I SA/Kr 1559/12

|Sygn. akt I SA/Kr 1559/12 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 marca 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r., sprawy ze skargi A.H., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 5 lipca 2012 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r., I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych). Decyzją nr [...] z dnia 7 stycznia 2012 roku Prezydent Miasta K. ustalił dla A.H. podatek od nieruchomości położonej w K. przy ul. P. na kwotę 266,00 zł. Kwota zobowiązania podatkowego stanowiła zaokrągloną do pełnego złotego sumę podatku naliczonego od budynków mieszkalnych lub ich części w kwocie 41,72 zł, od gruntów pozostałych w kwocie 35,50 zł oraz od lokali niemieszkalnych z odrębną księgą wieczystą w kwocie 188,50 zł. Ustalając wysokość zobowiązania podatkowego od nieruchomości odnośnie miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym w budynku mieszkalnym przy ul. P. w K. organ naliczył podatek kierując się stawką określoną dla lokali niemieszkalnych objętych odrębną księgą wieczystą, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Od powyższej decyzji A.H. złożyła w ustawowym terminie odwołanie, kwestionując wysokość stawki podatku od nieruchomości zastosowanej przez Prezydenta Miasta K. odnośnie miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym w budynku mieszkalnym przy ul. P w K.. Zdaniem A.H. właściwa była stawka podatku przewidziana dla budynków mieszkalnych lub ich części, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto odwołująca się zarzuciła organowi I instancji, iż błędnie wskazał powierzchnię należącego do niej miejsca postojowego – przyjmując, że przysługuje jej 29 m2 w sytuacji gdy ona korzysta jedynie z 13,85 m2. Decyzją z dnia 5 lipca 2012 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż A.H. nabyła prawo własności lokalu mieszkalnego nr [...] wraz z przynależną komórką lokatorską zlokalizowane w budynku przy ul. P. w K., o łącznej powierzchni 67,29 m2 wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku. A.H. nabyła także udział wynoszący 1/17 części w lokalu niemieszkalnym – garażu wielostanowiskowym zlokalizowanym w wymienionym budynku o łącznej powierzchni 493,00 m2. Powierzchnia lokalu niemieszkalnego podlegającego opodatkowaniu w przedmiotowej sprawie w wysokości odpowiadającej wielkości przypadającego skarżącej udziału wynosi więc 29,00 m2. Z lokalem mieszkalnym, jak również z udziałem w garażu związany jest udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej obejmującej działki ewidencyjne nr [...] i [...] obr. [...] Ś. Powierzchnia gruntu odpowiadająca udziałom Podatnika w wymienionej nieruchomości gruntowej wynosi łącznie 118,33 m2. W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stanęło na stanowisku, że garaże wielostanowiskowe w budynkach mieszkalnych, jako samodzielne lokale będące odrębnymi nieruchomościami pod względem prawnym, stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przy czym charakter tych nieruchomości jest bez wątpienia niemieszkalny. Nie są to lokale, które przynależą do wyodrębnionych samodzielnych lokali mieszkalnych jako ich części składowe, lecz są prawnie wyodrębnionymi lokalami niemieszkalnymi (z uwagi na własną księgę wieczystą). W konsekwencji brak jest podstaw, aby opodatkować je podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla budynków mieszkalnych lub ich części, a prawidłowe jest w takim przypadku zastosowanie stawki podatku określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na poparcie swojego stanowiska organ II instancji przywołał liczne orzecznictwo Wojewódzkich Sądów Administracyjnych oraz potwierdzającą je uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 roku, sygn. akt II FPS 4/11, która stwierdza, że: "W świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e/ tej ustawy". W związku z powyższym Kolegium ustaliło, że wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 rok należnego od A.H. wynosi – po zaokrągleniu zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej – 266,00 zł. Wysokość zobowiązania podatkowego ustalono przy zastosowaniu stawek właściwych dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania określonych w uchwale Rady Miasta Krakowa Nr XXXIII/422/11 z dnia 07 grudnia 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego Nr 590, poz. 6918). A.H. złożyła skargę na powyższą decyzję domagając się wstrzymania jej wykonania lub stwierdzenia, że decyzja nie podlega wykonaniu oraz jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie zmiany decyzji i ustalenia podatku od nieruchomości według zasad dotychczasowych – tj. analogicznie jak w latach ubiegłych, z zastosowaniem do mieszkania i miejsca postojowego w garażu podziemnym stawki podatkowej przewidzianej dla części budynku mieszkalnego, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skargi ponownie podniesiono argumentację odwołania. Po raz kolejny skarżąca wskazała, iż w jej ocenie miejsce postojowe stanowi przynależność do zakupionego przez nią mieszkania oraz że powierzchnia zajmowanego przez nią miejsca postojowego wynosi 13,85 m2, a nie 29,00 m2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – tak co do przyjęcia stawki opodatkowania z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak również co do ustalenia powierzchni udziału we współwłasności garażu wielostanowiskowego, będącej podstawą do wyliczenia podatku. Co do wniosku A.H. wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego lub stwierdzenia, że decyzja nie podlega wykonaniu tut. Sąd wydał w dniu 18 grudnia 2012 roku postanowienie, w którym odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 5 marca 2013 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo A.H., nadane listownie w dniu 02 marca 2013 roku, a opatrzone datą 4 marca 2013 roku. W piśmie tym skarżąca podniosła zarzut nieważności zaskarżonej decyzji jak również decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 7 stycznia 2012 roku Nr [...] o ustaleniu podatku od nieruchomości argumentując, że zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych jeżeli nieruchomość należy do kilku czy kilkudziesięciu osób (a przedmiotowy garaż jest współwłasnością 17 osób) to podatkiem są objęci wszyscy współwłaściciele. Oznacza to, że gmina musi wydać decyzje podatkowe dla każdego z nich i na każdej decyzji musi być podana kwota podatku od całej nieruchomości – w tym przypadku od całego garażu. Na decyzji doręczonej każdemu z współwłaścicieli muszą być też wymienieni z imienia i nazwiska wszyscy pozostali współwłaściciele. Gdyby zabrakło choćby jednej osoby decyzja jest nieważna. Skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 7 stycznia 2012 roku Nr [...]o ustaleniu podatku od nieruchomości nie zawiera kwoty podatku należnego od całego garażu, w związku z czym jest nieważna i jako taka powinna zostać uchylona. Ponadto skarżąca wniosła o przyznanie jej zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż skuteczny okazał się zarzut nieważności decyzji podniesiony w piśmie z dnia 5 marca 2013 r. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. W myśl ust. 5 art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. W okolicznościach niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że A.H. jest właścicielką udziału wynoszącego 1/17 części lokalu użytkowego – garażu wielostanowiskowego o pow. 493,00 m2, znajdującego się w budynku przy ul. Pilotów 2d w Krakowie i posiadającego odrębną księgę wieczystą. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że garaż wielostanowiskowy (w którym udział nabyła skarżąca) stanowi odrębny, samodzielny lokal - użytkowy, a A,H. nie jest jego jedynym właścicielem, a jedynie współwłaścicielką (w 1/17 części) tegoż lokalu użytkowego w postaci hali garażowej z prawem wyłącznego korzystania z określonego miejsca postojowego. W związku z tym postępowanie winno toczyć się z udziałem wszystkich współwłaścicieli i kończyć się decyzją stwierdzającą solidarny obowiązek podatkowy wobec wszystkich współwłaścicieli. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie prawa podatkowego, gdzie podkreśla się, iż lokal garażowy stanowiący współwłasność ułamkową wielu osób należy uznać za odrębny od lokali mieszkalnych przedmiot opodatkowania. Stąd nie można w jednej decyzji adresowanej do konkretnej osoby opodatkować udziału we własności lokalu garażowego. W postępowaniu podatkowym za strony należy uznać wszystkich właścicieli części ułamkowych lokalu garażowego i to do nich powinna być skierowana decyzja wymiarowa dotycząca tychże garaży. W takiej sytuacji będą oni ponosić solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe dotyczące całego garażu (zob. L. Etel, Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości garaży w budynkach mieszkalnych, PPLiFS 2009/7-8/1). Do czasu zniesienia współwłasności nie jest dopuszczalne odstąpienie od wyrażonej w art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zasady solidarnego obciążenia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości współwłaścicieli władających nieruchomością (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2007 r. sygn. akt II FSK 1748/06). W świetle powyższego, wydanie w niniejszej sprawie decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości w stosunku do A.H. (z pominięciem pozostałych współwłaścicieli) i objęcie opodatkowaniem przysługującego im udziału w przedmiotowym lokalu - garażu wielostanowiskowym zamiast całego lokalu użytkowego w sposób rażący narusza postanowienia powołanego wyżej art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.). W sprawie zachodzi konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania z udziałem wszystkich współwłaścicieli nieruchomości lokalowej stanowiącej przedmiot opodatkowania i wydania nowej decyzji w odniesieniu do całego przedmiotu opodatkowania oraz w stosunku do wszystkich podatników. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis.