I SA/Kr 1617/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R., S. Z. i W. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 września 2021 r., nr [...], [...], [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania podatkowego i ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. skargę oddala. Decyzją z dnia 19 kwietnia 2021r. Prezydenta Miasta Krakowa odmówił umorzenia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym za 2017r. oraz ustalił łączne zobowiązanie pieniężne za 2017r. solidarnie dla M.R., S.Z. i W.Z. w kwocie [...] zł, płatne w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Organ I instancji odniósł się do złożonego przez podatników wniosku o umorzenie postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym za 2017r., w którym stwierdzono, że postępowanie podatkowe stało się bezprzedmiotowe. We wniosku wskazano, że decyzje w zakresie zmian w ewidencji gruntów stały się ostateczne, a zgodnie z nimi Prezydent Miasta Krakowa zakwalifikował działki o nr [...],[...],[...],[...],[...] (działka powstała z podziału działki [...]w 2017 r.) i [...] (działka powstała z podziału działki [...] w 2017 r.) jako las. Organ l instancji nie zgodził się z ww. stanowiskiem, bowiem zmiana klasyfikacji gruntów nastąpiła zgodnie z otrzymanymi zawiadomieniami o zmianach w danych ewidencyjnych (z dnia 18 października 2017 r. i z dnia 30 października 2017 r.) w miesiącu październiku 2017r. Organ odniósł się do wydanych w sprawie zmiany danych ewidencyjnych wyroków sądów administracyjnych. Stwierdził następnie, że przedmiotowa zmiana wywołuje skutki prawnopodatkowe od następnego miesiąca od jej zaistnienia, czyli od listopada 2017r. Zatem, zdaniem organu, przedmiotowa zmiana nie wywołuje żadnych skutków dla prowadzonego postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym w okresie od I do X 2017r., a w szczególności nie może być podstawą do uznania, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe. Stąd organ l instancji przedmiotową decyzją odmówił umorzenia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego. Organ I instancji przedstawił szczegółowy sposób wliczenia należnego podatku rolnego, podatku od nieruchomości i podatku leśnego. W zakresie ustalenia podstawy opodatkowania, tj. powierzchni gruntów, organ oparł się na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Przedmiotowa ewidencja stanowiła również źródło informacji w zakresie klasyfikacji działek objętych niniejszym postępowaniem, determinując tym samym sposób opodatkowania, tj. opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów sklasyfikowanych jako tereny różne (Tr) w okresie od I do X 2017 r., a następnie w okresie od XI do XII 2017 r. na skutek zmiany klasyfikacji przedmiotowych działek na lasy podatkiem leśnym oraz podatkiem rolnym grunty sklasyfikowane jako pastwiska (PsV) korzystające ze zwolnienia ustawowego w 2017 r. Po rozpatrzeniu odwołania podatników, decyzją z dnia 6 września 2021r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Po przedstawieniu przebiegu postępowania w sprawie, Kolegium podało, że jest związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Krakowie z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1330/18. W wyroku tym Sąd uznał, że kwestia skuteczności aktualizacji ewidencji gruntów w 2017 r., jest w tym specyficznym stanie faktycznym zagadnieniem wstępnym, które powodować winno zawieszenie postępowania podatkowego za 2017 r. do czasu zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego w sprawie decyzji aktualizacyjnej, a jeżeli wyrok uchylający decyzję aktualizacyjną uzyska status prawomocności także do czasu zakończenia postępowania administracyjnego, w zakresie wskazanym przez Sąd. W związku z tym odnosząc się kwestii zagadnienia wstępnego, organ odwoławczy podał, że postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie aktualizacji ewidencji gruntów zostało zakończone prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 30 września 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 643/19. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę na decyzje orzekające o zmianie klasyfikacji wskazanych tam działek z terenów różnych na las. W związku z tym Kolegium stwierdziło, że nie można zarzucić organowi I instancji wydanie decyzji niezgodnej z oceną prawna i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku z dnia 26 marca 2019 r. Mając na uwadze treść uzasadnienia ww. wyroku w zakresie ustalenia momentu, z którym należy łączyć zaistnienie skutków prawnopodatkowych w związku ze zmianą treści ewidencji, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa jest prawidłowa. Następnie Kolegium zacytowało treść m.in.: art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1892 ze zm., dalej: "u.p.r."), art. 6a ust. 1, art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (tj. Dz. U. 2017 r., poz. 1821, dalej: "u.p.l."), art. 2, art. 3 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. 2017 r. poz. 1785 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. 2017 r. poz. 1201 ze zm.). Z ustaleń organu wynikało, że według danych z ewidencji gruntów i budynków na dzień 1 stycznia 2017r. przedmiot opodatkowania stanowiły, znajdujące się we współwłasności M.R. (1/2 części), S.Z. (1/4 części) i W.Z. (1/4 części), działki nr [...],[...],[...],[...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], oraz działki [...],[...], 194/10, [...],[...],[...],[...] i [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] o łącznej powierzchni 17,2081 ha. Działki nr [...],[...],[...],[...] i [...] o łącznej powierzchni 15,3027 ha sklasyfikowane zostały w ewidencji gruntów i budynków, jako tereny różne (Tr), natomiast działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] o łącznej powierzchni 1,9054 sklasyfikowane zostały w ewidencji gruntów i budynków, jako użytki rolne (PsV). Uwzględniając wyżej przedstawioną klasyfikację geodezyjną, Kolegium stwierdziło, że zasadnie organ I instancji ustalił, że grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków, jako tereny różne (Tr), podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, natomiast grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków, jako użytki rolne (PsV), podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym i są zwolnione z opodatkowania podatkiem rolnym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. W trakcie roku podatkowego, zaistniały okoliczności, mające wpływ na wymiar podatku. Z zawiadomienia o zmianach danych ewidencyjnych z dnia 23 lutego 2017 r. wynika, że na podstawie decyzji administracyjnej z dnia 4 stycznia 2017 r. (ostatecznej z dniem 24 stycznia 2017 r.) działka nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...],[...] oraz [...], a działka nr [...] o powierzchni 0,3559 ha przeszła na własność Miasta Kraków - Miasta na Prawach Powiatu. Wobec powyższego, zasadnie organ l instancji stwierdził, że od miesiąca lutego 2017r. przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, stanowiły grunty sklasyfikowane, jako tereny różne (Tr) o powierzchni 14,9468 ha, natomiast powierzchnia gruntów sklasyfikowanych, jako użytki rolne, stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, pozostaje bez zmian. Ponadto, na podstawie umowy sprzedaży zawartej w dniu [...] maja 2017r. (akt notarialny Rep. A nr [...]) działki nr [...]i [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna Podgórze o łącznej powierzchni 0,2453 ha (sklasyfikowane jako PsV) przeszły na własność M. Sp. z o.o. Na tej bazie organ odwoławczy skonstatował, że prawidłowo organ l instancji stwierdził, że od miesiąca czerwca 2017 r. przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, stanowią grunty sklasyfikowane jako użytki rolne (PsV) o powierzchni 1,6601 ha, natomiast grunty stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, sklasyfikowane jako tereny różne (Tr), pozostają bez zmian. W ustaleniach faktycznych sprawy wskazano, że w dniu 18 października 2017 r. (w wyniku wydania decyzji administracyjnej z dnia 28 czerwca 2017 r., utrzymanej w mocy decyzją z dnia 10 października 2017 r.) wprowadzono w ewidencji gruntów i budynków zmianę klasyfikacji działek nr [...],[...],[...],[...],[...]z terenów różnych (Tr) na lasy (Ls). Ponadto w dniu 30 października 2017 r. (w wyniku wydania decyzji administracyjnej z dnia 28 czerwca 2017 r., utrzymanej w mocy decyzją z dnia 18 października 2017 r.) wprowadzono w ewidencji gruntów i budynków zmianę klasyfikacji działki nr [...] z terenów różnych (Tr) na lasy (Ls). W wyniku powyższych zmian przedmiot opodatkowania podatkiem leśnym, począwszy od miesiąca listopada 2017 r. stanowią lasy (Ls) o powierzchni 14,9468 ha. Powierzchnia użytków rolnych pozostaje bez zmian. Organ podał, że wprowadzone w dniach 18 października 2017 r. i 30 października 2017 r. zmiany klasyfikacji gruntów oznaczonych jako działki nr [...],[...],[...],[...],[...]i [...]z terenów różnych (Tr) na lasy (Ls) nastąpiły w wyniku wydania decyzji administracyjnych Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 28 czerwca 2017 r., utrzymanych w mocy decyzjami z dnia 10 października 2017 r. i 18 października 2017 r. Decyzje te, stanowiące podstawę do wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków zmian w klasyfikacji działek nr [...],[...],[...],[...],[...]i [...] są ostateczne i prawomocne. SKO podało, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń i nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane uwidocznione w ewidencji gruntów. To na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. W ocenie Kolegium, trafnie organ podatkowy l instancji w odniesieniu do zmiany klasyfikacji gruntu przyjął, w ślad za orzecznictwem NSA, że datą zmiany treści ewidencji gruntów i budynków jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. W konsekwencji opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: w styczniu 2017r. grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako tereny różne (Tr) o pow. 153 027 m2, w okresie od lutego do października 2017 r. grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów, jako tereny różne (Tr) o pow. 149 468 m2, a następnie w wyniku zmiany klasyfikacji tych gruntów (o pow. 149 468 m2) na lasy (Ls) podlegają one opodatkowaniu podatkiem leśnym w okresie od listopada do grudnia 2017 r. Podatkiem rolnym zostały natomiast objęte grunty sklasyfikowane, jako pastwiska (PsV), które w okresie od stycznia do maja 2017 r. wynosiły 1,9054 ha fiz. (0,3811 ha przel.), a w okresie od czerwca do grudnia 2017 r. - 1,6601 ha fiz. (0,3320 ha przel.) i które w całym roku 201 7r. podlegały zwolnieniu ustawowemu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, organ l instancji trafnie uznał, że brak było podstaw do umorzenia postępowania w sprawie ustalenia przedmiotowego zobowiązania podatkowego i w tym zakresie powielił jego argumentację. Końcowo, SKO wyjaśniło także dlaczego nie znalazło podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. W skardze do WSA w Krakowie, pełnomocnik podatników – wnosząc o uchylenie decyzji SKO w Krakowie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak również zasądzenie kosztów postępowania – zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 2 ust. 2, art. 5, art. 6 ust. 1, ust. 6 i ust. 7 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości działek o numerach ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...] oraz [...]i [...] (powstałych z podziału działki [...]), zwanych dalej "Gruntami", było zasadne z uwagi na to, że działki te były do X 2017 r. sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako tereny różne ("Tr"), podczas gdy Prezydent MK miał pełną świadomość tego, że klasyfikacja gruntów była nieprawidłowa, skoro od wielu lat prowadził z urzędu postępowania w sprawie zmiany klasyfikacji Gruntów, wydając 6 lutego 2007 r., 24 lutego 2009 r., 16 kwietnia 2016 r. oraz 28 czerwca 2017 r. decyzje o aktualizacji użytku gruntowego i zmieniając ujawnioną w ewidencji kwalifikację Gruntów na "Ls" (lasy), a ponadto klasyfikacja Gruntów jako lasu została definitywnie potwierdzona wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 30 września 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 643/19; 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 2.1. art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez bezzasadną odmowę umorzenia podstępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym za 2017 r. w sytuacji, gdy Prezydent Miasta Krakowa niezmiennie od wielu lat stał na stanowisku, że przedmiotowe grunty stanowią las, czego wyrazem było wydanie po raz czwarty na przestrzeni 19 lat decyzji o zmianie klasyfikacji przedmiotowych działek z "Tr" (tereny różne) na "Ls" (las), która to decyzja została utrzymana w mocy przez organ II instancji i wobec tego stała się ostateczna, a WSA w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 30 września 2019 r. potwierdził, że grunty należało klasyfikować jako las, czego konsekwencją powinno być uznanie przez Prezydenta Miasta Krakowa oraz SKO postępowania w zakresie ustalenia podatku od nieruchomości w odniesieniu do tych samych działek za bezprzedmiotowe; 2.2. art. 121 §1, art. 122, art. 180 §1, art. 187 §1 oraz art. 191 §1 O.p. - poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i pominięcie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności: (i) okoliczności związanych z postępowaniem w sprawie klasyfikacji Gruntów, które toczyło się ponad 19 lat i które zakończyło się wyrokiem z 30 września 2019 r. (ii) okoliczności, że sposób faktycznego użytkowania gruntów nie uległ zmianie od co najmniej kilkunastu lat, (iii) okoliczności, że przywracanie poprzednich - a nieaktualnych – danych w ewidencji dotyczących klasyfikacji Gruntów było wynikiem wyłącznie kilkukrotnego uchylenia przez sądy administracyjne bądź organ II instancji wadliwych decyzji Prezydenta Miasta Krakowa w sprawie zmiany klasyfikacji Gruntów; 2.3. art. 121 §1 O.p. w zw. z art. 153 i art. 170 p.p.s.a. – poprzez utrzymanie w mocy decyzji niezgodnej z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku WSA z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1330/18, wydanym w niniejszej sprawie, zgodnie z którym wynik sprawy klasyfikacji Gruntów stanowił zagadnienie wstępne dla przedmiotowej sprawy, albowiem dopiero definitywne rozstrzygnięcie, czy Grunty należało klasyfikować jako las czy jako tereny różne (bądź w inny sposób) umożliwiało ocenę, jaki podatek należało od tych Gruntów ustalić (tj. podatek leśny czy podatek od nieruchomości), 2.4. art. 194 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej - poprzez pominięcie, że domniemania wynikające z danych zawartych w ewidencji gruntów w odniesieniu do spornych nieruchomości zostały w przedmiotowej sprawie obalone oraz że skarżący wykazali, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjowali postępowanie mające na celu zmianę tych danych, które zarówno zdaniem skarżących jak i Prezydenta MK były nieaktualne, a brak stosownej aktualizacji był wynikiem wadliwego prowadzenia postępowań, ignorowania prawomocnych wyroków WSA i opieszałości organów orzekających w sprawie klasyfikacji Gruntów; 2.5. art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej - poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji, w istocie ograniczające się do powielenia uzasadnienia decyzji tego organu z 2018 roku, co prowadzi do wniosku, że organ zaniechał należytego rozpoznania sprawy, wydając automatycznie identyczną decyzję jak poprzednio, pomimo zmiany okoliczności. Odpowiadając na skargę SKO w Krakowie wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1§1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020r., poz.568) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 329 dalej-p.p.s.a.). Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§1 p.p.s.a.). Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym od dnia 2 lipca 2021 r. przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Pełnomocnik skarżących złożył wniosek o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu zdalnym, z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku a w każdym razie nie wyraził zgody na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Organ natomiast nie odpowiedział na informację Sądu o możliwości rozpoznania sprawy na rozprawie zdalnej i nie podał adresu elektronicznego przypisanego do systemu Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej – ePUAP. Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 28 czerwca 2022r. wyznaczył jednak w rozpatrywanej sprawie posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów na dzień 6 lipca 2022r., zawiadamiając jednocześnie pełnomocnika strony skarżącej o braku możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnej. Wskazał też, że pełnomocnik skarżących zrezygnował z doręczenia pism za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, co nie pozwala uznać, ze prawidłowo wskazał adres skrzynki ePUAP. Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron, bowiem podnoszone przez nie argumenty, są wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i inne pisma procesowe. Zasadniczym przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było przesądzenie czy w zaktualizowanym stanie faktycznym sprawy wynikającym z zakończenia postępowania administracyjnego i sądowo-administracyjnego w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów - po ustaleniu stanu prawnego sprawy podatku od nieruchomości i podatku rolnego za 2017 rok, w oparciu o wskazania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 marca 2019r. sygn. akt I SA/Kr 1330/18 - zasadnym było umorzenie postępowania w sprawie przez Prezydenta Miasta Krakowa (jak żądali tego skarżący) czy ustalenie łącznego zobowiązania podatkowego za rok 2017 solidarnie dla M.R., S.Z. i W.Z. (jak uczyniły to organy podatkowe). Skarżący konsekwentnie stoją na stanowisku, że sporne grunty, stanowią las a czterokrotne wydanie na przestrzeni ostatnich lat decyzji o zmianie klasyfikacji gruntów z "Tr" (tereny różne) na "Ls" (las) - kolejno uchylanych w toku kontroli sądowo-administracyjnej - powinno prowadzić do uznania, że postępowania w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego w odniesieniu do tych samych działek są bezprzedmiotowe co winno skutkować umorzeniem przedmiotowych postępowań. Organy podatkowe obydwu instancji, konsekwencje natomiast odwołują się do brzmienia powołanych w zaskarżonych decyzjach przepisów prawnych oraz wskazań wyroku tut. Sądu z dnia 26 marca 2019r. sygn. I SA/Kr 1330/18, którymi organy były związane jak również powołują się na datę zmiany klasyfikacji gruntów, która nastąpiła zgodnie z otrzymanymi zawiadomieniami o zmianach w danych ewidencyjnych (z dnia 18 października 2017 r. i z dnia 30 października 2017 r.) w miesiącu październiku 2017r. Przedmiotowa zmiana – zdaniem organów – wywołuje zatem skutki prawnopodatkowe od następnego miesiąca od jej zaistnienia, czyli od listopada 2017r. a w konsekwencji nie wywołuje żadnych skutków dla prowadzonego postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym za okres od stycznia do października 2017r., a w szczególności nie może być podstawą do uznania, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe i jego umorzenia. W ocenie Sądu, stanowisku organów obydwu instancji, nie można odmówić słuszności. Przemawia za powyższym zarówno faktografia sprawy jak treść bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, na które prawidłowo powołały się w swych decyzjach organy. Jak już wskazywał Sąd w wyroku z dnia 26 marca 2019r. sygn. I SA/Kr 1330/80, stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 193 poz.1287 ze zm., Dz.U z 2015 r. poz.520 ze zm., Dz.U. z 2016r. poz. 1629 ze zm.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Informacje ujęte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 o.p. Kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków odbywa się w postępowaniu odrębnym od postępowania podatkowego. Dopóki właściwy organ nie zmieni zapisów w ewidencji gruntów, dopóty podatnik nie może skutecznie zarzucić organowi podatkowemu błędnych ustaleń co do przedmiotu i podstawy opodatkowania. "Zasadniczo więc o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku) dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Zmian w ewidencji gruntów dokonuje starosta w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a organ podatkowy nie może zmieniać klasyfikacji gruntów i czynić w powyższym zakresie samodzielnych ustaleń. Jeżeli aktualizacja danych w ewidencji gruntów obejmująca zmianę rodzaju użytków gruntowych następuje w drodze decyzji administracyjnej, to wywołuje skutek ex nunc, tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2361/14 i z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt I OSK 2078/13). Dopiero zatem ewentualna ostateczna zmiana danych w ewidencji gruntów, może spowodować inny sposób obliczenia spornego podatku. Również prowadzenie postępowania o aktualizację danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, może mieć skutek dla wymiaru podatku dopiero w sytuacji ostatecznej zmiany danych w ewidencji gruntów. Jednocześnie - co do zasady - datą zmiany treści ewidencji jest data określona w zawiadomieniu (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012r., sygn. akt II FSK 986/11). Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. To właśnie zawiadomienie o zmianach w ewidencji gruntów i budynków jest podstawowym dokumentem, w oparciu o który organ podatkowy powinien ustalać moment, z którym należy łączyć zaistnienie skutków prawnopodatkowych. Data zmiany, a nie data sporządzenia zawiadomienia, jego doręczenia, czy też data dokumentu, na podstawie którego dokonywana jest zmiana, powinna być przez organy podatkowe uwzględniana (vide: R. Dowgier, Glosa do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 listopada 2009r., sygn. akt I SA/Kr 1190/09, LEX)". Należy wyraźnie zaznaczyć, że brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych by przyjąć – tak jak chcieliby skarżący – że datą zmiany jest data wszczęcia postępowania w sprawie dokonania zmiany w ewidencji, nawet w przypadku gdy decyzje wydawane w tym postępowaniu podlegały uchyleniu w trybie kontroli instancyjnej czy kontroli sądowo-administracyjnej. Tak samo należy ocenić brak wpływu na powyższe okoliczności stanu świadomości właścicieli nieruchomości czy nawet organów podatkowych w zakresie podstaw klasyfikacji danych gruntów. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, ostatnia aktualizacja użytku gruntowego dla części spornych działek nastąpiła w dniu 18 października 2017r. oraz w dniu 30 października 2017r. a zatem w trakcie roku podatkowego za który określone zostało zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie. Aktualizacja ta stała się podstawą wpisu w ewidencji gruntów. W konsekwencji, zmiana klasyfikacji gruntów nastąpiła zgodnie z otrzymanymi zawiadomieniami o zmianach w danych ewidencyjnych (z dnia 18 października 2017 r. i z dnia 30 października 2017 r.) w miesiącu październiku 2017r. Przedmiotowa zmiana wywołała zatem skutki prawnopodatkowe od następnego miesiąca od jej zaistnienia, czyli od listopada 2017r. Postępowanie sądowo-administracyjne w zakresie aktualizacji ewidencji gruntów zostało zakończone prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 30 września 2019r., sygn. akt III SA/Kr 643/19. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę na decyzje orzekające o zmianie klasyfikacji wskazanych tam działek z terenów różnych na las, ostatecznie kończąc istniejący w tej sprawie wieloletni spór. Nie istniały zatem podstawy prawne do uznania prowadzonego postępowania podatkowego za bezprzedmiotowe i umorzenia postepowania w sprawy, jak słusznie oceniono w zaskarżonej decyzji a błędnie zarzucano w skardze. Prawidłowo więc organy powołały treść mających zastosowanie w sprawie art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1892 ze zm., dalej: "u.p.r."), art. 6a ust. 1, art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (tj. Dz. U. 2017 r., poz. 1821, dalej: "u.p.l."), art. 2, art. 3 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. 2017 r. poz. 1785 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. 2017 r. poz. 1201 ze zm.) a następnie uznały, że opodatkowaniu podlegały w styczniu 2017r. grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako tereny różne (Tr) o pow. 153 027 m2, w okresie od lutego do października 2017 r. grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów, jako tereny różne (Tr) o pow. 149 468 m2, a następnie w wyniku zmiany klasyfikacji tych gruntów (o pow. 149 468 m2) na lasy (Ls) podlegają one opodatkowaniu podatkiem leśnym w okresie od listopada do grudnia 2017 r. Podatkiem rolnym zostały natomiast objęte grunty sklasyfikowane, jako pastwiska (PsV), które w okresie od stycznia do maja 2017 r. wynosiły 1,9054 ha fiz. (0,3811 ha przel.), a w okresie od czerwca do grudnia 2017 r. - 1,6601 ha fiz. (0,3320 ha przel.) i które w całym roku 2017r. podlegały zwolnieniu ustawowemu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. Potwierdzając prawidłowość tych działań, Sad równocześnie zaznacza, iż analizując akta sprawy nie znalazł przesłanek by organy podatkowe prowadząc postepowanie naruszyły przepisy proceduralne. Wydane decyzje są prawidłowe i kompletne. Wskazują na fakty i ich konsekwencje wynikające ze zgromadzonych w sprawie dokumentów oraz wskazań wyroku tut Sądu z dnia 26 marca 2019r. sygn. I SA/Kr 1330/18. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uznać należy za wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie i prawidłowo oceniony w uzasadnieniach wydanych w obydwu instancjach decyzji. Strony – działające poprzez fachowego pełnomocnika – miały zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu, ich prawa nie były w żaden sposób ograniczane. Biorąc wszystkie wskazane wyżej okoliczności pod uwagę, Sąd uznając skargę za bezzasadną, orzekł o jej oddaleniu.