I SA/Kr 1529/12

Sygn. akt I SA/Kr 1529/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 grudnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Nina Półtorak (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2012 r., sprawy ze skargi K.M., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 26 lipca 2012 r. Nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. - skargę oddala - Decyzją nr [...] z dnia 31 stycznia 2012 r. Wójt Gminy ustalił dla K. M. S. Ś., A. M i T.M. łączny wymiar zobowiązania pieniężnego na rok 2012 .w kwocie 3.074,00 zł. Organ I instancji określił także terminy płatności i wysokość poszczególnych rat podatku. W uzasadnieniu organ wskazał, że wymiaru podatku dokonano zgodnie z ewidencją gruntów i budynków. Od powyższej decyzji odwołanie złożył K. M., podnosząc, iż w ww. decyzji naliczono podatek od metrażu nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, której podatnik nie prowadzi. Decyzją znak [...] z dnia 26 lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. 2010 r. Nr 95 poz. 613 z późn. zm., dalej jako "u.p.o.l.") opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 136 poz. 969 z późn. zm., dalej jako "u.p.r."), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Organ podniósł, iż dla właściwego ustalenia podstawy opodatkowania ustawodawca w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. oraz art. 6a ust. 5 u.p.r. nałożył na podatników tych podatków obowiązek złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego oraz informowania tego organu o zaistniałych zmianach mających wpływ na wymiar podatku. Organ wskazał nadto, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. 2010 r. Nr 193 poz. 1287 z późn. zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość podatku rolnego, kierując się normą przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.r. oraz art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej. Ustalając podatek od nieruchomości organ I instancji zastosował stawki podatku ustalone w uchwale Rady Gminy Zawoja Nr XIV/106/2011 z dnia 28 listopada 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Organ odwoławczy wskazał, iż nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy podnoszony w odwołaniu zarzut nieprawidłowego naliczenia w zaskarżonej decyzji podatku od nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż - zdaniem podatnika - nie prowadzi on działalności gospodarczej. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie o wpisie do ewidencji obiektów hotelowych z dnia 23 maja 2011 r. (k. 15), z którego wynika, że w dniu 8 stycznia 2008 r. pod nr 9 zarejestrowano działalność o charakterze sezonowym - Dom Wczasowy H. w Z., z liczbą pokoi 12 i liczbą miejsc noclegowych 50. Organ podkreślił, że w przypadku działalności sezonowej podatek od nieruchomości według stawki podwyższonej tj. stawki podatku od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, płaci się za cały rok podatkowy. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. M. W ocenie skarżącego, stanowisko organu podatkowego, iż wynajem pokoi i wyżywienie jest działalnością gospodarczą, jest niezgodne z art. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Wskazał on, iż nie prowadzi zarejestrowanej działalności gospodarczej i nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej. Ponadto skarżący podniósł, iż organ odwoławczy niezasadnie powołuje się na zaświadczenie o wpisie do ewidencji obiektów hotelowych z dnia 23 maja 2011 r., bowiem w dniu 3 sierpnia 2011 r. Wójt Gminy wydał zaświadczenie o wpisie do ewidencji innych obiektów niepodlegających kategoryzacji. Zdaniem skarżącego, nie można interpretować wpisu do ewidencji innych obiektów jako rejestracji działalności gospodarczej. Dodatkowo, w piśmie będącym uzupełnieniem skargi, skarżący wskazując na przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz.U.2004 nr 223, poz. 2268 – tekst jedn. ze zm.) podniósł, iż "nie prowadzi działalności gospodarczej usług hotelowych", te bowiem wymagają rejestracji w ewidencji prowadzonej przez marszałka województwa po spełnieniu szeregu wymogów ustawowych i dokonaniu odpowiedniej kategoryzacji. Tymczasem skarżący wpisu do takiej ewidencji nie posiada, prowadzony przez niego nie spełnia też żadnych wymogów, o których mowa w art. 36 powołanej ustawy. Skarżący ponownie wskazał, iż zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2010 nr 220, poz. 1447 – tekst jedn. ze zm.), wynajmowanie przez rolników pokoi i sprzedaż posiłków domowych nie jest działalnością gospodarczą. Podniósł nadto, iż jako rolnik i płatnik składki KRUS prowadzący taką właśnie działalność, korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 3 powołanej ustawy. W związku z tym faktem, nakaz zapłaty winien być, jego zdaniem, pomniejszony o kwotę podatku wynikającą z metrażu nieruchomości przeznaczonej na działalność gospodarczą. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga nie była zasadna. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stawką właściwą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podlega budynek, który przeznaczony jest na wynajem pokoi w sytuacji, gdy sama działalność polegająca na wynajmie pokoi nie jest zarejestrowana jako działalność gospodarcza. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. 2010 r. Nr 95 poz. 613 z późn. zm., dalej jako "ustawa p.o.l.") za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z kolei według art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy p.o.l., działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2. Według ust. 2 tego przepisu za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się: 1) działalności rolniczej lub leśnej; 2) wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5. Ustawa p.o.l. w zakresie definicji działalności gospodarczej odsyła do przepisów Prawa działalności gospodarczej, które zostało zastąpione ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2004 r. Nr 173 poz. 1807). Artykuł 2 tej ustawy stanowi, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Jednocześnie, zgodnie z art. 3, przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie stosuje się do działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, a także wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów oraz wyrobu wina przez producentów będących rolnikami wyrabiającymi mniej niż 100 hektolitrów wina w ciągu roku gospodarczego, o których mowa w art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina. Oznacza to, że działalność w zakresie wynajmowania przez rolników pokoi (jeżeli jest zarobkową działalnością wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły), co do zasady stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, ale przepisów tej ustawy do tego rodzaju działalności gospodarczej, nie stosuje się (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2007 r., II OSK 1618/06, w którym stwierdzono, że działalność wytwórcza w rolnictwie (prowadzenie gospodarstwa rolnego) jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jednakże do tej działalności nie stosuje się pozostałych jej przepisów). Jak trafnie zauważa L. Etel w komentarzu do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, "gdyby te rodzaje działalności nie były działalnością gospodarczą w rozumieniu u.s.d.g., jej zapis art. 3 nie byłby potrzebny. Po co bowiem zamieszczać w ustawie regulującej działalność gospodarczą przepis, z którego wynika, że ustawa nie ma zastosowania do działalności, która nie jest działalnością gospodarczą?" (G. Dudar, L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz. ABC 2008, Lex). Brak stosowania przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej do tego rodzaju działalności gospodarczej jak wynajem pokoi przez rolników, nie ma jednak żadnego znaczenia dla zastosowania do tej działalności gospodarczej przepisów ustawy p.o.l. Spod definicji działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy podatkowej wyłączono bowiem jedynie działalność rolniczą lub leśną oraz wynajem turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5. W przypadku działalności w zakresie wynajmu pokoi, która nie spełnia kryteriów wymienionych w przytoczonym przepisie ustawy p.o.l. (a więc kryteriów przedmiotowych - budynku mieszkalnego, znajdującego się na obszarze wiejskim, o liczbie pokoi przeznaczonych do wynajęcia nieprzekraczającej pięciu oraz kryteriów podmiotowych – przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie), działalność taka jest działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy p.o.l., a nieruchomości z nią związane podlegają opodatkowaniu stawką właściwą dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Działalność prowadzona przez skarżącego nie jest zarejestrowana w ewidencji działalności gospodarczej, gdyż jak uznaje podatnik, nie podlega ona przepisom ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Jednak, jest ona działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy p.o.l., gdyż prowadzona przez skarżącego działalność nie spełnia wszystkich kryteriów wyłączenia jej spod definicji działalności gospodarczej ustanowionych w ustawie p.o.l., t.j. przede wszystkim ilość pokoi do wynajęcia w budynku przekracza pięć (jak wynika z zaświadczenia o wpisie do ewidencji innych obiektów niepodlegających kategoryzacji, jest to 12 pokoi i 50 miejsc noclegowych). Zasadnie zatem organy w tej sprawie uznały, że skoro – jak wynika z zaświadczenia o wpisie do ewidencji innych obiektów niepodlegających kategoryzacji - zarejestrowano działalność o charakterze sezonowym Dom Wczasowy H. w Z., to działalność ta ma charakter działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy p.o.l., a budynek w którym jest prowadzona, podlega opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dodać należy, że podatnik sam złożył w dniu 17 stycznia 2003 r. informację o nieruchomościach na rok 2003, w którym zgłosił budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i zgłoszenia tego nie zmienił. Nie ma przy tym znaczenia ewentualny sezonowy charakter działalności prowadzanej w budynku. O tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi właściwymi dla działalności gospodarczej decyduje sam fakt posiadania jej przez przedsiębiorcę, a nie czas, w jakim jest ona wykorzystywana dla działalności gospodarczej. Z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l. wynika, że jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania jej przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą (pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym, por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2009r., sygn. akt II FSK 1786/07, dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nawet obiekt niewykorzystywany faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej uznaje się za związany z działalnością. Wyjątkiem od uznania, że grunty, budynki czy budowle są związane z działalnością gospodarczą jest brak możliwości ich wykorzystywania do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji