I SA/Kr 1572/06

Sygn. akt I SA/Kr 1572/06 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 marca 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Anna Znamiec, WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2008r., sprawy ze skargi "P" Firma [...] spółka z o.o. w K., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych, I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 455 zł (czterysta pięćdziesiąt pięć złotych 00/100). W dniu [...]stycznia 2006 r. "P." Firma [...]sp. z o.o. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o umorzenie kosztów postępowania egzekucyjnego, prowadzonego do majątku spółki na postawie tytułów wykonawczych[...], [...], [...],[...]. W uzasadnieniu podniesiono, że spółka nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla jej sytuacji finansowej, a dodatkowo ochrony wymaga interes publiczny przejawiający się szczególnie potrzebą ochrony stworzonych przez spółkę miejsc pracy oraz niepozbawianiem budżetu państwa wpływów podatkowych z dalszej, bieżącej działalności. Postanowieniem z dnia[...]. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie 136.164,70 zł. W wyniku wniesionego przez spółkę zażalenia postanowieniem z dnia[...] nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując w uzasadnieniu, że kwota kosztów egzekucyjnych wymieniona w zaskarżonym postanowieniu jest nieprawidłowa. Postanowieniem z dnia[...] nr [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego ponownie odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie 122.688,20 zł, argumentując swe rozstrzygnięcie brakiem zaistnienia przesłanek do umorzenia kosztów egzekucyjnych. Powołując się na złożone przez spółkę dokumenty oraz protokół spisany w dniu [...] lipca 2007 r. organ egzekucyjny stwierdził, że z tych dokumentów nie wynika, aby firma P. znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Wskazał również, że w zeznaniu CIT-8 za 2005 r. spółka wykazała dochód w wysokości 578.306,60 zł, natomiast w sprawozdaniu finansowym – zysk netto w wysokości 519.162,62 zł. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik spółki zażądał jego uchylenia oraz umorzenia przedmiotowych kosztów egzekucyjnych zarzucając mu: - błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego mające istotne znaczenie dla sprawy, - błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 64e ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. - Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), - naruszenie dyspozycji art. 107 § 3, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji pominął całkowicie część materiału dowodowego przedstawionego przez spółkę wraz z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2006 r. jak też zawartą w zażaleniu z [...] marca 2006 r. oraz piśmie z dnia[...]kwietnia 2006 r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej .Podniesiono również, że organ egzekucyjny nie odniósł się w ogóle do powoływanego przez spółkę we wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych aspektu interesu publicznego wskazanego przez ustawodawcę w art. 64e § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jako jedną z przesłanek przemawiającą za umorzeniem kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z dnia[...] nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Analiza dokumentów znajdujących się w aktach sprawy pozwoliła organowi na stwierdzenie, że obecna niełatwa sytuacja finansowa firmy, w powiązaniu z obecnymi i przyszłymi dochodami, wartością majątku oraz wysokością zaległych kosztów egzekucyjnych pozwala na ich uregulowanie bez większego ryzyka drastycznego pogorszenia sytuacji finansowej firmy, która mogłaby prowadzić do jej likwidacji. Organ odwoławczy nie zgodził się też z zarzutem jakoby rozstrzygnięcie organu I instancji pozbawione było uzasadnienia faktycznego. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze z dnia [...]na powyższe postanowienie, pełnomocnik spółki zażądał jego uchylenia, zarzucając mu: - oparcie rozstrzygnięcia o niepełne i przez to błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, - naruszenie dyspozycji art. 15, art. 107 § 3, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem strony skarżącej przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w pierwszej instancji całkowicie pominięto część materiału procesowego, którą spółka przedstawiła w dniu [...] stycznia 2006 t. wraz z wnioskiem o umorzenie kosztów egzekucyjnych. Tymczasem jednoznacznie wynika z niego, iż zobowiązania spółki znacznie przekraczają powoływany w postanowieniu organu egzekucyjnego dochód, co stanowi jedną z istotniejszych przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych wymienionych w art. 64e § 2 pkt l ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem strony skarżącej organ II instancji nie mógł uzupełnić rozstrzygnięcia organu I instancji - dokonując równocześnie niekorzystnej dla spółki oceny istotnego dla sprawy dowodu wyłącznie w jednej instancji. Pełnomocnik skarżącego zauważył też, że organy administracji nie odniosły się w ogóle do powoływanego przez spółkę we wniosku aspektu interesu publicznego. Niedopuszczalne jest w ocenie strony skarżącej sformułowanie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia w drugiej instancji tezy, że postępowanie egzekucyjne w sprawie zostało wszczęte i przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - gdyż wciąż znajduje się ono w swym początkowym etapie, ponieważ wydawane dotychczas przez wierzyciela negatywne dla zobowiązanego rozstrzygnięcia w kwestii zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne były uchylane przez Dyrektora Izby Skarbowej w celu ponownego rozpatrzenia sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko organów egzekucyjnych podnosząc nadto, że prowadzenie postępowania w sprawie podniesionych przez spółkę zarzutów nie przesądza o braku poprawności wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a dopiero w przypadku ewentualnego uznania zarzutów za uzasadnione organ egzekucyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2007 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, pełnomocnik skarżącej spółki podniósł zarzut przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ kontroli skarbowej, co skutkowało bezzasadnym obciążeniem spółki odsetkami za zwłokę, a co miało także bezpośredni wpływ na wysokość kosztów egzekucyjnych. Odsetki za zwłokę stanowią bowiem element podstawy naliczenia kosztów egzekucyjnych. Pełnomocnik przywołał wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Kr 1383/06 uchylający decyzje organów podatkowych obu instancji w sprawie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę. Ponadto pełnomocnik zarzucił, że organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne pomimo wydania decyzji o rozłożeniu na raty zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych wraz z odsetkami za zwłokę. W piśmie wskazano także, na fakt, że przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego wykonalność wszystkich decyzji wydanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli została wstrzymana z mocy prawa na podstawie art. 224a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z zabezpieczeniem należności podatkowych określonych tymi decyzjami przez ustanowienie zastawu skarbowego oraz hipoteki przymusowej. W piśmie procesowym z dnia [...]stycznia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej, odniósł się szczegółowo do wszystkich zarzutów podniesionych w piśmie z dnia [...] grudnia 2007 r. stwierdzając w konkluzji, że strona skarżąca dokonała błędnej interpretacji wybranych elementów postępowania podatkowego i egzekucyjnego próbując na tej podstawie udowodnić przedstawione w w/w piśmie twierdzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, jakkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji i innych aktów administracyjnych w tym postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt l ww. ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza akt prowadzonego postępowania oraz zarzutów podniesionych w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, który na mocy art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienia, jakie zapadły w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie art. 64e § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) zwanej dalej "ustawa egzekucyjna". Przepis ten w § 2 przewiduje możliwość umorzenia kosztów egzekucyjnych, jeżeli: stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej (pkt 1), za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny (pkt 2), ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne (pkt 3). W ocenie Sądu uznaniowy charakter rozstrzygnięć w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych z uwagi na wymienione wyżej przesłanki nie budzi wątpliwości. W świetle zaś ukształtowanej w doktrynie i zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych koncepcji interpretacyjnej przepisów zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, nawet stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych przepisami przesłanek, może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Prawem do umorzenia kosztów egzekucyjnych dysponuje w tym przypadku organ egzekucyjny, który może, ale nie musi, umorzyć te koszty. Należy podkreślić, że uznanie administracyjne nie wyraża się w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy, okoliczności odpowiadających przesłankom umorzenia, ale w możliwości negatywnego dla zobowiązanego rozstrzygnięcia nawet przy ustaleniu istnienia przesłanek umorzenia. Z tego też względu sama odmowa umorzenia kosztów egzekucyjnych nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy wystąpiły przesłanki ich umorzenia, jak i wtedy, gdy nie miały one miejsca (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 1811/96, wyrok WSA z dnia 4 sierpnia 2005r., sygn. akt III SA/Wa 646/05). Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Kontrola ta obejmuje zatem zbadanie, czy wydanie postanowienia poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia wnioskowanej ulgi. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej słuszności czy sprawiedliwości. Sąd stwierdził, że w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżącej spółce odmówiono umorzenia kosztów egzekucyjnych. Powodem negatywnego dla strony rozstrzygnięcia było uznanie przez organy egzekucyjne, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 64e § 2 ustawy egzekucyjnej. Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca ściśle określił przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych. Katalog ich jest zamknięty. Organy egzekucyjne odmawiając umorzenia kosztów egzekucyjnych obowiązane są w swoich rozstrzygnięciach odnieść się do wszystkich tych przesłanek, szczególnie w sytuacji, gdy wnioskodawca na te przesłanki się powołuje. Odnosząc powyższe rozważania do realiów rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca spółka we wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych powołała się na przesłanki wymienione w pkt 1 i 2 § 2 art. 64e ustawy egzekucyjnej, podnosząc, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych, a za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny, przedstawiając obszerną argumentację uzasadniającą – jej zdaniem – zaistnienie tych przesłanek. Tymczasem zarówno organ egzekucyjny jak i organ II instancji w ogóle w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć nie odniosły się do argumentacji podniesionej przez skarżącą spółkę w toku prowadzonego postępowania, co do wystąpienia przesłanki "ważnego interesu publicznego". "Interes publiczny", o jakim mowa w art. 64e § 2 pkt 2 ustawy egzekucyjnej jest niewątpliwie trudny do zdefiniowania. Pojecie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie budżetu państwa kosztami pomocy. Z drugiej zaś strony interes publiczny nie może być utożsamiany z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o zasadności umorzenia tych kosztów. Przy czym wykładnia tego pojęcie powinna być dokonywania zawsze z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy (por. wyrok WSA z dnia 3 listopada 2004 r., sygn. akt III SA 3500/03). Organy orzekające w sprawie mimo obiektywnych trudności ze zdefiniowaniem pojęcia "ważnego interesu publicznego" obowiązane były "zmierzyć się" z tym tematem i dokonać oceny, czy w sprawie ta przesłanka umorzenia kosztów egzekucyjnych wystąpiła. "Milczenie" organów obu instancji w tym zakresie stanowiło niewątpliwie naruszenie wskazanych wyżej przepisów ustawy egzekucyjnej. Organy egzekucyjne dokonały jedynie oceny wniosku spółki pod kątem wystąpienia przesłanki z pkt 1 tj. czy zobowiązany wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowe. Również w tym zakresie organy nie ustrzegły się błędów, które w konsekwencji doprowadziły do uchylenia zaskarżonych postanowień. Należy przyznać rację stronie skarżącej, że organ I instancji w ogóle nie odniósł się do części materiału dowodowego dostarczonego przez stronę, dołączonego m. in. do wniosku z dnia [...] stycznia 2006 r. ( rachunek zysków i strat na dzień: 31 grudnia 2003 r., 31 grudnia 2004 r., 30 listopada 2005 r., zestawienie należności i zobowiązań na dzień 30 listopada 2005 r.), do protokołu z dnia [...] lipca 2006 r. (zestawienie należności i zobowiązań na dzień [...] maja 2006 r., wydruk obrotów i sald kont syntetycznych i kont analitycznych, wydruk ewidencji środków trwałych). W ocenie Sądu nie można ograniczyć się wyłącznie do ogólnikowych stwierdzeń o braku przesłanek zastosowania ulgi wobec konkretnych zarzutów skierowanych do organu egzekucyjnego, popartych określonym materiałem dowodowym. Organy obowiązane były uzasadnić, dlaczego pomimo twierdzeń i przytoczonych dokumentów w przedmiocie kondycji ekonomicznej mającej świadczyć o złej – w mniemaniu strony skarżącej – sytuacji finansowej uznaje się, ze spółka była w stanie zapłacić koszty egzekucyjne bez znacznego uszczerbku dla tej sytuacji. Tymczasem uzasadnienie postanowienia organu I instancji charakteryzuje się wyjątkową lapidarnością, ogranicza się w kwestii oceny sytuacji finansowej wnioskodawcy do dwuzdaniowego komentarza. Niewątpliwie organ II instancji próbował naprawić tę sytuację, poprzez bardziej szczegółowe odniesienie się do argumentów wnioskodawcy. Jednakże doprowadziło to do wyciągnięcia ocen i wniosków ( cyt. "obecna niełatwa sytuacja firmy...") odmiennych od tych sformułowanych przez organ I instancji (cyt.... "nie wynika fakt, że firma P. znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej"), co naraziło organ odwoławczy na słuszny zarzut naruszenia art. 15 Kpa. Zgodnie z art. 18 ustawy egzekucyjnej, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 107 § 3 w związku z i art. 126 Kpa, na podstawie którego uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie zatem stanowi integralną cześć postanowienia i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część postanowienia (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 856/98). Uzasadnienie postanowienia ma szczególne znaczenie przy ocenie prawidłowości postanowienia o charakterze uznaniowym. Brak prawidłowego uzasadnienia takiego postanowienia uniemożliwia bowiem ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego, gdyż to swobodne uznanie nie może być wszakże tożsame z dowolnością. W celu wydania prawidłowego orzeczenia w sytuacji uznania administracyjnego organ administracyjny obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny i utrwalić w aktach oraz w uzasadnieniu wyniki badania (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 1998 r., sygn. akt II SA 506/98, wyrok NSA z dnia 16 listopada 1999 r., sygn. akt III SA 7900/98). Z kolei stosownie do art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kpa, organ administracji publicznej podejmuje wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu, ogólne zasady postępowania administracyjnego wyrażone w tych przepisach (zasada prawdy obiektywnej i zasada zupełności postępowania dowodowego) zostały w niniejszym postępowaniu z wyżej opisanych powodów naruszone. W piśmie procesowym będącym uzupełnieniem skargi pełnomocnik skarżącej spółki postawił nowe zarzuty, powołując się na dodatkowe okoliczności, które jego zdaniem uzasadniały uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu powyższe okoliczności nie miały istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. Należy zauważyć, że okoliczności te nie były przytoczone w toku postępowania administracyjnego, a zatem organy egzekucyjne nie mogły się do nich ustosunkować. Stosownie do art. 133 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że podstawą orzekania jest materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia. Tym samym powołanie się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 lipca 2007 r. uchylający decyzje w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę wraz z całą towarzyszącą argumentacją należy uznać za chybione w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie zostało wydane w dniu[...]. Tak samo należy ocenić zarzut podjęcia czynności egzekucyjnych w sytuacji, gdy zaległość podatkowa w podatku dochodowym od osób prawnych wraz z należnymi odsetkami została rozłożona na raty, albowiem decyzja ratalna została wydana po wszczęciu postępowania egzekucyjnego i zastosowaniu środków egzekucyjnych. Z kolei odnosząc się do zarzutu bezprawnego prowadzenia egzekucji z uwagi na fakt wstrzymania wykonalności z mocy prawa decyzji określających zobowiązania podatkowe objęte tą egzekucją, to należy stwierdzić, że ta okoliczność nie może być przedmiotem badania w postępowaniu o umorzenie kosztów egzekucyjnych. Natomiast, jeżeli po pobraniu należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, zobowiązany może zwrócić się do organu egzekucyjnego o zwrot tych należności, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi na podstawie art. 64c § 3 ustawy egzekucyjnej. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 64e § 1 i 2 ustawy egzekucyjnej poprzez nierozważenie, czy w sprawie wystąpił ważny interes publiczny oraz przepisów postępowania (art. 7, 77 § 3 Kpa) poprzez oparcie ich na stanie faktycznym ustalonym na podstawie niepełnego materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w wadliwym uzasadnieniu (art. 107 § 3 w związku z art. 126 Kpa). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 ww. ustawy.