I SA/Kr 1588/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach w podatku dochodowym za 2003r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Po skierowaniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 września 2009 r. nr [...]w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach w podatku dochodowym za 2003r. w osobnym piśmie pełnomocnik skarżącej M. S. sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano, że w dniu 19 listopada 2009r skarżącą powiadomiono o wszczęciu przeciwko niej egzekucji powyższej należności w kwocie 149 550 zł - na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]z dnia 9 listopada 2009r. oraz o zajęciu jej rachunku bankowego. Na powyższy rachunek bankowy wpływa emerytura skarżącej, która obecnie stanowi jej jedyne źródło utrzymania, a wynosi netto 1 225,54 zł miesięczne. Nadto wyjaśniono, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze swoją córką i z tytułu czynszu za mieszkanie oraz opłat za gaz i energię elektryczną ponosi miesięczne koszty w wysokości 360 zł. Skarżąca ponosi koszty swojego wyżywienia - ok. 450 zł miesięcznie oraz leków ok. 200 zł miesięcznie, a to z uwagi na fakt, że cierpi na cukrzycę, nadciśnienie, otyłość, niedoczynność tarczycy, zwyrodnienie kręgosłupa, chorobę wieńcową oraz zakrzepicę żył głębokich. Pełnomocnik wskazał, że tym stanie rzeczy w przypadku zajęcia emerytury skarżącej nie będzie ona w stanie na bieżąco zaspokajać swoich podstawowych potrzeb życiowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa szczegółowo i rygorystycznie wskazuje sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. A zatem o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd wydając orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, badając wystąpienie bądź też niewystąpienie przesłanek wstrzymania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. FZ 267/04, niepubl.). W ocenie Sądu wnioskodawczyni uprawdopodobniła możliwości wystąpienia spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci narażenia jej na pogłębienie rozstroju zdrowia, którym jest już obecnie dotknięta. Bez wątpienia niewysoka emerytura, którą skarżąca otrzymuje na zajęte konto bankowe również przed przedsięwzięciem przez organ czynności egzekucyjnych pozwalała tylko na zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb skarżącej i jej córki, które to po dokonaniu zajęcia zostaje jeszcze bardziej uszczuplone, co niewątpliwie zmusi ją do drastycznego ograniczenia wydatków. Tymczasem jak sama podaje skarżąca dotknięta jest licznymi schorzeniami, które wymagają nie tylko znacznych wydatków na środki medyczne, ale także zwiększonych potrzeb w zakresie chociażby wyżywienia. Konieczność ograniczenia wydatków odbije się zaś w pierwszym rzędzie na mniej koniecznych z punktu widzenia egzystencji wydatkach na świadczenia medyczne, na pierwszym planie pozostawać bowiem będzie powinność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a to przede wszystkim żywieniowych i mieszkaniowych. Sytuacja taka musi niechybnie oddziaływać na stan zdrowia skarżącej, której to wartości przyznaje się podstawowe znaczenie w naszym systemie wartości, a z natury rzeczy ciężkie uszczerbki na zdrowiu mają charakter nieodwracalny. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku Sąd miał również na względzie podstawę prawną określenia skarżącej zobowiązania podatkowego. Przypomnieć bowiem należy, że przepisy art. 20 ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 6 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity - Dz. U. z 2000r., nr 14, poz. 176 ze zm.) stały się przedmiotem skargi konstytucyjnej, a zawisła przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawa prowadzona jest pod sygn. akt SK 18/09. W tych okolicznościach merytoryczne rozpoznanie sprawy zapoczątkowanej skargą M. S. może oddalić się w czasie, a tym samym zmuszona byłaby ona do długotrwałego znoszenia postępowania egzekucyjnego przed prawomocnym rozstrzygnięciem. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.