnej jest niecelowe, przedwczesne, bowiem zasadność zarzutów skargi może zostać poddana ocenie wyłącznie przy merytorycznym rozpoznaniu samej skargi. WSA nie jest władny badać przedstawionych zarzutów na etapie oceny wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek M.K.nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jego uzasadnienie nie przedstawia argumentów pozwalających Sądowi na jego pozytywne rozpatrzenie. Zasadniczym bowiem argumentem skarżącej mającym uzasadniać uwzględnienie wniosku jest "wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa", co jak wyżej wskazano, nie może w ogóle być przesłanką braną pod uwagę przy rozpatrywaniu tego rodzaju wniosku. Dalej wnioskodawczyni - w niezwykle enigmatyczny i nie poparty żadnymi okolicznościami, faktami czy dowodami, sposób – wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody majątkowej poprzez narażenie na pozbawienie możliwości korzystania z własnych środków pieniężnych oraz możliwość utraty przez nią – jako przedsiębiorcę – płynności finansowej i tym samym zagrożenie ciągłości działalności przedsiębiorstwa. W warunkach sprawy brak jest więc pełnego (czy nawet jakiegokolwiek) obrazu stanu finansowego skarżącej oraz stanu finansowego prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa. Sąd więc, nie posiadając żadnych szczegółowych informacji czy danych dotyczących wskazanych przez skarżącą okoliczności nie może w żaden sposób określić czy istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Jak wyżej wskazano, obowiązek rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, obciąża wnioskodawcę. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwił więc jego merytoryczną ocenę. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.