I SA/Kr 160/13

|Sygn. akt I SA/Kr 160/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 kwietnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Beata Cieloch (spr.), Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2013 r., sprawy ze skarg "E" Sp. z o.o. w Krakowie, na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 22 października 2012 r. Nr [...],[...],[...],[...],[...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006, 2007, 2008, 2009 i 2010 rok - skargi oddala - Zaskarżonymi decyzjami z dnia 22 października 2012 r., nr [...], [...], [...], [...] oraz [...], po rozpatrzeniu odwołań E. Sp. z o.o. w K. (dalej: strony skarżącej, spółka), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja Podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749; dalej: O.p.) utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta N. z dnia 25 czerwca 2012r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2010. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach faktycznych. Pismami z dnia 14 styczni 2011 r. TP E. Sp. z o.o. złożyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2006 – 2010, wykazując jako podstawę opodatkowania gruntów, budynków i budowli "zero" oraz wnosząc o zwrot nadpłaconego podatku. Spółka podała, że w odniesieniu do wskazanych w pierwotnych deklaracjach nieruchomościach była i nadal jest posiadaczem zależnym, podczas gdy w sensie prawnym nieruchomości te są własnością T. SA z siedzibą w W. (dalej: T SA). Błąd co do ustalenia właściciela wynikał z faktu, że umowa zawarta z T. SA dotycząca wniesienia aportem własności oraz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości na rzecz T. E. Sp. z o.o. była umową nieważną, albowiem naruszała przepisy ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, w brzmieniu wówczas obowiązującym. Umowa ta zatem nie wywołała skutków prawnych, a tym samym treść księgi wieczystej nie odpowiada rzeczywistemu stanowi prawnemu. Decyzjami z dnia 4 lipca 2011 r. Prezydent Miasta N. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2010. Organ ustalił, że Spółka pozostawała w ww. latach użytkownikiem wieczystym nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania, co potwierdza ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez Starostę N. Ponadto wskazano, że w okresie od 2006 do 2010 r. w ewidencji środków trwałych Spółki wpisane były opodatkowane nieruchomości. Na skutek odwołania Spółki, decyzjami z dnia 17 października 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. decyzje oraz przekazało sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta N., wydając kwestionowane decyzje nie włączył do materiału dowodowego dokumentów urzędowych w postaci wypisów z ewidencji gruntów i budynków, a jedynie pismo Starosty N. informujące o treści właściwych pozycji ewidencji, które jednak nie korzysta z domniemań właściwych dokumentom urzędowym. Ponadto, zdaniem SKO, organ pierwszej instancji nie odniósł się do wszystkich twierdzeń i dowodów przedłożonych przez Spółkę. Ponownie rozpatrując sprawy, decyzjami z dnia 18 stycznia 2012 r. Prezydent Miasta N. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2010. Organ stwierdził, że pomimo faktu, iż ewidencja gruntów i budynków nie stanowi rejestru bezwzględnie wiążącego organy podatkowe, to jednak strona skarżąca w ww. latach pozostawała samoistnym posiadaczem opodatkowanych nieruchomości. Na skutek odwołań strony skarżącej, decyzjami z dnia 7 maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. uchyliło ww. decyzje Prezydenta Miasta N. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniach wskazano, że decyzje organu pierwszej instancji zostały skierowane do podmiotu nieistniejącego w dacie wydania tych decyzji, tj. do T. E. Sp. z o.o. w K.. Tymczasem z odpisu pełnego Rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego ujawnionego w toku postępowania odwoławczego wynika, że spółka ta została przejęta przez E. Sp. z o.o. w K., która przejęła wszystkie prawa i obowiązki spółki. Organ odwoławczy zakwestionował ponadto dokonaną przez Prezydenta Miasta N. ocenę związania organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Ponownie rozpatrując sprawę, decyzjami z dnia 25 czerwca 2012 r. Prezydent Miasta N. określił stronie skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2010. Strona skarżąca odwołała się od powyższych decyzji, wnosząc o ich uchylenie oraz zarzucając im naruszenie: – art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p., polegające na przyjęciu, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji złożonej przez stronę skarżącą, – art. 120 O.p. polegające na niewłaściwym zastosowaniu w sprawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (t.j.: Dz. U. z 2004 r., Nr 167, poz. 1758 ze zm., dalej: u.n.p.c.), polegającym na przyjęciu, że skutkiem nieważności umów przenoszących na stronę skarżącą prawo użytkowania wieczystego lub prawo własności, mimo świadomości jednego z organów strony skarżącej, że czynności te są nieważne, władztwo wykonywane przez stronę skarżącą nad tymi nieruchomościami zakwalifikowano jako posiadanie samoistne, – art. 187 § 1 O.p. polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie – art. 191 O.p. polegające na oparciu oceny, czy okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione jedynie na treści wypisów z ksiąg wieczystych lub ewidencji gruntów, z pominięciem innych dowodów, z których wynikało, że wpisy w księgach wieczystych lub w ewidencjach gruntów nie odpowiadały rzeczywistemu stanowi prawnemu nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania, a skarżąca była i jest posiadaczem zależnym nieruchomości, a także, że z pominięciem okoliczności przemawiających za odmówieniem posiadaniu przedmiotowych nieruchomości przymiotu samoistności, – art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: u.p.o.l.) poprzez błędne i niewłaściwe jego zastosowanie, mimo wykazania przez stronę skarżącą, że podstawa prawna nabycia własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania jest nieważna. – art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej: p.g.k.), poprzez błędne zastosowanie do ustalenia, kto jest podatnikiem przedmiotowego podatku, gdy zgodnie z tym przepisem, dane zawarte w ewidencji są jedynie podstawą wymiaru podatków. Zaskarżonymi decyzjami z dnia 22 października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. utrzymało w mocy ww. decyzje Prezydenta Miasta N. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i zapatrywania prawne zawarte w kwestionowanych decyzjach organu pierwszej instancji. Przypomniał przy tym, że ewidencja gruntów i budynków, poza informacjami dotyczącymi tych obiektów wprost, zawiera również m.in. dane ich właścicieli oraz użytkowników wieczystych. Skoro zaś wypisy z ewidencji stanowią dokumenty urzędowe, to stosownie do art. 194 § 1 O.p., organ podatkowy jest związany wszystkimi informacjami w nich zawartymi. Organ przypomniał również, że dane te nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli w toku postępowania podatkowego. Z ewidencji tej wynika zaś, że T. E. Sp. z o.o. w K. – poprzedniczka prawna strony skarżącej – była w latach od 2006 do 2010 użytkownikiem wieczystym opodatkowanych nieruchomości. Organ zauważył, że aktem notarialnym z dnia 1 kwietnia 2011 r. strona skarżąca i T. SA zgodnie wniosły o wpisanie T. SA jako użytkownika wieczystego w księgach wieczystych opodatkowanych nieruchomości w miejsce strony skarżącej. Stąd organ przyjął jako bezsporny fakt, że w latach 2006 – 2010 to skarżąca figurowała w księgach wieczystych ww. nieruchomości jako ich użytkownik wieczysty. W tym kontekście organ zauważył, że wpis użytkowania wieczystego w księdze wieczystej ma charakter konstytutywny stosownie do art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej: u.g.n.). Pismami z dnia 28 listopada 2012 r. skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi na ww. decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N., zaskarżając je w całości oraz wnosząc o ich uchylenie, względnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a ponadto o orzeczenie o kosztach postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie: 1) art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędne i niewłaściwe zastosowanie do strony skarżącej, mimo wykazania, że podstawa prawna nabycia własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania była nieważna, a także mimo wykazania, że w okresie objętym decyzją skarżąca była posiadaczem zależnym przedmiotowych nieruchomości, 2) art. 4 ust. 1 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie i w efekcie błędną wykładnię pojęcia "podstawa opodatkowania", polegającą na rozciągnięcie tego pojęcia na ustalenie podatnika, 3) art. 21 ust. 1 p.g.k. poprzez błędne zastosowanie do ustalenia, kto jest podatnikiem przedmiotowego podatku, gdy zgodnie z tym przepisem, dane zawarte w ewidencji są jedynie podstawą wymiaru podatków, 4) art. 6 ust. 1 u.n.p.c., polegające na przyjęciu, że okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione jedynie na podstawie treści deklaracji podatkowych, wypisów z ksiąg wieczystych lub z ewidencji gruntów, z pominięciem innych dowodów, z których wynikało, że wpisy w księgach wieczystych lub w ewidencjach gruntów nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi prawnemu nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a skarżąca była i jest posiadaczem zależnym nieruchomości, albowiem czynność prawna przenosząca na skarżącą prawo użytkowania wieczystego i własności nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania, poprzez sprzeczność z art. 6 ust. 1 u.n.p.c. dotknięta była nieważnością. W uzasadnieniu skarg, w którym a priori zakwestionowano również ocenę prawną dokonaną przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, strona skarżąca precyzyjnie opisała okoliczności związane ze zmianą władztwa nad opodatkowanymi nieruchomościami. W dalszej kolejności stwierdziła, że w niniejszej sprawie organy dopuściły się dowolnej oceny dowodów, odmawiając uznania nieważności umów dotyczących tych nieruchomości, zawartych pomiędzy skarżącą, a T. SA w W. Posiłkując się orzecznictwem sądowym, strona skarżąca wykazywała, że skoro pomiędzy nią a T. SA w W., nieważność ww. umów ma charakter bezsporny, to organy podatkowe nie powinny podawać tego ustalenia w wątpliwość. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargi wobec braku usprawiedliwionych podstaw nie zasługują na uwzględnienie. Istota sporu w przedmiotowej sprawie koncentruje się wokół kwestii, czy na "T" E. Sp. z o.o. w latach 2006 – 2010 ciążył obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości. Strona skarżąca – powołując się na nieważność umów zawartych z T. SA w W., dotyczących przeniesienia prawa własności oraz prawa wieczystego użytkowania nieruchomości – stoi na stanowisku, że podatnikiem była T. SA w W. Organy podatkowe natomiast – powołując się na dane zawarte w ewidencji gruntów oraz księdze wieczystej dotyczącej przedmiotowych nieruchomości – wskazały, że z dokumentów tych wynika, że właścicielem spornych nieruchomości jest Skarb Państwa, natomiast jedynym użytkownikiem wieczystym w latach 2006 – 2010 (a więc i podatnikiem) była strona skarżąca. W związku z tym w pierwszej kolejności Sąd zauważa, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej: p.g.k.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika zatem, że podstawę wymiaru podatków, a więc min. podatku od nieruchomości, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te są wiążące dla organu podatkowego. Z zapisów p.g.k. oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) wynika, że ewidencja ta zawiera, oprócz informacji dotyczących gruntów i budynków (zakres przedmiotowy ewidencji), również dane właściciela gruntu (zakres podmiotowy ewidencji). W przypadku braku danych dotyczących właściciela w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają. Oprócz tego w ewidencji zawarte są dane dotyczące: użytkowników wieczystych gruntów; jednostek organizacyjnych sprawujących zarząd lub trwały zarząd nieruchomościami; państwowych osób prawnych, którym Skarb Państwa powierzył w stosunku do jego nieruchomości wykonywanie praw własności lub innych praw rzeczowych; organów administracji publicznej, które gospodarują nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa oraz gminnych, powiatowych i wojewódzkich zasobów nieruchomości; użytkowników gruntów państwowych i samorządowych; osób i jednostek organizacyjnych, które władają gruntami na podstawie umów dzierżawy zgłoszonych do ewidencji stosownie do art. 28 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t.j.: Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25 ze zm.). W ewidencji zawarty jest również opis praw w/w podmiotów do gruntów, budynków i lokali oraz informacje o dokumentach, które stanowiły podstawę wpisu. Prawa te uwidacznia się w ewidencji na podstawie: wpisów dokonanych w księgach wieczystych; prawomocnych orzeczeń sądowych; umów zawartych w formie aktów notarialnych dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali; ostatecznych decyzji administracyjnych; dyspozycji zawartych w aktach normatywnych oraz umów dzierżawy zgłoszonych do ewidencji. W świetle powyższych uwag Sąd zaznacza, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 p.g.k. nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny organów podatkowych, jak również sądów administracyjnych w sprawie podatkowej. Prowadzenie, zmiany i uaktualnianie ewidencji gruntów i budynków nie należą bowiem do postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z 25 listopada 2010 roku, sygn. akt II FSK1291/09, LEX nr 745606). Rolą organów podatkowych jest orzekanie o obowiązku podatkowym, a nie podważanie treści danych ewidencyjnych. Rolą sądu administracyjnego jest natomiast kontrola działalność administracji publicznej (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Powyższy pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. W niżej powołanych wyrokach, które Sąd orzekający w niniejszych sprawach w pełni podziela, wskazano między innymi, że istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 2585/06, LEX nr 339999). Twierdzono również, że art. 21 ust. 1 p.g.k. ma charakter szczególny i określa zamknięty zakres rodzajów działalności organów administracji, dla których decydujące znaczenie mają zapisy w ewidencji gruntów (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2007 roku, sygn. akt II SA/Gd 297/06, LEX nr 334273). Ponadto wskazywano, że zmiany lub uzupełnienie danych w urzędowej ewidencji gruntów i budynków, które wystąpiły po zakończeniu roku podatkowego nie mają znaczenia dla sprawy (wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 marca 2007 roku, sygn. akt II FSK 145/06, LEX nr 338647). Podkreślano, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006 roku, sygn. akt III SA/Wa 3501/05, LEX nr 201545). Zatem stosownie do art. 21 p.g.k. dane z ewidencji gruntów stanowią podstawę wymiaru podatków, a contrario należy przyjąć, że dane te stanowią podstawę do stosowania zwolnień od podatku, jeśli zwolnienie zależy od danych objętych ewidencją gruntów (wyrok NSA w Warszawie z dnia 3 marca 2005 roku, sygn. akt FSK 912/04, LEX nr 164493). Wobec tego, organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004 roku, sygn. akt III SA 3016/03, LEX nr 171496). Stąd, to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez nią nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 maja 2002 roku, sygn. akt III SA 2466/01, LEX nr 77806). Trafnie zatem organy podatkowe wykazały, że są związane aktualnymi na dzień orzekania zapisami ewidencji gruntów i budynków i nie są uprawnione do ich kwestionowania czy zmiany. W konsekwencji nie mogły one oprzeć się na okolicznościach podnoszonych przez stronę skarżącą we wniosku o stwierdzenie nadpłaty i w pismach składanych w toku postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2010. Jeszcze raz podkreślić należy, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest akt notarialny dotyczący obrotu nieruchomością, późniejsze porozumienia (oświadczenia) stron umowy przenoszącej prawo własności oraz prawo użytkowania wieczystego gruntów, czy też późniejsze wpisy w księdze wieczystej, lecz obowiązujące na dzień wydania decyzji przez organy podatkowe dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W świetle powyższych uwag, wobec kategorycznej normy art. 21 p.g.k., podważanie przez stronę skarżącą danych wynikających z ewidencji gruntów w postępowaniu dotyczącym korekty podatku od nieruchomości nie ma znaczenia. Sąd zaznacza, że ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w tym podatku za lata 2006 – 2010 organ oparł się na wypisie z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w N., a nie na dokumentach wskazanych przez stronę skarżącą w skardze skierowanej do Sądu. Jak to już wcześniej zostało wspomniane, organy podatkowe były związane danymi ewidencyjnymi i brak było podstaw prawnych dla czynienia w postępowaniu podatkowym ustaleń, które podważać miałyby ich treść. Sąd administracyjny również nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym zakresie. Należy również zauważyć, że strona skarżąca wydaje się nie dostrzegać szczególnego reżimu dowodowego, właściwego dla postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości. Rozważania strony skarżącej, słuszne w ogólnym postępowaniu podatkowym, nie uwzględniają bowiem wyłożonego powyżej art. 21 p.g.k., który decyzją ustawodawcy nakazuje organom podatkowym ustalanie stanu faktycznego na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków. Wyjątek od tej zasady, pojawiający się niekiedy w orzecznictwie sądów administracyjnych – w niniejszej sprawie nie zaistniał. Nie doszło bowiem do sytuacji, w której podatnik wykazał w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 O.p., że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć swoje rozstrzygnięcie w oparciu o prawdę obiektywną (zob. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, LEX nr 1225422). Z tej również przyczyny, powoływane przez stronę skarżącą przykładowe wyroki sądów administracyjnych – uwzględniające: czy to okoliczności niesporne pomiędzy stronami stosunku cywilnoprawnego relewantnego w sprawie podatkowej czy też okoliczności nieważności umów w zakresie skutków podatkowych – nie są adekwatne w niniejszej sprawie. W podstawie prawnej tych rozważań sądy administracyjne nie mogły bowiem uwzględniać art. 21 p.g.k., co z kolei musiało mieć miejsce w rozstrzyganej niniejszym wyrokiem sprawie. Z tej samej przyczyny, zarzut naruszenia w toku postępowania podatkowego art. 6 ust. 1 u.n.p.c. należało uznać za nieuzasadniony. Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy skarg na decyzje w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2010, Sąd działał w trybie art. 111 § 2 p.p.s.a., który to przepis stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu we wszystkich zaskarżonych decyzjach skarga opiera się na jednakowych zarzutach przy identycznym stanie faktycznym – stąd, zdaniem orzekającego Sądu, zaistniał pomiędzy tymi sprawami związek, o którym mowa w art. 111 § 2 p.p.s.a., a względy ekonomii procesowej i szybkości postępowania dodatkowo przemawiały za połączeniem tych spraw. Podsumowując – w świetle powyższych uwag – Sąd stwierdza, że nie stwierdził naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, jak również naruszenia prawa materialnego. Brak jest zatem ustawowych przesłanek do uwzględnienia skarg, w związku z czym należało je oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji.