I SA/Kr 1508/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za czerwiec 2013r. postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D.S. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 lipca 2014r. w przedmiocie podatku akcyzowego. W skardze tej sformułowano dodatkowo wniosek o wstrzymanie wykonania tego rozstrzygnięcia wskazując, iż natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia skarżącego płynności finansowej. Tymczasem, jak wynika z dołączonego do skargi oświadczenia o stanie majątkowym, nie dysponuje on majątkiem, z którego mogłyby zostać zaspokojone przedmiotowe należności publicznoprawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") – po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy. Pozostaje bowiem poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd administracyjny, ale i na wnioskodawcę. Jest on zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Jak z powyższego wynika, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadniać może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja takiego wniosku musi być odpowiednia, tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca nie wskazał na konkretne okoliczności, z których wnikałoby, że możliwe jest zaistnienie niebezpieczeństw wymienionych w analizowanym przepisie, czyli niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zasadność złożonego wniosku wynikać miała w zasadzie z braku środków na uiszczenie kwoty podatku i związaną z tym ewentualną utratę płynności finansowej podatnika, a także wiązała się z oczekiwaniem na korzystne dla podatnika rozstrzygnięcie sądowe. Ogólne stwierdzenie o "niebezpieczeństwie utraty płynności finansowej", na które powołuje się pełnomocnik nie daje się zmieścić w ścisłej formule, jaką posługuje się ustawodawca w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Tego typu ogólna kategoria znaczeniowa nie stanowi wystarczającej przesłanki umożliwiającej sądowi wstrzymanie wykonania decyzji. Nie ulega wątpliwości, że zasadniczo konieczność uiszczenia oznaczonej w decyzji kwoty wiąże się ze znacznym wysiłkiem finansowym. Tym bardziej z uwagi na przywołany we wniosku fakt, jednoczesnego oznaczenia zobowiązania podatkowego za wiele okresów rozliczeniowych. Przesłanki pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku stanowić zatem mogą jedynie zindywidualizowane okoliczności – obok innych niewspomnianych we wniosku - składające się na sytuację finansową wnioskodawcy. Okoliczności takiej nie stanowi sama w sobie konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego określonego decyzją organu podatkowego nawet w znacznej kwocie, choćby nawet była ona realizowana w trybie egzekucji administracyjnej. Pomimo jej niewątpliwej uciążliwości oraz dotkliwego uszczuplenia majątku zobowiązanego jest ona przecież naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 sierpnia 2008r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847). Podkreślić również należy, iż wykonanie decyzji - związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma z zasady charakter odwracalny. Konsekwencją bowiem ewentualnego wzruszenia zaskarżonej decyzji przez sąd, będzie zwrot zapłaconego lub wyegzekwowanego podatku. Co zresztą znamienne w kontekście argumentacji strony, postanowieniem z dnia 31 października 2014r. Referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, stwierdzając, że przedstawione przez niego informacje dotyczące sytuacji finansowej są dalece niepełne. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia