I SA/Kr 1558/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1558/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 grudnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2014 r., sprawy ze skargi O. S.A. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 10 lipca 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r., - skargę oddala - W dniu 14 stycznia 2008 r. do Urzędu Gminy w S. wpłynęła deklaracja na podatek od nieruchomości na rok 2008 od podatnika T. S.A. (obecnie O. S.A.) z siedzibą w W. ul. T., Pion Administracji Region Zarządzania Standardami i Zasobami - Wschód ul. P.,. W złożonej deklaracji podatnik określił wartość budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na kwotę 2.217.878,00 zł, obniżoną w porównaniu do roku 2007 o kwotę 945.296,00 zł. Ponadto do organu podatkowego wpłynęła deklaracja T.S.A. Departament Usługi Automat Telefoniczny TP z siedzibą w O. ul. S. dotyczącą aparatów telefonicznych na terenie Gminy S. na kwotę 14 zł, której to deklaracji organ podatkowy nie uwzględnił w decyzji z dnia 24 czerwca 2009r. określającej podatek od nieruchomości za 2008r. Wskazane wyżej deklaracje dotyczą tego samego podatnika T.S.A NIP - 526-02-50-995 Decyzją z dnia 09.08.2010 wydaną przez Wójta Gminy S. określono T.S.A. z siedzibą w W. wymiar podatku od nieruchomości na 2008 rok w wysokości 63.482 ,00 zł. Decyzją z dnia 15.11.2010r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku wniesionej przez Spółkę skargi do WSA w Krakowie Sąd ten wyrokiem z dnia 07.06.2013r. Sygn. Akt. I SA/Kr 911/13 uchylił decyzję SKO w N. z dnia 15.11.2010r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z uwagi na nieprawidłowe wszczęcie postępowania . Doręczenie postępowania i prowadzenie w stosunku do pełnomocnika , który nie był prawidłowo umocowany. W następstwie powyższego Wójt Gminy S. wydał w dniu 21 marca 2014 ponowną decyzję Znak:[...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008 w kwocie 63.482,00zł skierowaną do O. S.A. z siedzibą w W. i przesłał ją na ręce ustanowionego w sprawie pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego A.C.. Za podstawę opodatkowania organ pierwszej instancji przyjął -powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynoszącą 20 m2 oraz powierzchnię 16m2 budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynikającą ,że złożonych przez TP. SA. deklaracji podatkowych za rok 2008 oraz wartość budowli wykazaną w deklaracji podatkowej złożonej przez Spółkę w dniu 15.01.2007 za rok 2007 w kwocie 3.163.174,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji szeroko wyjaśnił przesłanki podjętego rozstrzygnięcia . W szczególności organ I instancji nie uznał za prawidłową złożoną przez Spółkę w dniu 14.01.2008r. deklarację podatkową na podatek od nieruchomości za rok 2008 a to z powodu pomniejszenia w niej przez Spółkę wartości budowli o wartość kabli telekomunikacyjnych umieszczonych w kanalizacji kablowej, gdyż Spółka w toku postępowania podatkowego wielokrotnie twierdziła, że wartość kabli nie powinna być opodatkowana podatkiem od budowli i na żądanie ( dwukrotne wezwania organu podatkowego ) do przedłożenia pisemnej informacji sporządzonej na podstawie ewidencji środków trwałych prowadzonej przez Spółkę, a określającej wartość początkową budowli-linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej pominiętych w deklaracji podatkowej za rok 2008 oraz do przedłożenia pozwolenia na budowę linii telekomunikacyjnych na terenie Gminy S. Spółka odmówiła przedłożenia wymaganych dokumentów ograniczając się jedynie do przesłania informacji na płycie CD. Organ I instancji nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki prezentowanym w toku postępowania i przyjął wartość kabli za rok 2008 wynikającą z deklaracji podatkowej złożonej przez Spółkę za rok 2007. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik O. S.A. ( poprzednia nazwa T. S.A.) zażądał jej uchylenia oraz umorzenia postępowania podatkowego w sprawie określenia podatku od nieruchomości za rok 2008 . W uzasadnieniu zarzucono, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 122 ,art.124. art. 180, art. 187§1 , art. 190, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz art.2 ust.1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 12.01.1991 o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem Spółki telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W końcu pełnomocnik strony zarzucił organowi I instancji , iż ten nie przeprowadził dowodu z przedstawionej przez Spółkę na płycie CD wyciągu z ewidencji środków trwałych, poprzez brak włączenia stosownym postanowieniem tego nośnika informacji jako dowodu w sprawie i zaniechał możliwości jego odczytania w przypadku niemożliwości wygenerowana zawartych w nim danych w siedzibie Spółki w Warszawie. W odpowiedzi w obszernym piśmie z dnia 17.04.2014 sformułowanym w trybie art.227 Ordynacji podatkowej skierowanym do Kolegium i odwołującej się Spółki organ I instancji podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz dodatkowo podniósł jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ,że przedłożona przez podatnika płyta CD nie mogła stanowić dowodu czegokolwiek w przedmiotowej sprawie , gdyż zawiera ona dane nie dające się zweryfikować w żaden sposób, wykazy różnych budowli z terenu Polski i to bez jakiekolwiek wskazania, które z tych budowli znajdują się na terenie Gminy S. Decyzją z dnia 10 lipca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W ocenie Kolegium zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 2 - ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjnych linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej uznać należy za bezpodstawne. Wbrew bowiem twierdzeniom strony odwołującej się linie kablowe stanowią budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi , że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pojęcie budowli na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości definiuje art. 1a ust. 7 pkt 2 tej ustawy stanowiąc, że są to obiekty budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będące budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz.1118 ze zm.) mówi, iż budowla to obiekt budowlany stanowiący całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Ponadto artykuł 3 pkt 3 Prawa budowlanego zawiera przykładowy wykaz obiektów budowlanych zaliczanych do budowli, np.: lotniska, drogi, sieci techniczne, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Natomiast z definicji "urządzenia technicznego" zawartej w Prawie budowlanym wynika, że urządzenie techniczne ma pełnić rolę służebną wobec obiektu budowlanego, umożliwiając korzystanie z tego obiektu. W myśl tej zasady, urządzenie techniczne samodzielnie nie przedstawia wartości funkcjonalnej - ma ją tylko w połączeniu z konkretnym obiektem budowlanym. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego, tylko wtedy, gdy taki związek funkcjonalny występuje, obiekt budowlany wraz z urządzeniem technicznym zapewniającym funkcjonowanie wyczerpuje znamiona definicji "budowla". Reasumując przepisy Prawa budowlanego zaliczają do kategorii budowli również sieci techniczne. Niemniej jednak są one budowlą i obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego tylko wtedy, gdy stanowią całość techniczno -użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Oznacza to, że kable sieci technicznych umiejscowione w ziemi lub na słupach albo przebiegające przez kanalizację techniczną są urządzeniami budowlanymi umożliwiającymi użytkowanie tych obiektów budowlanych (słupów kanalizacji technicznej) zgodnie z jego przeznaczeniem. Wówczas budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W sytuacji, gdy kable stanowią jedynie instalacje lub inne urządzenia techniczne niezwiązane bezpośrednio z danym obiektem budowlanym i nie spełniają kryterium urządzenia budowlanego, wówczas nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że są częścią składową całości techniczno -użytkowej budowli. Tym samym chociaż sama linia kablowa może nie stanowić budowli, to w połączeniu z pozostałymi elementami sieci, jako jej część składowa, za budowlę powinna być uznana. Jest ona bowiem ściśle funkcjonalnie powiązana z pozostałymi elementami sieci. W tym zakresie jednoznaczny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt III FSK 771/06. W ocenie Kolegium w rozpatrywanej sprawie organ I instancji słusznie uznał, że kable są elementem składowym budowli, jaką jest kanalizacja teletechniczna. Zatem opodatkowaniu podlegać będzie każdy z elementów budowli, w tym kabel stanowiący całość techniczno - użytkową. Linie kablowe wraz z kanalizacją kablową stanowią całość sieci telekomunikacyjnej tj. ściśle związany funkcjonalnie i użytkowo element sieci telekomunikacyjnej stanowiącej zbiór poszczególnych elementów, urządzeń i instalacji, połączonych w celu spełnienia określonego zadania i funkcji. Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, SKO uznało je za niezasadne. W ocenie organu odwoławczego wyliczając wartość zobowiązania podatkowego organ I instancji nie naruszył obowiązującego prawa materialnego opierając się na danych dotyczących wartości przedmiotu opodatkowania (budowli) zawartych w deklaracji za 2007 rok. Dane w niej zawarte nie budziły wątpliwości, ponieważ nie zostały skutecznie zakwestionowane przez Spółkę zarówno w trakcie postępowania, jak i w odwołaniu. Postępowanie podatkowe nie wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro wartość tych linii wynikała z porównywania danych wykazanych przez stronę w pierwotnej deklaracji na rok 2007, z danymi wynikającymi późniejszej deklaracji za rok 2008, jako różnica pomiędzy wartością budowli kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi, a wartością samej kanalizacji, które to nie budziły wątpliwości organu I instancji, co do zgodności z rzeczywistością, zaś odwołująca się Spółka w toku postępowania podatkowego nie wykazała aby wartość linii kablowych w roku 2008 była inna niż wykazana w deklaracji za rok 2007. W tej sytuacji przy ustalonym stanie faktycznym sprawy organ podatkowy pierwszej instancji miał uzasadnione -podstawy do przyjęcia wartości linii kablowej na podstawie danych wskazanych przez -samą Spółkę w deklaracji za rok 2007. Zdaniem Kolegium organ podatkowy pierwszej instancji nie mógł naruszyć przepisów dotyczących ciążącego na nim obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz oceny na podstawie jego całokształtu, czy dana okoliczność została udowodniona, a tym samym naruszyć zasadę dążenia do prawdy materialnej w postępowaniu podatkowym, gdyż stan faktyczny sprawy był bezsporny i jako taki nie wymagał dowodu. Istotą sporu między stroną a organem pierwszej instancji była bowiem kwestia normatywna, a wiec spór co do prawa (konkretnie jego interpretacji). Jednocześnie nadmieniono, że wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie oznacza, że ciężar dowodu obciąża w każdej sytuacji organ podatkowy. Ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., II FSK 1671/06). Skoro zatem skarżąca Spółka odmówiła współdziałania z organem podatkowym w zakresie ustalenia wartości budowli to organ ten przy wymiarze podatku od nieruchomości za 2008 r. mógł oprzeć się na danych zawartych w deklaracji za 2007 r. przyjmując, że wartość kabla nie zmieniła się w roku 2008. Z niespornego w sprawie stanu faktycznego wynika "że Spółka zadeklarowała w roku 2008 do opodatkowania jedynie wartość kanalizacji kablowej z pominięciem warności linii telekomunikacyjnych umieszczonych w tej kanalizacji wyrażając w toku postępowania podatkowego prowadzonego przed organem I i II instancji pogląd, że nie stanowią one budowli. Sama zaś linia kablowa położona jest w kanalizacji zdaniem Spółki nie może być zakwalifikowana jako budowla. Pogląd ten zdaniem Kolegium nie może być zaakceptowany. W ocenie Kolegium deklaracja podatkowa ( także dotycząca innych lat podatkowych a w rozpatrywanej sprawie za rok 2007) może być źródłem danych dotyczących wartości podstawy opodatkowania a w niniejszej sprawie ze względu na postawę Spółki - było to w zasadzie jedyne źródło danych. Zaakcentowano , że w stosownych wezwaniach organ I instancji dwukrotnie precyzyjnie wezwał Spółkę do podania jakie składniki majątkowe i o jakiej wartości początkowej należące do Spółki położone na terenie gminy S. zostały objęte wartością początkową wskazana w deklaracji podatkowej złożonej przez Spółkę za rok 2008 . Obowiązku tego Spółka nie wykonała. Wymogów tych nałożonych w wezwaniach organu pełnomocnik nie wypełnił zaś przesłana informacja na płytce CD ,ze względu na jej nieprzejrzystość i obszerność (dotyczy bowiem wykazu budowli Spółki położonych na terenie kilkuset gmin na terenie M.) ,zaś opisy obiektów budowlanych na płycie CD nie wskazywały w żaden sposób ich położenia na terenie Gminy S. oraz nie zawierają żadnych danych w zakresie udziału procentowego wartości budowli (linia kablowa) położona na terenie Gminy S.. Nadto w toku postępowania pełnomocnik spółki wyjaśnił, że do ustalenia tego rodzaju danych konieczne jest zaangażowanie komórek organizacyjnych Spółki. Podkreślono , że w przedmiotowej sprawie nie jest sporny stan faktyczny ale kwestia wykładni prawa . W związku z tym brak było podstaw do przeprowadzenia dowodu z oględzin linii kablowych czy też sięgania o opinię biegłego w celu ustalenia ,czy podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. A zatem przesłana przez spółkę informacja i nagrana na płycie CD w takiej formie i treści musiała być pominięta jako środek dowodowy również w postępowaniu odwoławczym. Nadto w świetle utrwalonego orzecznictwa organom podatkowym nie można przypisywać nieograniczonego obowiązku w zakresie poszukiwania faktów istotnych dla ustalenia podstawy opodatkowania, jeżeli dowodów tych nie dostarczył sam podatnik ,a z faktów na .które się powołuje ,to on wywodzi dla siebie korzystne skutki prawne. Kolegium podkreśliło , że organ podatkowy I instancji podjął dostateczne działania mające na celu ustalenie wartości początkowej wyłączonym przez Spółkę z opodatkowania wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Wbrew twierdzeniom odwołania przedmioty opodatkowania zostały ustalone w oparciu: 1.deklarację podatkową za rok 2007 i porównanie jej z danymi wynikającymi z deklaracji za rok 2008. 2 oświadczenia pełnomocnika Spółki składane w toku postępowania podatkowego oraz zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Spółka nie wykazała zatem, że wartość linii kablowych w roku 2008 była inna niż w roku 2007.Odwołująca się strona nie przedstawiła również wyciągu z ewidencji środków trwałych obejmującego obszar gminy S. ograniczając się przy tym do stwierdzenia , że takich budowli z dokonaniem ich klasyfikacji poszukiwać winien organ podatkowy. Zdaniem Kolegium odwołująca się Spółka nie wykazała konkretnie i jednoznacznie, że wartość środków trwałych była w roku 2008 inna niż w roku 2007. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie: -art. 210 § 4 w związku z art. 124 Ordynacji podatkowej, gdyż jej uzasadnienie nie wyjaśnia zasadniczej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatku od nieruchomości za rok 2008, tj. nie zawarto w nim zestawienia obiektów, które - zdaniem organu - podlegają opodatkowaniu; -art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieustalenie - przy uznaniu, że opodatkowane obiekty stanowią budowle - podstawy opodatkowania od budowli, w sytuacji, gdy organ podatkowy był w posiadaniu dowodu, tj. ewidencji środków trwałych, pozwalającego na dokonanie ustaleń w tym zakresie, co miało wpływ na naruszenie art. 4 ust 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; -art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego zawartego w piśmie z dnia 17 lutego 2014 r. o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych; -art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie; -art. 4 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niepowołanie biegłego, w sytuacji gdy podatnik nie określił wartości budowli, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; -art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji . Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Analizując zarzuty skargi w pierwszej kolejności za bezzasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przez organy podatkowe art. 210 § 4 w zw. z art. 124 , art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 , wskutek nie przedstawienia dowodów, z których wynikałaby nieprawidłowość złożonej przez Spółkę deklaracji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 O.p. stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2 omawianej ustawy, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy mógł zatem, w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r., oprzeć się na danych wskazanych w deklaracji za rok 2007 oraz porównać je z wartościami wskazanymi w deklaracji sporządzonej w 2008 r. Słusznie przy tym Kolegium wskazało, że pełnomocnik nie kwestionuje de facto wartości przyjętej przez organ do podstawy opodatkowania wynikającej z deklaracji za 2007 r. (w odniesieniu do kabli) tylko do nieustalenia tej wartości samodzielnie. W wyroku z dnia 6 grudnia 2012 r. (sygn. akt II FSK 182/11) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "podatek od nieruchomości należny od osób prawnych podlega samoobliczeniu, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich elementów składających się na zobowiązanie podatkowe, tj. przedmiotu, podstawy opodatkowania oraz – przy uwzględnieniu wynikającej z uchwały właściwej rady gminy stawki – obliczenia wysokości podatku. Reguła ta ma wpływ na ocenę zakresu obowiązków podatnika, w kontekście ustalania poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku. Co zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 O.p., spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności jeżeli podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, wskazuje się również, że ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2166/09, dostępne: www.nsa.orzecznictwo.gov.pl). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego obowiązki podatnika w tym zakresie w szczególności nabierają znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych, znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika. Tak jest właśnie przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy przedmiotem opodatkowania jest budowla. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2008 r., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Sposób ustalania podstawy opodatkowania w przypadku budowli wymaga zatem szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może zostać zastąpiona przez organ podatkowy jeżeli podatnik uchyla się od udostępnienia materiałów, które pozwalają na ustalenie podstawy opodatkowania, mimo zabiegów podejmowanych w tej kwestii przez organ (...). W toku całego postępowania podatkowego, a również sądowoministracyjnego strona w istocie nie zakwestionowała poprawności ustalenia podstawy opodatkowania przez organ podatkowy, poprzez wskazanie jej prawidłowej – w ocenie Spółki – wysokości, poza ogólnikowymi twierdzeniami o nieprawidłowościach, jakich dopuścił się w tym zakresie organ. W tych okolicznościach organ uprawniony był przyjąć wartość budowli, uwzględniając ich wartość zadeklarowaną przez spółkę za poprzedni rok podatkowy , bowiem przyjętej pierwotnie wartości tych budowli (stanowiącej całość funkcjonalno – techniczną) skarżąca spółka skutecznie nie podważyła. W ocenie NSA, tak wyliczona wartość budowli odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przypomnieć przy tym wypada, że spór nie dotyczył ilości obiektów czy ich wartości, a uznania części z nich za obiekty niepodlegające opodatkowaniu". Podkreślić należy , że w zakresie podstawy opodatkowania pełnomocnik w żaden sposób nie wykazał, że niewyjaśnienie, na podstawie dowodów źródłowych, jaką wartość miały kable umieszczone w kanalizacji, mogło wpłynąć na wynik sprawy. Podkreślić także należy, że z przyjętego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy wynikało, że Spółka – uczestnicząc w postępowaniu na każdym jego etapie i będąc zastępowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zakwestionowała rzetelności swoich deklaracji podatkowych (oraz korekty deklaracji), które wskazywały określone wartości przedmiotu opodatkowania. Strona kwestionując ustalenia organów w zakresie wartości spornych kabli, nie wykazała, że wartości te były inne niż wynikało to z treści złożonych przez nią deklaracji oraz pisma wyjaśniającego z dnia 18 lutego 2008 r. W piśmie tym, stanowiącym wyjaśnienie do złożonej deklaracji w podatku od nieruchomości na 2008 r. pełnomocnik oświadczył, że zmiana wartości budowli zadeklarowanej w 2007 r. w stosunku do wartości tej budowli zadeklarowanej w 2008 r. wynika z tego, że wyłączone zostały z podstawy opodatkowania linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, bowiem obiekty te, nie będące (w ocenie Spółki) budowlami, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie podlegają (według Spółki) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że Spółka kwestionując na kolejnych etapach przyjęte w sprawie ustalenia, nie próbowała nawet określić, jaka była - według niej - wartość spornych linii kablowych ułożonych w kanalizacji. Organ uprawniony był zatem przyjąć wartość budowli, uwzględniając ich wartość zadeklarowaną przez spółkę za poprzedni rok podatkowy (2007 r.), bowiem przyjętej pierwotnie wartości tych budowli skarżąca Spółka skutecznie nie podważyła pomimo tego , że Spółka była wielokrotnie przez organ do wyjaśnienia tej kwestii wzywana . Organy podatkowe wymierzając w decyzji podatek od nieruchomości, nie kwestionowały określonej przez podatnika wartości spornych linii kablowych. Natomiast Spółka, negując przyjęte przez organy ustalenia, nie wskazała na niezgodność ww. danych z rzeczywistym stanem rzeczy. Nie poparte żadnymi dowodami pozostają również twierdzenia Spółki, że stan jej środków trwałych co roku podlega zmianom, nie przedstawiła ona bowiem żadnych dowodów potwierdzających zmiany w zakresie: własności, stanu lub wartości linii telekomunikacyjnych położonych na terenie Gminy S.. W ocenie Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej . Nie można bowiem tak jak uważa skarżąca spółka – stać na stanowisku , że nie uwzględniono wniosku dowodowego polegającego na przeprowadzeniu dowodu z ewidencji środków trwałych . Organy podatkowe obu instancji przeprowadziło dowód w postaci płyty CD , który znajduje się w aktach sprawy, oceniło go w trybie art. 191 dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji . Trudno zatem uważać , że dowód ten nie był dopuszczony do akt sprawy albowiem czym innym jest odmowa przeprowadzenia dowodu , a czym innym przeprowadzenie dowodu i uznanie , że dowód ten nie może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy jak to miało miejsce w niniejszej sprawie . Ordynacja podatkowa nie nakłada na organy podatkowe obowiązku wydania pisemnego postanowienia o dopuszczeniu dowodu. Art. 180 § 1 O.p. wprowadza otwarty system środków dowodowych, pozwalając wykorzystać w toku postępowania podatkowego wszelkie źródła informacji, które nie są sprzeczne z prawem, a umożliwiają dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy (art. 122, art. 187 § 1 O.p.). Wydanie postanowienia jest niezbędne w przypadku, gdy organ z urzędu lub na wniosek strony zamierza przeprowadzić określony dowód (np. przesłuchać świadka, powołać biegłego, przeprowadzić oględziny), a nie włączyć ("dopuścić") do materiału dowodowego już istniejący dowód. Sporny dowód ( płyta CD) została fizycznie włączona do akt sprawy , została dołączona do wniosku o przeprowadzenie dowodu do karty nr 4 a następnie treść jej zawartości zostały przez organy oceniona. Kolegium uznało bowiem , że przesłana informacja na płytce CD ,ze względu na jej nieprzejrzystość i obszerność (dotyczy bowiem wykazu budowli Spółki położonych na terenie kilkuset gmin na terenie M. ) ,zaś opisy obiektów budowlanych na płycie CD nie wskazywały w żaden sposób ich położenia na terenie Gminy S. oraz nie zawierają żadnych danych w zakresie udziału procentowego wartości budowli (linia kablowa) położona na terenie Gminy S.. Nadto w toku postępowania pełnomocnik spółki wyjaśnił, że do ustalenia tego rodzaju danych konieczne jest zaangażowanie komórek organizacyjnych Spółki. W ocenie Sądu organy podatkowe nie naruszyły również art. 4 ust 7 ustawy o podatkach i opatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. Organy podatkowe przyjmując wartość budowli z 2007 r. przyjęły bowiem wartość budowli określoną przez podatnika uznając , że jest to wartość odpowiadająca wartości rynkowej , czego skarżąca przez cały czas postępowania podatkowego skutecznie nie podważyła. Również niezasadne są zarzuty strony skarżącej ukierunkowane na wykazywanie naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 210 § 4 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono dlaczego sprawa została załatwiona w taki, a nie inny sposób, co oznacza, że organ wykonał ciążący na nim obowiązek przekonywania, określony w art. 124 Ordynacji podatkowej i uczynił zadość zasadzie prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). Odnosząc się do kwestii merytorycznych, wskazać należy, że istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych telekomunikacyjnych umieszczonych w kanalizacji kablowej, jako budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Rozpatrujący sprawę skład orzekający tut. Sądu podziela w tej mierze stanowisko prezentowane w orzecznictwie NSA (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2012r., sygn. akt II FSK 317/11, wyroki z dnia 27 maja 2010r., sygn. akt II FSK 1674/09, II FSK 1673/09, z dnia 13 kwietnia 2011r., sygn. akt II FSK 144/10, z dnia 5 października 2010r., sygn. akt II FSK 1240/10). W świetle art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu z 2007r. (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm. powoływanej jako "u.p.o.l."), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W art. 1a ust. 1 pkt 2 tej u.p.o.l. "budowlę" na potrzeby ustawy podatkowej - zdefiniowano jako: obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z uwagi na to, że istotne dla sprawy terminy: "obiekt budowlany" oraz "budowla" nie zostały w sposób kompleksowy zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, należało odwołać się w tym obszarze do (niepodatkowych) regulacji normujących w zakresie obiektów budowlanych i budowli, to jest do odpowiednich przepisów prawa budowlanego. Odesłanie do "przepisów prawa budowlanego’", a nie do przepisów ustawy Prawo budowlane oznacza, że ustawodawca nie ograniczył tego odesłania tylko do przepisów tejże ustawy, ale dopuścił odpowiednie stosowanie także innych przepisów tej dziedziny prawa. Świadczy o tym chociażby fakt, że odsyłając do konkretnej ustawy (np. w art. 1b ust. 2 o podatkach i opłatach lokalnych) ustawodawca wskazuje zarówno datę uchwalenia aktu, jak i jego pełen tytuł i miejsce ogłoszenia. Zatem nie można w tym względzie podzielić stanowiska organu, że nie jest zasadne odwoływanie się do np. przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane. Należy jednakże w tym miejscu zrobić istotne zastrzeżenie, że odesłanie, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. dotyczy określenia przedmiotu opodatkowania. Zgodnie z art. 217 Konstytucji RP - przedmiot opodatkowania winien być uregulowany w ustawie. Do unormowania w aktach prawnych niższego rzędu mogą zostać, co wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny (por. choćby wyrok z 8 grudnia 2009r., sygn. akt K 7/08, opubl. w OTK-A z 2009r., nr 11, poz. 166 i powołane w jego uzasadnieniu orzeczenia Trybunału), przekazane tylko te sprawy, które nie mają istotnego znaczenia dla konstrukcji danej daniny. Dokonując wykładni pojęcia "przepisy prawa budowlanego", użytego w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Konstytucją RP uznać zatem należy, iż odesłanie to odnosić się może wyłącznie do przepisów rangi ustawowej. Zwrócić przy tym należy uwagę, że kwestie związane z projektowaniem, budową i użytkowaniem i rozbiórką obiektów budowlanych uregulowane są również w innych ustawach (przykładowo wskazać można ustawę z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych). Honorując wskazane przez ustawodawcę odesłania do pojęć zawartych w ustawie Prawo budowlane, podkreślić należy, że elementy stosunku podatkowo-prawnego muszą wynikać z ustawy podatkowej, a ta stanowi w art. 2 ust. 1 pkt 3, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pojęcie budowli – jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości wynika z art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Ta definicja budowli z ustawy podatkowej jest zatem źródłem dalszego konkretyzowania pojęcia budowli przy uwzględnieniu jego znaczenia na gruncie ustawy Prawo budowlane. Ustawa Prawo budowlane określa pojęcie obiektu budowlanego poprzez zastosowanie definicji zakresowej pełnej, wskazując, że są nimi budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Obiektem budowlanym odpowiadającym pojęciu budowli w o podatkach i opłatach lokalnych będzie zatem również budowla w znaczeniu prawa budowlanego. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 27 maja 2010r. sygn. akt II FSK 2049/09, czy też z dnia 5 października 2010r., sygn. akt II FSK 1240/10 – pojęcie "budowli" zdefiniowano w Prawie budowlanym poprzez definicję zakresową niepełną, nie wskazuje ona bowiem w definiensie wszystkich elementów z danego zakresu, a ogranicza się jedynie do wyróżnienia przykładu tych elementów (używając słowa "w szczególności" , por. M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2002, s. 199, B. Bodziony, R. Dziwiński, P. Gnacik, Nowe prawo budowlane z komentarzem, Ośrodek Doradztwa i Szkolenia, Jaktorów 1994, s. 14). Definicja ta została sformułowana w sposób nie do końca poprawny. Definiuje bowiem budowlę jako obiekt budowlany niebędący budynkiem i obiektem małej architektury, zaś z definicji obiektu wynika, że są to budynki, budowle i obiekty małej architektury. Jednakże przykładowe wyliczenie obiektów, które według ustawodawcy zaliczają się do tej kategorii, oddaje intencje ustawodawcy co do objęcia zakresem tej definicji tych obiektów, które expressis verbis zostały w nim wymienione oraz tych, które są do nich podobne z uwagi na ich konstrukcję, przeznaczenie i charakter (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2009r., sygn. akt II FSK 635/08). Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga zatem stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech, pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Wśród rodzajów budowli w art. 3 pkt 3 cytowanej ustawy wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Ustawodawca nie zdefiniował tych pojęć. Z uwagi na ich specyficzny, techniczny charakter, zawodne może być odwołanie się do potocznego rozumienia tych pojęć w języku etnicznym (np. w Słowniku współczesnego języka polskiego – Wyd. Wilga 1996, s. 1014-1015) sieć zdefiniowano jako ogół połączeń, dróg, linii przesyłowych itp. umożliwiających komunikację, przekazywanie czegoś, transport określonego typu na danym obszarze, np. sieć telefoniczna, drogowa (por. też B. Brzeziński, W .Morawski, Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości, Przegląd Podatkowy z 2008r., nr 10, s. 24). Również definicje tych pojęć zawarte w aktach prawnych regulujących inny zakres przedmiotowy (jak np. ustawa z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne – art. 2 pkt 11, czy ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – art. 2 pkt 13) definiują pojęcie sieć uzbrojenia terenu, czy uzbrojenie terenu dla potrzeb tych ustaw. Definicje te obowiązują zatem w zakresie uregulowanym ustawami, w których je zawarto i w zakresie aktów wykonawczych do nich. Nie wiążą natomiast w odniesieniu do pojęć uregulowanych w innych ustawach, regulujących inną dziedzinę (tak: M. Zieliński, op.cit., s. 202, por. też § 3 ust. 2 i § 9 Zasad techniki prawodawczej, stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - Dz. U. Nr 100, poz. 908). Sąd w niniejszym składzie nie podziela z tych względów stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroków z dnia 13 maja 2010r., sygn. akt II FSK 2168/08 i II FSK 2142/09. Pomocne dla zrozumienia tych pojęć może być odwołanie się do dalszych postanowień ustawy Prawo budowlane. Z jej przepisów wynika np., że do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI). W wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1tej ustawy rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) uzbrojenie działki odnosi do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. W rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 kwietnia 2001r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055), wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego sieć gazową zdefiniowano, jako gazociągi wraz ze stacjami gazowymi, układami pomiarowymi, tłoczniami gazu, magazynami gazu, połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, należące do przedsiębiorstwa gazowniczego (§ 2 pkt 1 tego rozporządzenia). Definicja ta i dalsze przepisy rozporządzenia wskazują na to, że pod pojęciem sieci gazowej dla celów budowlanych ustawodawca rozumie pewną całość, składającą się z wielu połączonych ze sobą w sposób wskazany w rozporządzeniu (warunki techniczne) elementów (przy czym połączenie to nie musi mieć charakteru trwałego - por. § 13 i § 17), służących wspólnie do osiągnięcia określonego celu. Cechy takie przypisać zatem można innym obiektom sieciowym. Ustawodawca nie definiuje użytego w Prawie budowlanym pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Również powołane przez stronę rozporządzenie Ministra Infrastruktury, wskazuje jedynie, co należy rozumieć przez telekomunikacyjne obiekty budowlane. Nie oznacza to jednak, że brak tej definicji wyklucza, iż obiekty te, po ich połączeniu, nie mogą stanowić sieci telekomunikacyjnej, rozumianej, jako całość techniczno-użytkowa. Pojęcia całości techniczno-użytkowej nie można bowiem utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Ani prawo budowlane, ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odwołują się bowiem do art. 45 i 47 Kodeksu cywilnego. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej (zgodnie z warunkami technicznymi - § 4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury) kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych (por. R. Dowgier, Sieć techniczna jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Finanse Komunalne z 2004r., nr 12, s. 26, L. Etel, B. Pahl, Opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, Prawo i podatki z 2009r., nr 4, s 34). Stanowią one zatem razem budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a pkt 2 u.p.o.l., zatem za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia wyżej wskazanych przepisów. Dodatkową okolicznością, potwierdzającą trafność stanowiska organów jest zmiana ustawy - Prawo budowlane, jaką wprowadzono z dniem 16 lipca 2010r. W ustawie z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) zmieniono m.in. (art. 65) ustawę Prawo budowlane, poprzez dodanie w art. 3 Prawa budowlanego pkt 3a i wprowadzenie nowego rodzaju obiektu budowlanego – "obiektu liniowego’" w definicji którego, wyraźnie wyłącza się z pojęcia budowli i urządzenia budowlanego kable położone w kanalizacji kablowej. Zmiana ta potwierdza prawidłowość dokonanej wykładni. Wprawdzie zmianę tę uzasadniano koniecznością doprecyzowania przepisów, jednakże jest to nowość normatywna, zmieniająca treść dotychczas obowiązującej regulacji, choćby poprzez wprowadzenie nowej kategorii obiektu budowlanego. Z przeprowadzonej i przedstawionej powyżej wykładni prawa wynika więc, zdaniem Sądu, jednoznaczna i uzasadniona ocena prawna, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zaliczenie sieci telekomunikacyjnej do budowli powoduje, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest jej wartość. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a dla budowli zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Dodać także w tym miejscu należy, że rozstrzygnięcia, czy kable telekomunikacyjne umieszczone w kanalizacji kablowej stanowią przedmiot opodatkowania w sprawie niniejszej, można było dokonać na podstawie przedstawionej wyżej wykładni prawa materialnego. Kwestia, czy kable telekomunikacyjne umieszczone w kanalizacji kablowej powinny być traktowane razem jako funkcjonalna całość - obiekt budowlany, mający znaczenie dla prawa podatkowego, nie wymagała postępowania dowodowego czy też opinii biegłego. Ocena prawna, czy określone przedmioty mieszczą się w normatywnym pojęciu budowli nie należy więc do postępowania dowodowego, lecz stanowi przedmiot wykładni podatkowego prawa materialnego. W związku z tym formułowane w tym zakresie zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 122, art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej) należy uznać za całkowicie bezpodstawne. Biorąc wszystkie wskazane wyżej okoliczności pod uwagę Sąd orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.