I SA/Kr 1594/11

Sygn. akt I SA/Kr 1594/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 listopada 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), WSA Urszula Zięba, Protokolant: Henryka Lech, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011r., sprawy ze skargi S.J., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 3 czerwca 2011r nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, -skargę oddala- S.J. zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej, działającego w imieniu Ministra Finansów, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Wnioskodawca, przedstawiając zdarzenie przyszłe podał, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży mebli tapicerowanych, opodatkowaną wg skali podatkowej. Zdarzenia gospodarcze związane działalnością ewidencjonuje w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Do maja ubiegłego roku działalność produkcyjna prowadzona była w obiekcie otrzymanym w drodze darowizny od rodziców. Przedmiotowy budynek był ciągle adoptowany i rozbudowywany na potrzeby warsztatu stolarsko - tapicerskiego i nie został formalnie oddany do użytkowania, a także nie był w ewidencji środków trwałych. Ujęcie przedmiotowego budynku w ewidencji środków trwałych miało nastąpić dopiero po oddaniu do użytku całego obiektu. W związku z pożarem, jaki miał miejsce w dniu 14 listopada 2008r., zniszczeniu uległo poddasze i poszycie dachowe budynku, co odciągnęło w czasie moment oddania budynku do użytkowania ze względu na konieczność kosztownej rekonstrukcji. W miesiącu 2008r. zostały poniesione wydatki na materiały budowlane mające służyć odbudowie poddasza i poszycia dachowego, które zgodnie z prawomocną decyzją wydaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu 20 października 2009r., określającą poniesionej straty z pozarolniczej działalności gospodarczej, nie mogły stanowić uzyskania przychodu i winny zwiększać wartość początkową środka trwałego. W maju 2010r. budynek warsztatu i domu mieszkalnego, podobnie jak kilkadziesiąt innych zabudowań w sąsiedztwie, znalazł się w obrębie osuwiska geologicznego, jako konsekwencja długotrwałych opadów atmosferycznych. Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego obiekt został przeznaczony do całkowitej rozbiórki. W czerwcu i sierpniu 2010r. Wnioskodawca otrzymał od towarzystwa ubezpieczeniowego dwie transze odszkodowania, które zostaną przeznaczone na wybudowanie zakładu produkcyjnego w innej lokalizacji, poza terenem osuwiska. W tak przedstawionym zdarzeniu przyszłym wnioskodawca zadał następujące pytanie: Czy środki pieniężne wypłacone tytułem odszkodowania przez towarzystwo ubezpieczeniowe w związku ze zniszczeniem budynku, spowodowanym powstałym osuwiskiem, stanowią przychód opodatkowany podatkiem dochodowym? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wnioskodawca wskazał, że jego zdaniem otrzymane odszkodowanie jest wolne od podatku w oparciu z art. 21 ust 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym , wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymane z tytułu ubezpieczeń majątkowych i osobowych z wyjątkiem odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą lub prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody opodatkowane są zgodnie z art. 27 ust. l lub art. 30 c ww. ustawy. Zgodnie z przywołaną w opisie stanu faktycznego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego, obiekt nie spełniał wymogów pozwalających uznać go za środek trwały (składnik majątku), w związku z czym odmówiono Wnioskodawcy prawa do ujęcia po stronie kosztów wydatków na odbudowę budynku. Skoro zniszczonego obiektu nie można było uznać za składnik majątkowy w rozumieniu art. 5 a pkt 2 ww ustawy i do dnia powstania osuwiska status obiektu nie uległ zmianie ( formalnie nie został oddany do użytku i nie został ujęty w ewidencji środków trwałych), to wypłacone w przypadku Wnioskodawcy przez towarzystwo ubezpieczeniowe podatku dochodowego i nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Skarbowej w wydanej w dniu 03 czerwca 2011r. interpretacji indywidualnej, nr [...] uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w części, w jakiej stanowi ono zwrot wydatków inwestycyjnych nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, w pozostałej części nie stanowiącej zwrotu ww. wydatków - za nieprawidłowe. Organ przytoczył treść przepisów regulujących opodatkowanie działalności gospodarczej . I tak w myśl art. 14 ust. 2 pkt 12 ustawy 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U z 2010 r. nr 51, poz.307 ze zm.) powoływana dalej jako u.p.d.o.f. , przychodem z działalności gospodarczej są również otrzymane odszkodowania za szkody dotyczące składników majątku z prowadzoną działalnością gospodarczą lub z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej . Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 21 ust. l u.p.d.o.f , wolne od podatku dochodowego są: - otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (art. 21 ust. l pkt 3 lit. e u.p.d.o.f ), - inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (art. 21 ust. l pkt 3b lit. a u.p.d.o.f ), - kwoty otrzymane z tytułu ubezpieczeń majątkowych i osobowych, z wyjątkiem odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą lub prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolne!, z których dochody są opodatkowane zgodnie z art. 27 ust. l lub art. 30c (art. 21 ust. l pkt 4 lit. a u.p.d.o.f). Zdaniem organu otrzymane odszkodowania związane ze składnikami majątku wykorzystywanymi przez podatnika w prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej stanowią przychód z tej działalności. Nie korzystają one także ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych. W konsekwencji, jako część przychodu uzyskanego z prowadzonej działalności gospodarczej, podlegają one opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie, zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f, do przychodów, o których mowa w ust. l i 2, nie zalicza się zwróconych innych wydatków nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem organu wydatki o charakterze inwestycyjnym, a więc związane z nabyciem lub wytworzeniem środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Wydatki te podlegają jednak zaliczeniu do kosztów tej działalności pośrednio poprzez odpisy amortyzacyjne. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży mebli tapicerowanych w budynku otrzymanym w drodze darowizny od rodziców. Przenosząc zatem przedstawione powyżej uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy organ interpretacyjny stwierdził , iż otrzymane przez Wnioskodawcę odszkodowanie, jako bezpośrednio związane ze składnikiem majątku w rzeczywistości wykorzystywanym w prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej (działalność produkcyjna była prowadzona w obiekcie, który uległ zniszczeniu), stanowi co do zasady przychód z tej działalności i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zauważył przy tym , iż dla dokonania oceny faktu związania składnika majątkowego z prowadzoną działalnością gospodarczą, istotny jest stan faktyczny istniejący w chwili zajścia zdarzenia losowego. Również samo powstanie szkody było następstwem zdarzenia zaistniałego w okresie prowadzenia przez wnioskodawcę opodatkowanej działalności gospodarczej. Jednakże organ zauważył , że wskazany we wniosku budynek nie został formalnie oddany do użytkowania i nie został ujęty w ewidencji środków trwałych, co oznacza, iż Wnioskodawca, z jednej strony nie zaliczał (nie mógł zaliczyć) w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej poniesionych wydatków inwestycyjnych związanych ze wskazanym we wniosku, a nabytym nieodpłatnie składnikiem majątku, jak również, iż wydatków tych do kosztów uzyskania przychodowi Wnioskodawca już nie zaliczy (z drugiej strony), gdyż przedmiotowy składnik majątkowy będzie podlegał likwidacji (nie będzie już wykorzystywany na potrzeby działalności gospodarczej). Z uwagi na powyższe, część otrzymanego odszkodowania odpowiadająca zwrotowi wydatków inwestycyjnych nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów nie będzie stanowiła przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w myśl art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast w pozostałej części, która nie stanowi zwrotu ww. wydatków, otrzymane odszkodowanie jako przychód z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wskazano przy tym, iż wnioskodawca nie poniósł, co do zasady wydatków na nabycie ww. składnika majątku, gdyż nabył go nieodpłatnie, w drodze umowy darowizny. Przy czym za moment uzyskania tego przychodu należy przyjąć dzień otrzymania przez wnioskodawcę poszczególnych transz odszkodowania (stosownych ich części). W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, wnioskodawca zarzucił wydanej interpretacji indywidualnej naruszenie art. 14 a Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie postanowień decyzji Naczelnika urzędu Skarbowego z dnia 20.10.2009 r. nr [...]. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził brak podstaw do zmiany w/w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, S.J. wniósł o jej uchylenie, w części w której uznano stanowisko skarżącego za nieprawidłowe. Zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 14 ust 2 pkt 12 oraz 21 ust 1 pkt 4 lit a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 120, 121§ 1 i 124 oraz 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej . W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumentację zawartą we wniosku o udzielenie interpretacji oraz w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem skarżącego, stanowisko Ministra Finansów nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa podatkowego, w stanie faktycznym i prawnym oraz w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 października 2009 [...]). W szczególności jeszcze raz podkreślił, że przedmiotowy budynek, z którego zniszczeniem związane jest odszkodowanie był ciągle adaptowany i rozbudowywany na potrzeby warsztatu stolarsko-tapicerskiego i nie został formalnie oddany do użytkowania, a nie był ujęty w ewidencji środków trwałych. Natomiast zgodnie z wydaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego (decyzja prawomocna), wydatki na remont tego obiektu nie mogły stanowić kosztów uzyskania przychodu i winny zwiększać wartość początkową środka trwałego. Jednocześnie podniesiono , iż interpretacja jest sprzeczna z ww. decyzją , w której zakwestionowano w ogóle możliwość uznania poniesionych wydatków za koszt uzyskania przychodów uznając , że "nie było do czynienia z działalnością gospodarczą". Z kolei w zaskarżonej interpretacji podatkowej inny organ podatkowy (przy tym samym stanie prawnym i faktycznym składnika majątku) uznaje, że otrzymane odszkodowanie za w/w składniki ma jednak wykazać jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Prowadzi to, zdaniem skarżącego, m.in. do podwójnego opodatkowania. Wskazane powyżej okoliczności stanowią, zdaniem skarżącego, naruszenie podstawowych zasad prawa podatkowego, a w szczególności art. 120, 121 § l i 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Organy podatkowe winny działać na podstawie przepisów prawa. Podatnik nie może być stawiany w sytuacji, gdy ten sam stan faktyczny i prawny, dwa różne organy podatkowe traktują odmiennie - zawsze jednak niekorzystnie dla podatnika (Minister Finansów w zaskarżonym zakresie tj. odmawiającym prawa do zwolnienia części odszkodowania z podatku dochodowego od osób fizycznych). Działanie takie, jako sprzeczne z przepisami prawa, narusza również zasadę wyrażoną w art. 121 § l ustawy Ordynacja podatkowa Zdaniem skarżącego Organ podatkowy wydający zaskarżoną interpretację naruszył również art. 210 § l i 4. Minister Finansów w swoim rozstrzygnięciu w ogóle nie odniósł się do powoływanej przez skarżącego decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...]. Decyzja, mimo że wyraźnie przywołana przez skarżącego (co przyznaje w początkowej części uzasadnienia sam organ podatkowy) w dalszej części rozstrzygnięcia Ministra Finansów jest zupełnie pominięta. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej jako ustawa p.p.s.a., kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy , że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej podmiot składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Wydana przez organ podatkowy interpretacja zawiera ocenę prawną przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego oraz stanowiska w sprawie. Ocena prawna dotyczyć może jednak jedynie stanu faktycznego oraz stanowiska, które zostało przedstawione w złożonym wniosku. Organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). W przeciwieństwie do postępowania podatkowego wszczętego w oparciu o przepisy uregulowane w art. 165 § 1 i nast. Ordynacji podatkowej, w przypadku wniosku o wydanie tzw. wiążącej interpretacji organ podatkowy nie może prowadzić postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego poddanego ocenie prawnej. Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół problemu , czy środki pieniężne wypłacone tytułem odszkodowania za zniszczenie budynku wykorzystywanego w działalności gospodarczej, ale formalnie nie ujętego w ewidencji środków trwałych, stanowi przychód z tej działalności. Spór między stronami sprowadza się tak do interpretacji, jak i możliwości zastosowania w sprawie zwolnienia przedmiotowego przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) dalej powoływana jako u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem, wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymane z tytułu ubezpieczeń majątkowych i osobowych, z wyjątkiem odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą lub prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane zgodnie z art. 27 ust. 1 lub art. 30c. Podatnik we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji jak i w skardze do sądu administracyjnego, odwołując się do rozstrzygnięcia naczelnika urzędu skarbowego w zakresie określenia straty stara się wywieść , iż użytkowany budynek nie był związany z prowadzoną działalnością gospodarczą co przesądzona ww. decyzja jak i okoliczność nieujęcia przedmiotowego budynku w ewidencji środków trwałych. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zatem ustalenie, czy budynek w związku ze zniszczeniem którego wypłacono odszkodowanie był związany z działalnością gospodarczą . Konsekwencją wyłączenia ze zwolnienia kwot otrzymanych z tytułu ubezpieczeń majątkowych jest ujęcie tych kwot jako przychód z działalności gospodarczej . Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 14 ust. 2 pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z działalności gospodarczej są również otrzymane odszkodowania za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z literalnego brzmienia powołanych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż nie wszystkie odszkodowania otrzymane przez osoby fizyczne wolne są od podatku dochodowego. Ze zwolnienia z opodatkowania korzystają bowiem jedynie te odszkodowania, których wysokość lub zasady ustalania wynikają expressis verbis z przepisów rangi ustawy lub aktów wykonawczych wydanych na ich podstawie, z wyjątkiem wyłączonych ze zwolnienia wolą ustawodawcy. Wyjątki od powyższej reguły zostały przewidziane między innymi w art. 21 ust. 1 pkt 4 lit. a komentowanej ustawy podatkowej. W świetle przedstawionego stanu faktycznego Sąd nie może natomiast zgodzić się z twierdzeniem skarżącego , iż zniszczony budynek nie był związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podnieść bowiem należy , iż w przedstawionym stanie faktycznym sam podatnik wskazał , iż w przedmiotowym budynku była prowadzona działalność gospodarczą, również prace adaptacyjne były związane z działalnością gospodarczą jak również odszkodowanie ma być przeznaczone na wybudowanie nowego zakładu produkcyjnego . Okoliczność , iż budynek formalnie nie został ujęty w ewidencji środków trwałych nie ma znaczenia dla określenia związku składnika z majątkowego z prowadzoną działalnością gospodarczą tym bardziej , iż podatnik wykorzystując budynek w prowadzonej działalności gospodarczej zamierzał ostatecznie wprowadzić go do ewidencji środków trwałych . O zakwalifikowaniu związku składnika majątkowego z prowadzoną działalnością gospodarczą decyduje bowiem faktyczny sposób wykorzystywania tego składnika , a nie wynikający ze stanu deklarowanego przez podatnika. Wykorzystywany budynek był składnikiem majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, gdyż był wykorzystywany do produkcji mebli tapicerowanych. Był ponadto środkiem trwałym. Fakt ten wynika z samej definicji środka trwałego. Zgodnie bowiem z art. 22a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. środkami trwałymi są m.in. budowle i budynki stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Okoliczność, że okres używania przedmiotowych składników majątkowych wynosi ponad rok nie budzi wątpliwości. Jak wykazano powyżej, składniki te są również wykorzystywane i w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Są to zatem środki trwałe. Treść art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f. nie pozostawia wątpliwości, że podatnik ma obowiązek wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych składników majątku stanowiących środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne (na obowiązek ten zwraca się również uwagę w piśmiennictwie: por. A. Bartosiewicz, R. Kubacki: komentarz dp art. 22c u.p.d.o.f. (w:) Komentarz, Lex 2009, pkt 8 i 9). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, że podatnik tychże składników w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie wprowadził, skoro miał taki obowiązek. Natomiast prawem podatnika, a nie obowiązkiem jest korzystanie z instytucji amortyzacji (art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. nie określa, że środkami trwałymi wykorzystywanymi w działalności gospodarczej są tylko te które były amortyzowane). Podatnik nie może zatem wywodzić korzystnych dla siebie skutków podatkowych z faktu, iż nie wypełnił jednego ze swoich obowiązków. Nie można się również zgodzić , iż zaskarżona interpretacja narusza art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez odmienność rozstrzygnięcia w stosunku do decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wadowicach oraz brak ustosunkowania się do tego rozstrzygnięcia . Wbrew twierdzeniom skarżącego przytoczona decyzja nie jest w opozycji do wydanej interpretacji , wręcz przeciwnie potwierdza zasadnicze tezy zaprezentowane przez organ interpretacyjny. Podnieść należy , iż ww. decyzja dotyczyła innego zagadnienia a mianowicie zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z odbudową budynku . Zatem wywody prawne podniesione w tym rozstrzygnięciu nie miały wpływu na treść wydanej interpretacji organ nie miał zatem obowiązku odnosić się do ww. decyzji . Przypomnieć należy , iż istota interpretacji udzielanej w trybie art. 14b o.p. polega na dokonaniu wykładni przepisów prawa podatkowego mających zastosowanie w przedstawionym przez podatnika we wniosku o wydanie interpretacji w stanie faktycznym oraz ocenie prawidłowości stanowiska wnioskodawcy co do stosowania w tym stanie faktycznym przepisów prawa podatkowego. Niemniej jednak zauważyć należy , że i w tej decyzji organ podatkowy również przyjął , iż sporny obiekt jest składnikiem majątkowym związanym z działalnością gospodarczą uznając , iż poniesione na jego odbudowe wydatki zwiększają wartość początkową środka trwałego i podlegają zaliczeniu w koszty działalności gospodarczej poprzez odpisy amortyzacyjne. Amortyzacji bowiem podlegają jedynie, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą- art. 22a ust 1 pkt 1 u.p.d.o.f. Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie odpowiada przepisom prawa, stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a. orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej