I SA/Kr 1576/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1576/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 grudnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Maja Chodacka, WSA Paweł Dąbek (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r., sprawy ze skargi S. B.-W., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 13 grudnia 2012 r. Nr [...], w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. określa, że wymienione w pkt I postanowienie nie może być wykonane do chwili prawomocności wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych). Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia 13 grudnia 2012 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 8 października 2012 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach. Na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 16 maja 2012 r., Prezydent Miasta K. podjął czynności egzekucyjne zmierzające do uzyskania nieuiszczonych przez S. B.-W. (dalej: skarżącą) opłat dodatkowych za nieopłacone parkowania w dniach: 2 października 2009 r., 26 i 29 stycznia oraz 28 września 2010 r. W toku postępowania organ egzekucyjny dokonał zajęcia rzeczy ruchomej należącej do skarżącej. Pismem z dnia 3 września 2012 r. skarżąca wniosła następujące zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne: błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, iż skarżąca ma obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie w strefie B oraz naruszenie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. wobec nieistnienia obowiązku będącego przedmiotem egzekucji. Skarżąca podniosła, że we wskazanych w tytule egzekucyjnym terminach korzystała z abonamentu postojowego nr [...] oraz nr[...]. Postanowieniem z dnia 8 października 2012 r. Prezydent Miasta K. uznał zarzuty w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego dot. zdarzeń z dnia 2 października 2009 r. oraz z dnia 28 września 2010 r. za uzasadnione, natomiast dot. zdarzeń z dnia 26 i 29 stycznia 2010 r. za nieuzasadnione – w zakresie "nieistnienia [...] obowiązku". Tym samym postanowieniem organ umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego dot. zdarzeń z dnia 2 października 2009 r. oraz z dnia 28 września 2010 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że abonamenty uprawniające skarżącą do parkowania w strefie "B" były ważne w okresie od 24 listopada 2008 r. do 31 grudnia 2009 r. (nr [...] ) oraz od 9 lutego 2010 r. do 31 grudnia 2011r. (nr [...] ). Stąd zarzuty skarżącej są uzasadnione wyłącznie w odniesieniu do parkowania w dniach 2 października 2009 r. oraz dnia 28 września 2010 r. Z kolei w dniach 6 i 29 stycznia 2010 r. skarżąca – w ocenie organu okoliczność ta ma charakter bezsporny – parkowała w strefie płatnego parkowania pojazd o nr rej. [...] , a dokumentacja fotograficzna i wystawione zawiadomienia dowodzą, że nie uiściła opłaty (nie przedstawiła dowodów uiszczenia opłaty w tych dniach). Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie w zakresie, w jakim jej zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne nie zostały uwzględnione. Powielając zarzuty powołane w piśmie z dnia 3 września 2012 r., skarżąca wskazała dodatkowo na naruszenie przez organ art. 33 pkt 7 oraz art. 33 pkt 10 w zw. z art. 27 pkt 3 u.p.e.a. wobec braku doręczenia upomnienia, w którym organ egzekucyjny dostatecznie określił treść obowiązku podlegającego egzekucji, poprzez niewykazanie faktu zaparkowania auta w strefie płatnego parkowania oraz czasu jego postoju bez wymaganej opłaty. Skarżąca wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie dokonanego zajęcia wynagrodzenia o pracę, a ponadto o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 grudnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. postanowienie organu pierwszej instancji. Organ zauważył w pierwszej kolejności, że po upływie terminu do wniesienia zarzutów, zobowiązany nie może ich uzupełniać, powołując nowe ich podstawy. Dlatego też organ odwoławczy nie może rozpoznawać tych zarzutów odwołania, jakie polegają na rozszerzeniu zakresu zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w piśmie z dnia 3 września 2012 r. Co do istoty sprawy, Kolegium wskazało, że istnieje egzekwowany obowiązek dotyczący zdarzeń z dnia 26 i 29 stycznia 2010 r., gdyż należący do skarżącej samochód osobowy marki Mercedes o nr rej.[...] był w tych dniach zaparkowany w strefie płatnego parkowania. Zawiadomienie o nieopłaconym postoju zostało pozostawione "za wycieraczkami" tego samochodu, a ustawa nie zobowiązuje wierzyciela do doręczania stosownego zawiadomienia na adres skarżącej. Opłata dodatkowa powstaje bowiem z mocy prawa, a nie z chwilą powiadomienia o niej zobowiązanego przez uprawnionego wierzyciela. Na zakończenie organ stwierdził, że nie znalazł podstaw do wstrzymania czynności w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Pismem z dnia 21 stycznia 2013 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak dostatecznego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności dotyczących istnienia obowiązku i osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty dodatkowej za postój w strefie płatnego parkowania. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zauważono, że organ w żaden sposób nie wykazał, że samochód skarżącej był zaparkowany w strefie płatnego parkowania w dniach 26 i 29 stycznia 2010 r. Stąd w ocenie skarżącej, organ odwoławczy powinien dokonać analizy zarzutu nieistnienia obowiązku objętego niniejszym postępowaniem, a w konsekwencji zarzutu błędnej osoby zobowiązanej. Powinno się to dokonać w szczególności poprzez wykazanie, że doszło do zdarzeń objętych ww. tytułem wykonawczym. Organ jednak poprzestał na lakonicznym wskazaniu bliżej nieokreślonych dokumentów, które miałyby przemawiać za istnieniem tych zdarzeń. Dokumentów tych nie przedłożono jednak skarżącej, a ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na organie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżone postanowienie narusza prawo w sposób uzasadniający jego eliminację z obrotu prawnego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły m.in. przepisy, ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm. – dalej u.p.e.a.) przy czym zgodnie z art. 18 tej ustawy – jeżeli dalsze jej przepisy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten pozwala traktować, jako pewną ciągłość postępowania z Kodeksu postępowania administracyjnego i postępowania wykonawczego unormowanego ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego w przypadku, gdy jakaś kwestia nie jest uregulowana w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym, przepis ten pozwala na zastosowanie przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - zwanego dalej - k.p.a.) Postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonego postanowienia, zainicjowane zostało wniesionymi przez skarżącą zarzutami na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności taksatywnie wymienione w art. 33 u.p.e.a. W niniejszej sprawie zarzut został oparty na punkcie 1 tego przepisu i związany jest z nieistnieniem obowiązku. Samo postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte na podstawie art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260, z późn. zm. – dalej u.d.p.). Jak wynika z dyspozycji tego przepisu, za nieuiszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, pobiera się opłatę dodatkową. Obowiązek uiszczenia takiej opłaty jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Inaczej rzecz ujmując, obowiązek zapłaty dodatkowej opłaty wynika z przepisów prawa i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej i który to fakt nie jest sporny pomiędzy stronami. Ponadto zgodnie z art. 40d ustawy o drogach publicznych opłaty określone m.in. w art. 13f ust. 1, podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucja opłaty dodatkowej następuje więc w trybie u.p.e.a. Co prawda z art. 28 § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym i przepis ten stanowi zasadę postępowania egzekucyjnego sprowadzającą się do przyjęcia, że zarzuty mają na celu ochronę uczestników postępowania egzekucyjnego w zakresie prawidłowości samego postępowania egzekucyjnego (nie służą one weryfikacji ostatecznych decyzji, czy postanowień, stanowiących podstawę tytułu wykonawczego) - to jednak należy mieć na uwadze zasygnalizowany wcześniej istotny dla sprawy charakter obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jako obowiązek wynikający z ustawy. Powoduje to, co już zostało wskazane, że w sprawie obowiązku uiszczenia tej opłaty nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga się w drodze decyzji administracyjnej. Nie mamy więc w tej sytuacji do czynienia z ostateczną decyzją administracyjną (czy postanowieniem). Nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Możliwość dochodzenia swych racji oraz obrony swoich interesów przez zobowiązanego powstaje zatem dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, co następuje poprzez zgłoszenie zarzutu. Pomimo zatem ogólnej zasady wyrażonej w art. 29 § 1 u.p.e.a. należy przyjąć, że wniesienie zarzutu wszczyna postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności (co do zasadności tego obowiązku). Organ egzekucyjny jest zobowiązany po wniesieniu zarzutu do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu przepisów k.p.a. W sytuacji bowiem kiedy obowiązek powstaje z mocy prawa, jest to jedyna możliwość obrony swoich praw przez dłużnika (tak też: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 107/12 (Legalis). Ponieważ strona nie mogła bronić swoich praw na wcześniejszym etapie, organ rozstrzygający sprawę w związku z wniesieniem zarzutu, musi w istocie przeprowadzić pełne postępowanie wyjaśniające i stosować wszystkie zasady postępowania wynikające z przepisów k.p.a. W niniejszej sprawie zasady te zostały naruszone, zaś skarżąca w istocie pozbawiona została możliwości obrony swoich praw. Organ I instancji przed wydaniem w dniu 8 października 2012 r. postanowienia, nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego. Oparł się jedynie na piśmie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 14 września 2012 r., w którym zostało stwierdzone, że faktycznie samochód należący do skarżącej był zaparkowany w strefie płatnego parkowania we wskazanych datach bez uiszczonej opłaty za parkowanie. Stwierdzenia tego organ w żaden sposób nie zweryfikował i nie poinformował pełnomocnika skarżącej o otrzymaniu przedmiotowego pisma. Skarżąca została zatem pozbawiona możliwości zweryfikowania powyższych stwierdzeń i pozbawiona jakichkolwiek możliwości obrony swoich praw. Nie znajduje przy tym potwierdzenia stwierdzenie Kolegium zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że "zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie (...) iż powstał po stronie Zobowiązanej – SB-W obowiązek uiszczenia opłat dodatkowych (...)". Organ I instancji nie zgromadził bowiem żadnego materiału dowodowego. Błąd organu I instancji został usunięty dopiero przez Kolegium, które zwróciło się o nadesłanie materiału dowodowego, który miał potwierdzać stwierdzenie organu I instancji. Nie zmienia to jednak faktu, że dopiero Kolegium włączyło do akt sprawy materiał dowodowy w oparciu o który można było wydać rozstrzygnięcie. Stosowny materiał dowodowy w postaci zawiadomień o obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, jak również dokumentacja fotograficzna, został przesłany Kolegium w dniu 10 grudnia 2012r. Kolegium po otrzymaniu tego materiału wydało w dniu 13 grudnia 2012 r. zaskarżone postanowienie. W ocenie Sądu działanie Kolegium zmierzające do uzyskania wspomnianego materiału dowodowego, uznać należy za prawidłowe i zasługujące na pełną aprobatę. Niemniej jednak Kolegium po otrzymaniu tego materiału powinno poinformować o tym fakcie pełnomocnika skarżącej i umożliwić mu wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Nie zasługują przy tym na uwzględnienie twierdzenia skarżącej, że organy administracyjne powinny doręczyć jej wspomniane dowody. Z żadnego przepisu k.p.a. nie wynika obowiązek organu przesyłania stronie zgromadzonych w aktach dowodów. Organ administracyjny ma jedynie obowiązek przeprowadzenia takich dowodów, nie zaś ich doręczenia stronie. Strona może zapoznać się z takimi dowodami poprzez przeglądanie akt sprawy. Aby tak się jednak stało, strona musi posiadać informację, że organ określone dowody przeprowadził i dowody te znajdują się w aktach postępowania. Tymczasem w niniejszej sprawie, pełnomocnik skarżącej nie został poinformowany o nadesłaniu przedmiotowych dowodów. Nie miał on zatem żadnej możliwości wypowiedzenia się co do nich. Kolegium naruszyło tym samym dyspozycję art. 9 k.p.a., z której wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany do należytego informowania stron o okolicznościach faktycznych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Niewątpliwie zgromadzone dowody miały bezpośredni wpływ na ustalenie obowiązku skarżącej, gdyż na ich podstawie Kolegium ustaliło, że skarżąca ma obowiązek uiścić opłatę dodatkową. Najpoważniejszym jednak uchybieniem Kolegium, które w sposób bezpośredni musiało doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia, było naruszenie art. 81 k.p.a. Przepis ten stanowi, że okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. W przeciwnym razie okoliczność taka nie może być uznana za udowodnioną i w konsekwencji nie może stanowić podstawy ustaleń faktycznych dokonanych przez organ. Samo prawo strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, stanowi jedną z gwarancji procesowych zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 10 stycznia 2002r., Sygn. akt V SA 1227/01 – LEX nr 109326). Należy w tym miejscu powołać również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2001 r. (II SA 1095/00 – LEX nr 53441) w którym wyraził on pogląd, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 k.p.a. Realizacją zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest wprowadzenie warunku, od spełnienia którego uzależnione jest uznanie przez organ administracji publicznej okoliczności faktycznej za udowodnioną. Warunkiem tym jest stworzenie przez organ administracji publicznej przesłanek realizacji przez stronę prawa do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Przeprowadzenie dowodu dopiero wtedy czyni wiarygodną okoliczność faktyczną, gdy strona mogła się wypowiedzieć co do dowodu. Skoro w niniejszej sprawie strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, nie można uznać za udowodnione tez przedstawionych w zaskarżonym postanowieniu. Kategoryczne sformułowanie art. 81 k.p.a. nie pozostawia wątpliwości, że, jak trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 1986 r. (II SA 2015/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 13) zachowanie wymagań art. 79 i 81 k.p.a., niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji państwowej. Naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, mającym istotny wpływ na wynik sprawy (identyczne stanowisko w wyroku z dnia 4 listopada 1998 r., III SA 1035/97, LEX nr 36901). Ponadto nie można w pełni zgodzić się z twierdzeniem Kolegium, że zawiadomienie o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi dokument potwierdzający nieuiszczenie opłaty. Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza bowiem hierarchii dowodów i nie pozwala na uznanie, że pewne dowody mają większe znaczenie od innych. Wręcz przeciwnie, zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Oznacza to tym samym, że zawiadomienie jest jedynie jednym z dowodów, które mogą wskazywać nie nieuiszczenie opłaty. Dowód ten jest oczywiście dowodem istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, lecz strona może wskazywać inne dowody, które mogą pozwolić na odmienne ustalenia faktyczne. Kolegium nie wyjaśniło przy tym, jaki charakter ma takie zawiadomienie, czy korzysta ono z przymiotu dokumentu urzędowego, czy też stanowi dokument prywatny. Za przyjęciem, że jest to dokument prywatny wskazuje jego nagłówek, z którego wynika, że wystawione zostało przez Zakłady Usługowe P. sp. z o.o., czyli spółkę prawa handlowego. Nawet jednak gdyby przyjąć, że dokument ten nie stanowi dokumentu urzędowego, czego Sąd nie przesądza, nie oznacza to, że nie może on stanowić jednego z dowodów nieuiszczenia wymaganej opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania. Niemniej jednak inna jest moc dokumentu urzędowego i prywatnego. Na zakończenie należy jeszcze wrócić do kwestii konieczności uiszczenia opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Zgodzić się należy z Kolegium, że ul. Św. Marka znajduje się na terenie strefy płatnego parkowania. Okoliczności tej w skardze nie podważała również skarżąca. Niemniej jednak pozostawienie pojazdu na terenie takiej strefy nie zawsze powoduje konieczność uiszczenia opłaty za parkowanie. Jak wynika bowiem z art. 13b ust. 1 u.d.p. opłatę pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu. Oznacza to tym samym, że jeżeli samochód będzie zaparkowany wprawdzie w strefie płatnego parkowania, lecz poza wyznaczonym do tego celu miejscem, nie powstaje wówczas obowiązek uiszczenia opłaty. W konsekwencji nie ma również obowiązku ponoszenia opłaty dodatkowej. Z uzasadnienia postanowienia Kolegium nie wynika jednak, czy samochód skarżącej znajdował się w "wyznaczonym miejscu". Kolegium stwierdziło jedynie, że znajdował się on w strefie płatnego parkowania. Nie wynika to również jednoznacznie z uzasadnienia postanowienia organu I instancji, w którym wprawdzie znalazło się stwierdzenie, że pojazd skarżącej zajmował w obszarze strefy płatnego parkowania miejsce, objęte obowiązkiem wniesienia opłaty za postój, lecz nie wskazał żadnej okoliczności uzasadniającej to stwierdzenie. Sama skarżąca pozbawiona została czynnego udziału w postępowaniu i choćby w tym zakresie nie mogła przedstawić żadnych zarzutów. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w punkcie I na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., gdyż wskazane uchybienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie zaś art. 152 p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Kolegium będzie zobowiązane zapewnić skarżącej czynny udział w postępowaniu zmierzającym do rozpoznania zażalenia. W tym celu Kolegium wyznaczy skarżącej termin do wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonych dowodów. W zależności od ewentualnych zarzutów skarżącej, Kolegium podejmie dodatkowe czynności zmierzające do ustalenia, że skarżąca miała obowiązek uiścić opłatę za parkowanie samochodu w strefie płatnego parkowania w miejscu do tego wyznaczonym i opłata nie została uiszczona. Natomiast o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się: wpis od skargi (100zł), wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej (240 zł) o wysokości którego orzeczono na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 461) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17zł). Na zakończenie Sąd pragnie zwrócić uwagę na uchybienie organu I instancji, które nie miało wprawdzie żadnego wpływu na wynik sprawy, niemniej jednak jest to uchybienie istotne. Organ I instancji pismem z dnia 14 września 2012 r. wezwał pełnomocnika skarżącej do dołączenia dokumentu potwierdzającego uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa z jednoczesnym rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Rygor taki był jednak niedopuszczalny i stanowi obrazę art. 64 § 2 k.p.a. Należy bowiem zauważyć, że pełnomocnictwo jest udzielane na zasadach określonych w prawie cywilnym i właściwych ustawach procesowych. Pośród wymogów ważności (skuteczności) pełnomocnictwa nie mieści się obowiązek przedstawienia wraz z dokumentem pełnomocnictwa dowodu opłacenia opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa. Oznacza to, że ewentualne nieuiszczenie tej opłaty może mieć jedynie konsekwencje o charakterze fiskalnym (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 64/13). Ustawa nie daje natomiast podstaw do tego, by pozostawiać bez rozpoznania pismo procesowe wniesione przez pełnomocnika strony, działającego na podstawie pełnomocnictwa złożonego bez dowodu opłacenia opłaty skarbowej. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.