I SA/Kr 1546/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E.G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 stycznia 2014 r. o odrzuceniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia przywrócić skarżącej termin do wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 29 sierpnia 2014 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek skarżącej E.G. reprezentowanej przez adwokata D.J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia tut. Sądu z dnia 14 stycznia 2014 r. o odrzuceniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. Jednocześnie razem z wnioskiem złożona została skarga kasacyjna od powyższego wyroku. Z akt sprawy (zwrotnego potwierdzenia odbioru) wynika, że odpis przedmiotowego postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem pouczenie o prawie, trybie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - został doręczony wnioskodawczyni w dniu 4 lutego 2014 r. Jednakże w trakcie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej skarżąca złożyła wniosek o udzielenie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika, który sporządziłby w jej imieniu skargę kasacyjną. Powyższy wniosek postanowieniem tut. Sądu z dnia 14 kwietnia 2014 r. został załatwiony odmownie, zaś Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 953/14 oddalił zażalenie skarżącej na powyższe rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 z późn. zm.) przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym możliwe jest wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności bez swojej winy. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 cytowanej ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż strona uchybiła terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej bez swojej winy, gdyż o przyznanie prawa pomocy skarżąca wystąpiła jeszcze zanim minął termin do wniesienia skargi kasacyjnej, a więc bez zbędnej zwłoki podjęła czynności zmierzające do ustanowienia przez Sąd fachowego pełnomocnika z urzędu. Wprawdzie wniosek E.G.w tej materii został oddalony, jednak nie można jej z tego powodu czynić zarzutu, albowiem zasadnie wyczekiwała na wyczerpanie drogi sądowej ukierunkowanej na uzyskanie pomocy prawnej z urzędu. W sytuacji jej nieuzyskania niezwłocznie zwróciła się do reprezentującego ja obecnie adwokata D.J.. Wskazać w tym miejscu należy, że w związku z tym również pełnomocnik skarżącej nie ponosi winy w przekroczeniu powyższego terminu, skoro skarżąca udzieliła mu pełnomocnictwa w dniu 22 sierpnia 2014 r., a już w dniu 27 sierpnia 2014 r., zatem z zachowaniem siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, złożył wspomnianą skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). W niniejszej sprawie skarżący i jego pełnomocnik dochowali wszelkich starań, a przyczyną uchybienia terminowi była konieczność zachowania procedur mających na celu ustanowienie pełnomocnika z urzędu, na co strona w żadnej mierze nie miała wpływu. W związku z tym należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.