I SA/Kr 1600/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K.D. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji p o s t a n a w i a : odrzucić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 27 listopada 2012 r., odrzucił skargę K.D. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. W piśmie procesowym z dnia 17 grudnia 2012 r. skarżący zwrócił się o rewizję postanowień Sądu, w tym ww. postanowienia z dnia 27 listopada 2012 r., gdyż w przekonaniu skarżącego Sąd nie rozpoznał jego żądań przedstawianych w skardze. Jednocześnie skarżący zauważył, że jego pismo odrzucono z rażącym naruszeniem prawa. Zarządzeniem z dnia 10 stycznia 2013 r. wezwano skarżącego do wyjaśnienia, czy jego pismo z dnia 17 grudnia 2012 r. stanowi wniosek o sprostowanie postanowienia z dnia 27 listopada 2012 r. (sprostowanego postanowieniem z dnia 10 stycznia 2013 r.), czy też jest to skarga kasacyjna na postanowienie z dnia 27 listopada 2012 r. – w terminie siedmiu dni pod rygorem uznania, iż pismo to stanowi skargę kasacyjną. Wezwanie to zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 4 lutego 2013 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy). Ustosunkowując się do ww. wezwania w piśmie z dnia 4 lutego 2013 r., skarżący stwierdził, że "kolejne orzeczenia WSA są niezgodne z prawem" i zażądał stwierdzenia ich niezgodności z prawem. Ponadto w piśmie z dnia 11 lutego 2013 r. skarżący zauważył, iż postanowienie z dnia 27 listopada 2012 r. dotknięte jest wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W ocenie Sądu, pismo skarżącego z dnia 17 grudnia 2012 r. złożone w terminie otwartym do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w Krakowie z dnia 27 listopada 2012 r. (doręczonego skarżącemu w dniu 14 grudnia 2012 r. – dowód doręczenia, k. 37) należy zakwalifikować jako skargę kasacyjną. Pismo to stanowi bowiem wyraz niezadowolenia z nieprawomocnego rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, co zostało potwierdzone przez skarżącego w kolejnych pismach, w szczególności w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu. Należy jednak zauważyć, że jak wynika z art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wyjątkiem od tej zasady jest sporządzenie skargi kasacyjnej w pewnej kategorii spraw przez doradcę podatkowego bądź rzecznika patentowego. Inny wyjątek dotyczy określonej kategorii osób, które samodzielnie mogą wnosić skargę kasacyjną i są one enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu (sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych). Brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, aby skarżący należał do kręgu tych osób. Z tego też powodu skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu stosownie do treści art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pogląd ten został już ugruntowany w orzecznictwie sądowym. W postanowieniu z dnia 28 stycznia 2004r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a. jest brakiem kasacji, który uzasadnia jej odrzucenie (FSK 3/04, LEX nr 83280, M.Prawn. 2004/5/202, PP 2004/7/53). Z kolei w postanowieniu z dnia 30 lipca 2008r. (I OZ 555/08, LEX nr 494297) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez osobę pozbawioną zdolności postulacyjnej (art. 175 § 1 p.p.s.a.) jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. w zw. z art. 176 p.p.s.a. i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w postanowieniu z dnia 24 maja 2007 r. (II OZ 464/07, LEX nr 360337) w którym stwierdził, że niezachowanie przymusu adwokacko – radcowskiego jest równoznaczne z brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. Tak samo wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 czerwca 2010 r. (II OZ 571/10 – LEX nr 643665) stwierdzając, że własne sporządzenie skargi kasacyjnej, wbrew przymusowi radcowsko-adwokackiemu jest brakiem formalnym tego środka odwoławczego, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i uzasadnia jej odrzucenie. Stanowisko takie znalazło również potwierdzenie w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2011 r. (I OZ 320/11 – LEX nr 795309), w którym wprost zostało stwierdzone, że sporządzanie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej. Pomimo, że skarżący został pouczony o obowiązku jej sporządzenia przez adwokata lub radcę prawnego przy okazji doręczenia odpisu zaskarżonego postanowienia, sporządził i złożył skargę kasacyjną samodzielnie z pominięciem przymusu adwokacko-radcowskiego. Niedochowanie wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez uprawnioną do tego osobę musi skutkować jej odrzuceniem z powodu niedopuszczalności skargi, co zostało uzasadnione we wcześniejszej części uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.