I SA/Kr 1514/08

Sygn. akt I SA/Kr 1514/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 stycznia 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Bogusław Wolas (spr.), Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2009r., sprawy ze skargi J. N., na decyzję Dyrektora Izby Celnej, z dnia 27 października 2005r. Nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2005r., I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że wymienione w punkcie pierwszym decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 280,00 zł (dwieście osiemdziesiąt złotych 00/100). Decyzją z dnia 27.10.2005 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], nr [...], którą określono J. N. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2005 r. w kwocie 1 181 zł. Decyzje te zostały wydane na tle następującego stanu faktycznego: W dniu [...].12.2004 r. w Oddziale Celnym w T. została złożona przez J.N. deklaracja uproszczona nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki R., rok produkcji 1993, pojemność silnika 1794 cm3, w której wykazano podatek akcyzowy w kwocie 135 zł. Podatek ten został zapłacony przez podatniczkę. J. N. sprzedała samochód w dniu [...].02.2005 r., tj. przed jego pierwszą rejestracją w Polsce, K. i K. K., który następnie złożył wniosek o jego rejestrację. W związku z tym Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie podatkowe w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2005 r., które zakończyło się wydaniem w/w decyzji z dnia [...]. W jej uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż w świetle z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 29, poz. 257 ze zm.) akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów są podmioty dokonujące każdej sprzedaży samochodu osobowego przed pierwszą jego rejestracją na terytorium kraju (art. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym). W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącej, zarzucając naruszenie przepisów jednokrotnego obciążenia podatkiem pośrednim, wniósł o jej uchylenie, bądź o jej zmianę przez umorzenie postępowania, ewentualnie przez potrącenie zobowiązania podatkowego o kwotę zapłaconej akcyzy związanej z nabyciem pojazdu wewnątrzunijnego, bądź zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości (dalej "ETS"). Pełnomocnik podkreślił, iż J. N. zapłaciła podatek od sprowadzonego pojazdu w kwocie 135 zł i w takim razie nie ma już obowiązku zapłaty kolejny raz tego samego podatku od tego samego pojazdu. Dyrektor Izby Celnej, po jego rozpatrzeniu, nie znalazł podstaw do zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji. Podkreślił on, iż stan faktyczny przedmiotowej sprawy jest niekwestionowany i nie budzi wątpliwości. Sprzedając samochód osobowy przed jego pierwszą rejestracją w Polsce J. N. stała się podatniczką podatku akcyzowego. Nie złożyła ona jednak deklaracji podatkowej i nie zapłaciła podatku w określonym prawem terminie. Organ odwoławczy wskazał, iż w przypadku samochodów osobowych opodatkowaniu podlega ich sprzedaż przed pierwszą rejestracją na terytorium kraju, import oraz nabycie wewnątrzwspólnotowe - na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 w/w ustawy. Czynności te stanowią odrębne kategorie opodatkowania - co w niniejszej sprawie oznacza, że wykonanie przez podatniczkę obowiązku podatkowego z tytułu wewnatrzwspólnotowego nabycia samochodu nie zwalnia z obowiązku zapłaty akcyzy z tytułu sprzedaży tego samochodu przed jego pierwszą rejestracją na terytorium kraju. Odnosząc się natomiast do podniesionej w odwołaniu kwestii zgodności art. 80 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym z art. 25 i 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (dalej "TWE"), organ odwoławczy wskazał, iż organy podatkowe działają w ramach wyznaczonych zakresem kompetencji. Ten zakres kompetencji nie pozwala, zarówno na orzekanie o zgodności ustanowionego prawa podatkowego z prawem Wspólnoty Europejskiej, jak i z Konstytucją RP. Do takiej oceny uprawniony jest wyłącznie ETS, a w Polsce Trybunał Konstytucyjny. Zgodnie z postanowieniami art. 220 TWE, ETS zapewnia przestrzeganie prawa przy wykładni i stosowaniu TWE. Wyrok ETS ma charakter ostateczny i rodzi obowiązek podjęcia określonych środków prawnych. Organ odwoławczy podkreślił także, że na porządek prawny Unii Europejskiej składa się prawo pierwotne oraz prawo wtórne, uzupełnione orzecznictwem ETS. Do aktów wspólnotowego prawa wtórnego należy zaliczyć: rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie. Z ww. aktów prawa wtórnego jedynie rozporządzenie jest aktem wiążącym Państwo w całości i jest bezpośrednio stosowane w każdym państwie członkowskim. Oznacza to, że akty te stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności transpozycyjnych i wywierają skutki bezpośrednie w stosunku do jednostek. Rozporządzenia mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich. Ich obowiązywanie zależy jedynie od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W aktach prawnych wydanych przez Komisję Wspólnoty Europejskiej w sprawie podatku akcyzowego została uregulowana jedynie kwestia tzw. wyrobów zharmonizowanych, do których nie należą pojazdy samochodowe. Możliwość wprowadzenia podatku akcyzowego dla wyrobów innych niż tzw. wyroby zharmonizowane dla każdego państwa Unii Europejskiej daje art. 3 ust. 3 Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów podlegających podatkowi akcyzowemu, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania. Zgodnie z ww. artykułem państwa członkowskie Unii Europejskiej zachowują prawo do wprowadzenia lub utrzymania podatków na wyroby inne niż oleje mineralne, alkohol i napoje alkoholowe, wyroby tytoniowe pod warunkiem, że podatki te nie spowodują zwiększenia formalności związanych z przekraczaniem granicy handlu między tymi państwami. Polska skorzystała z przysługującego prawa i w powołanej ustawie z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym została uregulowana sprawa opodatkowania podatkiem akcyzowym samochodów nie zarejestrowanych na terenie kraju, natomiast stawki tego podatku zostały opublikowane w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.). Zatem wszystkie zagadnienia związane z podatkiem akcyzowym dotyczącym samochodów (wyroby tzw. niezharmonizowane) są regulowane jedynie przez przepisy polskiego prawa i tylko w jego granicach możliwe jest rozstrzygnięcie przez organ celny tej sprawy. Organ odwoławczy ponadto zwrócił uwagę na wynikający z Konstytucji RP obowiązek poszanowania i przestrzegania prawa powszechnie obowiązującego ciążącego na obywatelach tak długo, jak długo prawo to nie utraciło mocy obowiązującej z punktu widzenia kształtowania ich indywidualnych i konkretnych praw i obowiązków. Zatem obywatele nie mogą odmawiać przestrzegania prawa tylko ze względu na powzięcie wątpliwości, co do konstytucyjności przepisu bądź niezgodności z prawem UE. Także i organy podatkowe nie mogą odmawiać stosowania i egzekwowania przepisów podatkowych, nim utracą one moc obowiązującą bądź zostanie zakwestionowana ich zgodność z przepisami unijnymi. Organ odwoławczy zauważył również, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji określił zobowiązanie nie z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, lecz z tytułu jego sprzedaży na terenie kraju przed pierwszą rejestracją - tj. do czynności, do której nie mają zastosowania przepisy TWE. W skardze na powyższą decyzję J. N. wniosła o jej uchylenie jako naruszającej prawo, a w szczególności przepisy dotyczące jednokrotnego opodatkowania, przepisy Wspólnotowe, a to art. 25 i 90 Traktatu Wspólnotowego, oraz sprzeczność z orzecznictwem ETS. Pełnomocnik skarżącej ponownie wskazał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie jest w całej rozciągłości sprzeczne z podstawową zasadą dotyczącą opodatkowania, czyli z zasadą jednokrotnego obciążania podatkiem dotyczącym tego samego przedmiotu opodatkowania. Podał on również, iż przed ETS zawisła do rozstrzygnięcia sprawa przekazana przez WSA w Warszawie (III SA/Wa 679/05), w której ma się on wypowiedzieć w kwestii, czy art. 80 ustawy o podatku akcyzowym jest zgodny z art. 25 TWE. Przepis ten zabrania nakładania ceł i opłat równoważnych, jeżeli przedmiotem transakcji jest towar unijny. Akcyza wprowadzona wyłączenie na samochody używane, nabyte w innym państwie członkowskim ma charakter dyskryminujący i zmierza do ograniczenia ich przywozu na terytorium RP. Pełnomocnik wskazał również na naruszenie art. 90 TWE. Podał on, iż samochody używane zarejestrowane i niezarejestrowane na terytorium RP stanowią niewątpliwie produkty podobne, dlatego różnicowanie podatków wewnętrznych nakładanych na te produkty, a w szczególności nakładanie ich na tylko jeden z tych produktów stanowi oczywiste naruszenie zakazu dyskryminacji "podatkowej", wyrażonej w art. 90 TWE. Na uzasadnienie swojego stanowiska powołał orzeczenia ETS. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dyrektor Izby Celnej jeszcze raz podkreślił, iż w omawianej sprawie spór dotyczy wprawdzie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, ale nie z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu, lecz z tytułu jego sprzedaży przed pierwszą rejestracją na terenie kraju. Do tej czynności zaś w/w przepisy TWE nie mają zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Przede wszystkim należy podkreślić, iż od dnia 1 maja 2004 r., tj. od dnia przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, Polska stała się państwem członkowskim Wspólnoty Europejskiej, a prawo wspólnotowe stało się częścią polskiego porządku prawnego. W związku z powyższym prawo wspólnotowe wraz z jego dotychczasowym dorobkiem ma pierwszeństwo przed normami prawa krajowego, zgodnie z zasadami bezpośredniego skutku, pierwszeństwa i efektywności, a także art. 87 ust. 1, art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 3 Konstytucji RP. Zauważyć również należy, że z katalogu źródeł prawa wymienionego w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP wynika, iż obejmuje on cały system obowiązującego prawa bez względu na źródła jego powstania. W przedmiotowej sprawie podstawą sporu pomiędzy skarżącą a organami celnymi była kwestia sprzeczności pomiędzy przepisami prawa krajowego, tj. ustawy o podatku akcyzowym oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.04.2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87, poz. 825 z późn. zm.) z przepisami prawa wspólnotowego min. art. 90 TWE. Oceniając przedstawione przez skarżącą zarzuty w świetle wyżej przytoczonych zasad stosowania i interpretacji prawa oraz wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 lipca 2008 r. sygn. akt C-426/07, sąd uznaje w części zarzuty skarżącej za zasadne. Kwestie podatku akcyzowego na gruncie prawa europejskiego reguluje Dyrektywa Rady Nr 92/12/EWG z dnia z 25.02.1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przemieszczania oraz kontrolowania. Dyrektywa ta zwana horyzontalną, określa jedynie konstrukcję wspólnotowego opodatkowania podatkiem akcyzowym. Na poziomie wspólnotowym stosuje się ją do olejów mineralnych, alkoholu i napojów alkoholowych oraz wyrobów tytoniowych. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 3 ww. Dyrektywy, państwa członkowskie zachowują prawo do wprowadzenia lub utrzymania podatków na wyroby inne niż wyżej wymienione, pod warunkiem jednak, że podatki te nie spowodują zwiększenia formalności związanych z przekraczaniem granicy w handlu między państwami członkowskimi. Z uwzględnieniem tego warunku, państwa członkowskie mają prawo do pobierania podatków od świadczenia usług nie mających charakteru podatku obrotowego, włączając w to podatki odnoszące się do wyrobów objętych podatkiem akcyzowym. Należy więc zauważyć, iż prawo wspólnotowe zezwala na autonomię państw członkowskich w zakresie opodatkowania akcyzą produktów niezharmonizowanych, w tym samochodów osobowych, które to do takich produktów należą. Niemniej jednak taki stan rzeczy nie oznacza zwolnienia państwa członkowskiego od przestrzegania zasad zawartych w TWE, a przede wszystkim zasady niedyskryminacji podatkowej produktów z poza rynku lokalnego, swobody przepływu towarów. Przy czym zakaz dyskryminacji dotyczy zarówno dyskryminacji bezpośredniej, jak i pośredniej. Oznacza to, iż każde państwo członkowskie ma obowiązek równego traktowania towarów pochodzących z innych państw członkowskich i nie może stosować w sferze podatkowej różnych zasad w odniesieniu do porównywalnych sytuacji lub porównywalnych towarów. Nierówne traktowanie może wynikać nie tyle z samego faktu obciążenia podatkiem akcyzowym poszczególnych towarów, ale również z stosowania w sposób dyskryminacyjny stawek podatkowych. Z art. 90 TWE wynika zakaz nakładania bezpośredniego lub pośredniego na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które państwo członkowskie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Z polskich regulacji dotyczących podatku akcyzowego, tj. art. 80, art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym wynika, iż akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów są: podmioty dokonujące każdej sprzedaży samochodu osobowego przed pierwszą jego rejestracją na terytorium kraju; importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca obowiązany jest zapłacić. Podmioty dokonujące takiego nabycia obowiązane są w terminie 5 dni, licząc od dnia nabycia pojazdu, złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego oraz zapłacić należny podatek nie później niż z chwilą rejestracji pojazdu. Podatkowi akcyzowemu podlega każdy samochód nowy, bez względu na miejsce nabycia oraz zasadniczo każdy samochód używany nabyty przez podatnika w innym państwie członkowskim. Zgodnie z treścią art. 79 ustawy sprzedawca samochodu osobowego przed jego pierwszą rejestracją ma prawo do obniżenia kwoty akcyzy o kwotę akcyzy zapłaconej przy nabyciu samochodu, również nabyciu wewnątrzwspólnotowym, pod warunkiem że zapłacona akcyza związana jest ze sprzedażą opodatkowaną na terytorium kraju. Respektując zasadę jednokrotności obciążenia podatkiem akcyzowym (art. 4 ust. 5 ustawy), ustawodawca w artykule tym przyznał podatnikowi prawo do obniżenia kwoty akcyzy o kwotę akcyzy zapłaconą przy nabyciu wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, związaną ze sprzedażą opodatkowaną lub zapłaconą od importu. Art. 75 ust.1 cyt. ustawy o podatku akcyzowym określa stawkę maksymalną akcyzy w wysokości 65%, jednocześnie upoważniając Ministra Finansów do określenia wysokości obniżonych stawek podatku akcyzowego. Przepisy rozporządzenia wykonawczego z dnia 22.04.2004 r. uzależniły wysokość obniżonych stawek od pojemności silnika oraz od wieku pojazdu w odniesieniu do samochodów używanych. Zgodnie z § 7 rozporządzenia oraz załącznika Nr 1 oraz załącznika Nr 2 do rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.), samochody osobowe bez względu na to, czy są przedmiotem sprzedaży krajowej, importu czy też nabycia wewnątrzwspólnotowego opodatkowane są w zależności od pojemności silnika stawkami 3,1% oraz 13,6%. Powyższe stawki dotyczą jedynie samochodów osobowych nowych lub używanych, ale nie starszych niż dwa lata, licząc od początku roku, w którym dany pojazd został wyprodukowany. Następnie stawka podatku akcyzowego wzrasta o kolejne 12% za każdy rok powyżej dwóch lat, przy czym nie może przekroczyć stawki maksymalnej, tj. 65%. Zdaniem Sądu regulacje krajowe dotyczące polskiego podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży samochodu osobowego przed pierwszą jego rejestracją na terytorium kraju pozostają w częściowej sprzeczności z art. 90 TWE. Opinię tą potwierdza min. wydane w dniu 17.07.2008 r. orzeczenie ETS w sprawie Dariusza Krawczyńskiego przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Białymstoku. Należy przy tym podkreślić, iż wykładnia dokonywana przez ETS ma moc quasi-prawotwórczą i musi być uwzględniana przez organy krajowe. System opodatkowania można uznać za zgodny z art. 90 TWE tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że jest on tak skonstruowany, iż wyklucza w każdym przypadku opodatkowanie przywożonych produktów w wyższym stopniu niż produktów krajowych, oraz że w związku z tym nie wywołuje on w żadnym razie dyskryminujących skutków. Konieczne jest zatem porównanie czy podatek akcyzowy obciąża w ten sam sposób zarówno sprzedaż przywożonych używanych pojazdów samochodowych, jak i sprzedaż używanych pojazdów samochodowych już zarejestrowanych w Polsce, bowiem te dwie kategorie pojazdów stanowią produkty podobne w rozumieniu art. 90 TWE. W ramach tego porównania konieczne jest dokonanie rozróżnienia na pojazdy sprzedawane jako używane w okresie dwóch lat od daty ich produkcji, a z drugiej strony tymi, które są sprzedawane jako używane po upływie tego dwuletniego okresu. W odniesieniu do pojazdów nowych i używanych, sprzedawanych w okresie dwóch lat od daty ich produkcji z rozporządzenia wynika, iż są one opodatkowane podatkiem akcyzowym według tej samej stawki. Natomiast jeśli chodzi o samochody używane sprzedawane po więcej niż dwóch latach od daty ich produkcji, stawka podatku akcyzowego jest obliczana zgodnie z wzorem przewidzianym w §7 rozporządzenia. Stosowanie tego wzoru prowadzi do wzrostu stawki wraz z wiekiem pojazdu. W kontekście powyższych wywodów należy stwierdzić, iż art. 90 TWE sprzeciwia się podatkowi akcyzowemu, takiemu jak ustanowiony w ustawie o podatku akcyzowym i rozporządzeniu wykonawczym do niej, w zakresie, w jakim kwota podatku, któremu podlega sprzedaż przed pierwszą rejestracją pojazdów używanych sprowadzonych z innego państwa członkowskiego przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały wcześniej zarejestrowane w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zastosowano przepisy krajowe o podatku akcyzowym niezgodne z art. 90 TWE. Podatek ten został bowiem obliczony wg stawki 65%. Dlatego nie można wykluczyć, iż część tego podatku jest nienależna. Konieczne jest zatem zbadanie przez organy podatkowe przy ponownym rozpoznaniu sprawy, jaka jest w rzeczywistości wysokość tzw. "rezydualnej kwoty podatku" podatku zawartego w wartości (cenie sprzedaży) podobnych, używanych samochodów zarejestrowanych wcześniej w Polsce (pkt 36 wyroku ETS). Należy to do organów podatkowych, bowiem to na nich ciąży obowiązek pełnego i dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Jeżeli w wyniku takich ustaleń okaże się, że ów "rezydualny" podatek jest niższy niż akcyza nałożona przy sprzedaży samochodu osobowego przed pierwszą jego rejestracją na terytorium kraju, różnicę tę, przewyższającą kwotę "rezydualną", będzie należało uznać za niezgodną z prawem wspólnotowym (art. 90 akapit pierwszy TWE), a na organie celnym będzie spoczywał obowiązek zastosowania tego prawa z pominięciem prawa krajowego i dokonanie obliczenia podatku akcyzowego z uwzględnieniem wysokości tej różnicy. Wobec stwierdzonych naruszeń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Organy celne przy ponownym rozpoznaniu sprawy będą zobligowane uwzględnić stanowisko wynikające z wyżej powołanego wyroku ETS. Na zasadzie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż decyzje organów obu instancji nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone zgodnie z §6 pkt 2 w zw. z §14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163 poz. 1349 z późn. zm.).