I SA/Kr 1535/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1535/13 | , POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędzia: WSA Nina Półtorak, Protokolant: st. referent Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r., sprawy ze skargi Teatru w K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 12 czerwca 2013r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: - zawiesić postępowanie sądowe - Wnioskiem z dnia 8 marca 2013 r. strona skarżąca - Teatr w K. zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidulanej sprawie dotyczącej zastosowania stawki podatku od towarów i usług przy refakturowaniu kosztów opłat dodatkowych dotyczących umów najmu, dzierżawy nieruchomości, budynków lub ich części. Opisując we wniosku stan faktyczny, który miał być podstawą wydanej indywidualnej interpretacji, strona skarżąca wskazała, że w ramach opodatkowanej podatkiem od towarów i usług działalności oddaje w najem lub dzierżawę nieruchomości, budynki lub ich części (lokale mieszkalne, pomieszczenia użytkowe), do których posiada tytułu prawny. Zgodnie z zapisami zawieranych umów najemca (lub dzierżawca) obok czynszu odrębnie był obciążany kosztami opłat dodatkowych (tzw. "media" czyli opłaty m.in. za energię elektryczną i wodę oraz koszty podatku od nieruchomości). Rozliczanie opłat za media odbywało się na podstawie "refaktur" (odprzedaży usług) bez doliczania marży. Cena netto jak i stawki podatku w fakturach dokumentujących odprzedaż usług dla poszczególnych najemców pozostawały takie same jak na fakturze usługodawcy. Oznaczało to, że strona skarżąca refakturując np. koszt zużytej wody stosowała stawkę podatku 8%. Kosztami podatku od nieruchomości najemca (lub dzierżawca) zostali obciążeni przez stronę skarżącą za pomocą noty księgowej (czynność ta została potraktowana jako niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT). Strona skarżąca zadała pytanie czy prawidłowo obciąża najemców (lub dzierżawców) kosztami opłat dodatkowych, jeżeli w myśl zawieranych umów opłaty te są ponoszone odrębnie i niezależnie od samego czynszu? Zdaniem strony skarżącej opłaty dodatkowe (media, podatek od nieruchomości) związane z zawieranymi przez nią umowami najmu (lub dzierżawy) nie stanowiły elementu jednej kompleksowej usługi najmu (lub dzierżawy) i w związku z tym nie powinny być wliczane do postawy opodatkowania podatkiem VAT. W interpretacji indywidulanej z dnia 11 czerwca 2013 r. nr [...], Minister Finansów uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że świadczenia z tytułu dostawy energii elektrycznej, wody czy też zwrot podatku od nieruchomości, nie stanowią odrębnych usług, ale są elementem pewnej całości, stanowiącej jedno świadczenie - usługę najmu (dzierżawy). W związku z tym powinny zostać zaliczone do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług z zastosowaniem właściwej dla tej usługi stawki podatkowej. Po wyczerpaniu drogi wezwania o usunięcie naruszenia prawa, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji zarzucając naruszenie: art. 8 ust. 2a, art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) a także art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. pełnomocnicy obu stron wnieśli o zawieszenie postępowania w trybie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jednolity z 2012 r., poz. 720 ze zm.) w związku z pytaniem zadanym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 października 2013 r., I FSK 1389/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Wniosek był zasadny. Zgodnie z art. 126 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Wniosek o zawieszenie postępowania strony mogą złożyć w każdym czasie, na piśmie bądź ustnie do protokołu na rozprawie. Warunkiem pozytywnego załatwienia wniosku jest zgoda wszystkich stron postępowania na taki sposób prowadzenia sprawy, z tym że decyzja w tej kwestii pozostawiona jest uznaniu sądu. W piśmiennictwie podnosi się, że sąd powinien, podobnie jak w wypadku cofnięcia skargi przez stronę (art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), badać, czy wniosek o zawieszenie postępowania nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje przedłużenia pozostawania w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 191; podobnie H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Postępowanie sądowo- administracyjne", Warszawa 2004, s. 252). Stwierdzenie takich okoliczności powinno skutkować oddaleniem wniosku. W rozpoznawanej sprawie strony motywowały swój wniosek oczekiwaniem na rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości w "polskiej" sprawie zainicjowanej pytaniem prejudycjalnym zadanym przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 października 2013 r., I FSK 1389/12. Zgodnie z treścią pytania powstała wątpliwość: "1) Czy przepisy art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 24 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.; dalej zwanej Dyrektywą 112) należy interpretować w ten sposób, że dochodzi do dostaw przez wynajmującego energii elektrycznej, cieplnej i wody oraz usług wywozu nieczystości na rzecz najemcy lokalu, bezpośrednio zużywającego te towary i usługi, które dostarczane są do tego lokalu przez wyspecjalizowane podmioty trzecie, w sytuacji gdy stroną umów o dostawy tych towarów i świadczenie usług jest wynajmujący przenoszący jedynie koszty ich poniesienia na najemcę lokalu z nich faktycznie korzystającego? 2) W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze - czy koszty energii elektrycznej, cieplnej i wody oraz wywozu nieczystości zużytych przez najemcę lokalu powiększają u wynajmującego podstawę opodatkowania (czynsz), o której mowa w art. 73 Dyrektywy 112, z tytułu świadczenia usługi najmu, czy też przedmiotowe dostawy i usługi stanowią świadczenia odrębne od usługi wynajmu lokali?" Treść pytań pokrywa się w istocie z przedmiotem sporu. Sąd doszedł więc do wniosku, że zasadnym jest zawieszenie postępowania – pytania prejudycjalne są bowiem środkiem służącym zapewnieniu jednolitości (spójności) stosowania prawa unijnego w zakresie tych przepisów krajowych, które podlegają procesowi harmonizacji (por. wyrok TS UE z dnia 22 lutego 1990 w sprawie C-221/88, Zb. Orz.1990,s.I-495). Takimi przepisami jest polska ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Oczekiwanie przez inne sądy krajowe na rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości w przedmiocie pytania prejudycjalnego zadanego przez jeden z sądów krajowych w sprawie istotnej w konkretnym sporze, stanowi realizację zasady lojalnej współpracy z art. 4 ust.3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz. Urz. UE C 83 z 30 marca 2010 r., s.13). Powyższe oznacza, że jeżeli nie istnieją uzasadnione wątpliwości co do ważności zaskarżonego aktu lub czynności lub akt ten czy też czynność powinny zostać w sposób oczywisty wyeliminowane z obrotu z innych przyczyn – pożądanym będzie zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozstrzygnięcia Trybunału Sprawiedliwości w sprawie, która stała się podstawą do wystąpienia z zapytaniem prejudycjalnym innego sądu. Wniosek stron o zawieszenie postępowania był więc zasadny i w ocenie Sądu nie zmierzał do obejścia prawa lub nie powodował przedłużenia pozostawania w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Sąd orzekł więc jak na wstępie.