I SA/Kr 1652/05

Sygn. akt I SA/Kr 1652/05 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 października 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr), Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Stanisław Grzeszek, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2007r., sprawy ze skargi T. S., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r., - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] roku Nr [...] Urząd Skarbowy w Z. określił H. S. i T. S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok w kwocie 929,40 zł oraz stwierdził nadpłatę w tym, podatku w kwocie 3204,60 zł. Postanowieniem z dnia [...] roku Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wznowił postępowanie zakończone powyższą decyzją, z uwagi na uzyskanie informacji, że H. i T. S. dokonali odliczenia wydatków mieszkaniowych na podstawie faktur wystawionych przez firmie "S" s.c. A. M., która nie istnieje. W dniu 15 grudnia 2004 roku H. S. poinformowała organy podatkowe, ze T. S. korzystając z tzw. ulg mieszkaniowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 i 2001 rok posłużył się nieprawdziwymi fakturami VAT. W szczególności dotyczy to faktury VAT Nr [...] z dnia [...] roku na kwotę 2.200 zł oraz faktury VAT Nr [...] z dnia [...] roku na kwotę 4.750 zł. Obie faktury zostały wstawione przez A.M. Po przeprowadzeniu kontroli krzyżowej w firmie S. s.c. A. M., stwierdzono, iż pod wskazanym adresem K. ul. G. (znajduje się garaż blaszak), firma S. nie prowadzi działalności gospodarczej. Firma ta nie figuruje w bazie danych, ani w aktach wymiarowych, a numer NIP, którym posługiwała się firma nie został wygenerowany przez Urząd. Decyzją z dnia [...] roku Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., działając na postawie art. 207 oraz art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, uchylił decyzję Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] roku Nr [...] i określił T. S. i H. S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 roku w kwocie 2710 zł. W odwołaniu T. S. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie prawa procesowego tj. art. 210 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej. Nadto zarzucił, iż organ podatkowy dokonał uchybień o charakterze formalnym, takich jak: błędne podanie daty wydanej decyzji oraz niewłaściwe wskazanie adresata decyzji. Podniósł również, że nieuwzględnienie w uldze remontowej kwot wynikających z faktur wystawionych przez firmie S. s.c. A. M. jest bezzasadne, ponieważ, skarżący działał w dobrej wierze i nie wiedział, ze firma nie istnieje. Decyzją z dnia [...] roku Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, iż zawarta w art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych konstrukcja łącznego dochodu małżonków, oparta jest na założeniu, że przedmiotem opodatkowania są małżonkowie, a zatem opodatkowaniu powinien podlegać łączny dochód osiągnięty prze nich w roku podatkowym. Zatem podmiotem podatkowym stają się małżonkowie i skutek ten trwa. Rozłączne opodatkowanie małżonków mogłoby nastąpić tylko wtedy, gdyby małżonkowie nie spełnili przesłanek z art. 6 ust. 2 ustawy. Wobec powyższego organ I instancji zasadnie wydał decyzje na małżonków. Również zarzuty dotyczące nie uznanych rachunków nie są zasadne. Przeprowadzona kontrola wykazała, że Firma A. M. S. s.c. K. ul. G. nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem, nie figuruje w bazie danych, ani w aktach wymiarowych, a numer NIP, którym posługiwała się firma nie został wygenerowany przez Urząd. W związku z powyższym nie można uznać za rzetelny dokument faktur wystawionych przez nieistniejący podmiot, a zatem słusznie organ podatkowy nie uznał kwoty 9.700 (faktura nr [...] z dnia [...] roku na kwotę 4.750 zł, faktura nr [...] z dnia [...] roku na kwotę 4.950 zł), jako podstawę do uznania ulgi remontowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie T. S. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie prawa, a w szczególności art. 107, art. 108, art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188, art. 123 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niewłaściwą wykładnię i wadliwe zastosowanie, jak również błędne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę przedmiotowego orzeczenia, co miało istotny wpływ na jego treść. T. S. powtórzył poprzednio podniesione w odwołaniu zarzuty, nadto jeszcze raz zarzucił: rażące naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, przez fakt wydania przez Urząd Skarbowy postanowienia zawierającego istotne braki o charakterze formalnym, w szczególności podanie niewłaściwego roku wydania decyzji, co nie należy do tzw. oczywistych omyłek pisarskich, naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez niewskazanie właściwego adresata decyzji, nie wskazanie przez organy podatkowe przepisów obligujących do dodatkowego sprawdzenia firmy, naruszenie podstawowej zasady informowania przez organy podatkowe o interpretacji prawa podatkowego, naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez naruszenie art. 200 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo stwierdził, iż zarzut naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej nie jest zasadny, ponieważ Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniem z dnia [...] roku, a Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] roku wyznaczył H. S. i T. S. 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 ww. ustawy wynika, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak słusznie stwierdziły organy podatkowe zarzut niewłaściwego wskazania adresata decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, między którymi istnieje wspólność majątkowa, pozostający w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy, mogą być na wniosek wyrażony we wspólnym zeznaniu rocznym opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów. Skoro za 2001 rok małżonkiem T. S. i H. S. złożyli wspólne zaznanie podatkowe i spełnili przesłanki z powołanego powyżej przepisu, to ograny podatkowe prawidłowo uznały ich za podmiot podatkowy i wydały decyzję na małżonków. Oboje małżonkowie mieli też zapewniony czynny udział w całym postępowaniu, zatem zarzut skarżącego, co do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez naruszenie art. 200 Ordynacji podatkowej, uznać należy za chybiony. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut dotyczący nie uznanych rachunków firmy "S." s.c. A. M., ponieważ prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] sygn. akt [...] (utrzymanym w tej części wyrokiem Sądu Okręgowego w N. S. z dnia [...] roku sygn. akt [...]) T. S. został uznany za winnego tego że w dniu [...] roku w Urzędzie Skarbowym w Z. posłużył się jako autentycznymi rachunkami uproszczonymi nr [...] i [...], które wspólnie i w porozumieniu z inna ustaloną osobą wcześniej podrobił oraz tego, że w dniu [...] w Urzędzie Skarbowym w Z. posłużył się jako autentyczną fakturą VAT [...], którą wspólnie i w porozumieniu z inna ustaloną osobą wcześniej podrobił. Zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez Sąd w postępowaniu karnym, rachunki uproszczone nr [...] i [...] oraz faktura [...], na których jako wystawca widniała Firma S. s.c. A. M. K. ul. G. zostały podrobione przez T. S. Z treści uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w N. S. [...] wynika, że "Sąd Rejonowy dokonał właściwej oceny strony podmiotowej czynów popełnionych przez oskarżonego T. S., i nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko skarżącego, że czynów tych dopuścił działając nieumyślnie. O umyślności działania stanowi przede wszystkim sposób popełnienia czynu. Jak ustalił Sąd Rejonowy, oskarżony T. S. polecił żonie w odpowiedni sposób wypełnić faktury obite pieczęciami firmy A. M. Oczywistym jest więc, ze T. S. miał świadomość, że nie są ,to dokumenty autentyczne, ale jako takich ich użył. Nie ma wątpliwości, że działanie to było celowe i nakierowane na odpowiedni efekt". Wobec takich ustaleń sądu karnego, powoływanie się przez skarżącego, że działał w dobrej wierze i nie miał możliwości sprawdzenia czy firma A. M. działa legalnie lub podnoszenie, że nie miał świadomości, ze firma nie istnieje, jest niewiarygodne. Dodatkowo organy podatkowe ponad wszelką wątpliwość ustaliły, że firma A. M. S. s.c. K. ul. G. nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem, nie figuruje w bazie danych, ani w aktach wymiarowych, a numer NIP, którym posługiwała się firma nie został wygenerowany przez Urząd. W związku z powyższym organy podatkowe prawidłowo nie uznały faktur wystawionych przez nieistniejący podmiot, a w konsekwencji słusznie nie uznały kwoty 9.700 (faktura nr [...] z dnia [...] roku na kwotę 4.750 zł, faktura nr [...] z dnia [...] roku na kwotę 4.950 zł), jako podstawy do uznania ulgi remontowej. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego, gdyż organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, a także dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego, a w toku postępowania w sposób prawidłowy zebrały w sprawie materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej) dokonały jego analizy, a także wyczerpująco uzasadniły swoje rozstrzygnięcie. Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.