I SA/Kr 1643/08

Sygn. akt I SA/Kr 1643/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 kwietnia 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Beata Cieloch (spr.), Asesor: WSA Maja Chodacka, Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009r., sprawy ze skargi "S" S.A. w K., na pisemną indywidualną interpretację Ministra Finansów, z dnia 29 lutego 2008r. Nr [....], w przedmiocie podatku od towarów i usług, I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. określa, że powyższa interpretacja nie podlega wykonaniu. Strona skarżąca "S" S.A. w K., złożyła w dniu [...] listopada 2007 r., do Ministra Finansów za pośrednictwem organu upoważnionego do wydania interpretacji - Dyrektora Izby Skarbowej, wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej stawki podatku VAT na dostawę komórek przynależnych do lokalu mieszkalnego. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynikało, że skarżąca spółka jest użytkownikiem wieczystym działki budowlanej. Na działce tej zgodnie z pozwoleniem na budowę zmierza wybudować budynek mieszkalny wielorodzinny klasyfikowany według PKOB do grupy 112. W budynku ma nastąpić sukcesywne wydzielenie lokali w myśl przepisów art. 4 w związku z art. 8 ustawy o własności lokali. Lokale te mają być lokalami mieszkalnymi, jak też użytkowymi (lokale położone na parterze budynku lub przyziemiu). Do niektórych lokali mieszkalnych (definiowanych w art. 2 ustawy o własności lokali) przynależeć będą pomieszczenia przynależne - komórki lokatorskie potocznie zwane piwnicami. Powierzchnia użytkowa lokali mieszkalnych (z pomieszczeniami przynależnymi lub też bez) nie będzie przekraczać 15 m2. Tak wyodrębnionemu lokalowi mieszkalnemu przysługiwać będzie udział w nieruchomości wspólnej, jako prawo związane z własnością lokalu. Nieruchomością wspólną będzie prawo wieczystego użytkowania gruntu oraz części budynku i urządzenia, które nie będą służyć wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Dla tak wydzielonego lokalu mieszkalnego ma zostać założona jedna księga wieczysta. Zaznaczono, że nie do wszystkich lokali mieszkalnych przynależeć będą komórki. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym zadano następujące pytanie: czy dostawa lokalu mieszkalnego (wraz z pomieszczeniem przynależnym – komórką) łącznie z udziałem w nieruchomości wspólnej, opodatkowana będzie stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7% w stanie prawnym do dnia 31 grudnia 2007r. i od dnia 1 stycznia 2008r.? Zdaniem skarżącej spółki nie są istotne dla określenia podstawy opodatkowania postanowienia art. 29 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem skarżącej spółki dostawa lokalu mieszkalnego wraz z prawem związanym z lokalem mieszkalnym (udziałem w nieruchomości wspólnej) winna być oceniana jako dostawa lokalu mieszkalnego, a nie jako dostawa lokalu mieszkalnego i udziału w nieruchomości wspólnej. Skarżąca spółka uznała, że stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2007r. podstawą do zastosowania stawki podatku od towarów i usług w wysokości 7% przy dostawie lokalu mieszkalnego (w skład którego wchodzi pomieszczenie przynależne) wraz z prawem związanym z lokalem mieszkalnym - udziałem w nieruchomości wspólnej będzie art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług, a w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2008 r. - art. 41 ust. 12 w/w ustawy. Interpretacją indywidualną z dnia 29 lutego 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe, stwierdzając, że stawka podatku od towarów i usług obniżona do wysokości 7%, zarówno w okresie do dnia 31 grudnia 2007 r., jak i od dnia 1 stycznia 2008 r., ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do sprzedawanych części obiektów budownictwa mieszkaniowego (mieszkań), z wyłączeniem lokali użytkowych (komórek), które podlegają opodatkowaniu stawką podstawową 22%. Dyrektor Izby Skarbowej uznał za nieprawidłowe również stanowisko skarżącej odnośnie zastosowania 7% stawki podatku VAT do dostawy wraz z lokalem mieszkalnym udziału w nieruchomości wspólnej. Powyższa interpretacja została doręczona stronie skarżącej w dniu [...] marca 2008 roku. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] marca 2008 r., skarżąca spółka podtrzymała argumentację zawartą we wniosku o interpretację oraz wskazała, iż Dyrektor Izby Skarbowej nie właściwie zinterpretował przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, jak też naruszeniu art. 14 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w części uznał stanowisko skarżącej za prawidłowe. Stwierdził, iż 7% stawka podatku od towarów i usług może być stosowana wyłącznie do będących przedmiotem obrotu samodzielnych lokali mieszkalnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawa o własności lokali, służących zaspokajaniu właśnie "mieszkaniowych" potrzeb społeczeństwa wraz z komórką lokatorską. Preferencyjna stawka podatku od towarów i usług nie ma natomiast zastosowania do dostawy wraz z lokalem mieszkalnym udziału w nieruchomości wspólnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 29 ust. 1 i 5, art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b (w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2007 r.) oraz art. 41 ust. 12 (w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008 r.) ustawy o podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu skargi podniosła, że w wydanej interpretacji, w sposób nieuprawniony, dla celów podatkowych, zastosowano sztuczny podział przedmiotu dostawy – lokalu mieszkalnego na lokal mieszkalny, komórkę lokatorską oraz udział w nieruchomości wspólnej. Skarżąca spółka podniosła, że w rozpatrywanej sprawie udział w nieruchomości wspólnej nie może być i nie jest przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży. Uznała zatem, że komórka lokatorska oraz udział w nieruchomości wspólnej nie podlega opodatkowaniu ,ponieważ nie jest odrębnym przedmiotem dostawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (np. interpretacji), ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, lecz mające wpływ na tę ocenę. W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, iż zaskarżona interpretacja narusza przepisy procesowe, przewidziane dla instytucji interpretacji przepisów prawa podatkowego, w stopniu nakazującym uchylenie tej interpretacji. Zgodnie z dyspozycją art. 14d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej zwanej "O.p.", znajdującego zastosowanie w przedmiotowej sprawie, wynika, iż interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 O.p. W ocenie Sądu, termin określony w art. 14d O.p. uznać można za zachowany tylko wówczas, gdy przed jego upływem interpretacja zostanie skutecznie doręczona wnioskodawcy. Stawiając powyższą tezę Sąd miał na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r. (sygn. akt I FPS 2/08) przesądzającą, iż - w stanie prawnym obowiązującym w 2005 roku - pojęcie nie wydanie postanowienia, użyte w art. 14b § 3 O.p., oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku. Co istotne, w uzasadnieniu uchwały wskazano, że również na gruncie przepisu art. 14d O.p., dla zachowania określonego w nim terminu, konieczne jest doręczenie, a nie samo wydanie interpretacji, rozumiane jako jej sporządzenie, opatrzenie datą i podpisanie przez uprawnioną osobę. Orzekający Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w cytowanej wyżej uchwale NSA, która zapadła w składzie siedmiu sędziów. Zaznaczyć należy, że dokonana w ten sposób interpretacja przepisów prawa administracyjnego jest wiążąca zarówno dla zwykłych, jak i rozszerzonych składów orzekających. Jest ona wiążąca w tym sensie, że składowi sądu administracyjnego rozpoznającemu sprawę nie wolno samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dopiero w przypadku gdy jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącej spółki o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął do właściwego organu [...] listopada 2007 roku. Potwierdza to pieczęć z datownikiem umieszczona na wniosku. Taką datę wpływu wniosku potwierdził także Minister Finansów, powołując ją w treści zaskarżonej interpretacji. Akta sprawy nie wskazują przy tym, aby organ podatkowy podejmował jakiekolwiek czynności przed wydaniem interpretacji, jak również, aby zaistniały okoliczności wymienione w art. 139 § 4 O.p., które przedłużałyby termin do wydania interpretacji. W niniejszej sprawie, termin określony z art. 14d O.p., liczony zgodnie z art. 12 § 3 tej ustawy, upłynął dnia 29 lutego 2008 roku (piątek) . Interpretację doręczono stronie skarżącej w dniu 4 marca 2008 roku , o czym świadczy potwierdzenie odbioru interpretacji, znajdujące się w aktach sprawy. Nie ulega zatem wątpliwości, iż zaskarżona interpretacja wydana została z uchybieniem 3-miesięcznego terminu, o którym stanowi art. 14d O.p. Zgodnie z art. 14o § 1 O.p., w razie nie wydania interpretacji indywidualnej w terminie zakreślonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Oznacza to, iż jeżeli organ wydający interpretację nie doręczył skutecznie tej interpretacji wnioskodawcy przed upływem terminu określonego w art. 14d O.p., traci on kompetencje do jej wydania. Przepis ten wskazuje natomiast, że w obrocie prawnym pojawiła się interpretacja uznająca stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w pełnym zakresie. Z brzmienia art. 14o § 1 O.p. wynika, iż prawnym skutkiem uchybienia terminu jest przyjęcie, że interpretacja została wydana, tzw. "interpretacja milcząca" (interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie), aczkolwiek rzeczywistym autorem interpretacji nie jest organ podatkowy, lecz oparta jest ona bezpośrednio na przepisach prawa, które ją kreuje. Zauważyć też należy, iż w zaistniałej sytuacji, Sąd nie był władny ocenić merytorycznej zasadności zarzutów skargi odnoszących się do stanowiska Ministra Finansów. Uznając, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów procesowych, tj. regulacji art. 14d O.p., Sąd - na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. - uchylił interpretację Ministra Finansów. O kosztach sądowych nie orzeczono, z uwagi na fakt ,że strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego nie złożyła do czasu zamknięcia rozprawy wniosku o ich zasądzenie.