I SA/Kr 171/10

Sygn. akt I SA/Kr 171/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 kwietnia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 r., sprawy ze skargi Kolei [...] S.A. w W., na indywidualną interpretację Prezydenta Miasta, z dnia 22 października 2009 r. Nr [...], , w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego w podatku od nieruchomości; skargę oddala. Wnioskiem z dnia 17 lipca 2009 r. strona skarżąca – P. S.A. w W. wystąpiła do Prezydenta Miasta o wydanie interpretacji przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm. – dalej: u.p.o.l.) w zakresie podatku od nieruchomości. Przedstawionym we wniosku stanie faktycznym wskazano, iż strona skarżąca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w K., która jest zabudowana m.in. budynkiem noclegowni drużyn lokomotywowych. Budynek ten znajduje się w stanie technicznym uniemożliwiającym jakiekolwiek korzystanie z niego od 2007r. Jak podkreślono, ogólny stan techniczny budynku jest zły. Budynek jest nieużytkowany, zdewastowany przez osoby trzecie. Budynek ten jest murowany z pustaków, o drewnianej konstrukcji dachowej pokrytej papą, instalacja elektryczna i wodno-kanalizacyjna nie nadaje się do ponownego uruchomienia. Obiekt ze względu na zły stan techniczny, nie nadaje się do zagospodarowania. Na potwierdzenie przedstawionego stanu technicznego budynku, strona skarżąca załączyła do wniosku protokół kwalifikacyjny całkowitej likwidacji środka trwałego oraz notatkę służbową spisaną w dniu 3 czerwca 2009r. wraz z dokumentacją fotograficzną. Wnioskodawca wskazał równocześnie, iż w stosunku do budynku noclegowni drużyn lokomotywowych nie wydano decyzji nakazującej jego opróżnienie (wydaną na podstawie art. 68 ust. 1 Prawa budowlanego) czy też jego rozbiórkę (wydaną na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego). Strona skarżąca opłaca od przedmiotowego budynku podatek od nieruchomości według stawki przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie strona skarżąca wskazała, iż ustawodawca zdefiniował pojecie budynku i budowli, a także pojęcie działalności gospodarczej, jednakże nie zdefiniował pojęcia "względy techniczne" np. poprzez odwołanie do przepisów innej gałęzi prawa, tj. prawa budowlanego. W opinii Spółki istnieje jedynie pewnego rodzaju domniemanie, iż co do zasady każdy grunt, budynek czy budowla znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, uznawać należy dla potrzeb podatku od nieruchomości za związane z działalnością gospodarczą i wskazuje na wyjątki od zasady. W opinii Spółki, jedynym wymogiem jakie stawia przepis ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest okoliczność, iż wyłączenie ze względów technicznych musi mieć charakter trwały. Spółka stoi na stanowisku, iż wobec braku wprowadzenia elementów legalnej oceny dowodów dla wykazania istnienia względów technicznych poprzez przedstawienie stosownej decyzji organów nadzoru budowlanego, okoliczność ta może zostać wykazana w każdy prawnie dopuszczalny sposób. Oprócz zatem stosownych decyzji organów nadzoru budowlanego, mogą to być w szczególności: dokumentacja fotograficzna, oględziny, dowód z opinii biegłego. Wnioskodawca wskazał, iż jego zdaniem opłaca od przedmiotowego budynku podatek od nieruchomości w zawyżonej wysokości, tj. stosując stawkę dla budynków związanych z działalnością gospodarczą zamiast dla budynków pozostałych. W złożonych deklaracjach na podatek, wykazał zobowiązanie w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek, w związku z czym może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości. Prezydent Miasta w interpretacji indywidualnej z dnia 22 października 2009r. nr [...] uznał, iż w przedstawionym stanie faktycznym stanowisko strony jest nieprawidłowe, bowiem dla nieruchomości - budynku noclegowni drużyn lokomotywowych położonego w Krakowie, nie jest właściwe zastosowanie stawki jak dla budynków pozostałych, ze względu na brak podstaw do wyłączenia ww. budynku z prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, tym samym nie można uznać, iż powstała nadpłata w podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu interpretacji organ wskazał, iż w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozmieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Organ zaznaczył, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "względów technicznych". Zgodnie z poglądem doktryny (Etel Leonard, Presnarowicz Sławomir, Komentarz do art. 1a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - System Informacji Prawnej LEX) należy przyjąć zatem potoczne rozumienie tego pojęcia, natomiast pomocniczo można posiłkować się przepisami prawa budowlanego. Jako przykład aktu zawierającego przybliżenie "względów technicznych" można podać rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Pomocne przy interpretacji powyższego pojęcia będzie również orzecznictwo sądów administracyjnych. W orzeczeniu WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2005r. sygn. Akt I SA/G1 760/04 stwierdzono, że "względy techniczne to takie, które mają związek ze stanem technicznym budynku, powodujące, że przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności wykonywanej przez przedsiębiorcę". Względy techniczne uniemożliwiające przedsiębiorcy wykorzystanie danej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, to także okoliczności faktyczne (techniczne), które powodują, że dana nieruchomość, trwale, z uwagi na istniejące warunki, nie nadaje się do użytku. Względy techniczne dotyczą jedynie możliwości wykorzystania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu. "Pojęciem tym nie są objęte okoliczności lub zdarzenia faktyczne i prawne prowadzące do niewykorzystywania nieruchomości, a będące skutkiem świadomego, zamierzonego działania przedsiębiorcy, który z różnych "względów" innych niż "techniczne" zaprzestał czasowo lub trwale użytkowania w celach gospodarczych danej nieruchomości pozostającej nadal w jego posiadaniu (K. R.: "Względy techniczne jako przesłanka wyłączenia nieruchomości z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w: Finanse Komunalne 6/2008 str.68-77). Do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe" (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt IIFSK 77/06 opubl. Lex nr 339937). Organ przywołał także inne poglądy orzecznictwa i doktryny, potwierdzające słuszność interpretacji. Wskazano nadto, iż pomocna przy rozważaniu kwestii "względów technicznych" może być opinia biegłego, który stwierdzi, jaki jest stan budynku lub budowli. Podkreślić należy, iż biegły winien być specjalistą w zakresie sztuki budowlanej, konstrukcji budowlanych, a więc osobą posiadającą wiadomości specjalne do wydania opinii w konkretnej sprawie. Biegłego może powołać zarówno sam podatnik, jak i organ podatkowy. Zasadnym jest jednak wskazać, iż skoro strona zamierza wywodzić skutki prawne z określonej okoliczności, winna ją poprzeć stosownym dowodem. Wyjaśnienie, czy w konkretnej rozpatrywanej sprawie wystąpiły przyczyny dające się zakwalifikować jako "względy techniczne", powinno stanowić istotny składnik postępowania wyjaśniającego. Jak podkreśla się w doktrynie, wykazaniu wyłączenia nieruchomości znajdującej się w posiadaniu przedsiębiorcy z opodatkowania jako związanej z działalnością gospodarczą ze względów technicznych, mogą służyć również orzeczenia odpowiednich organów nadzoru budowlanego na przykład decyzja nakazująca opróżnienie bądź wyłączenie z użytkowania w określonym terminie w całości lub części budynku bezpośrednio grożącego zawaleniem - art. 68 ustawy Prawo budowlane (por. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 lutego 2006r. sygn. II FSK 301/05). Może to być również decyzja nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę obiektu i uporządkowanie terenu. Decyzje taką właściwy organ wydaje w oparciu o art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Zważyć trzeba, iż o złym stanie technicznym mogą świadczyć takie rodzaje uszkodzeń, które powodować mogą przekroczenie stanów granicznych, a co za tym idzie powodują, że konstrukcja może zagrażać bezpieczeństwu ludzi (rysy, odkształcenia lub przemieszczenia, drgania). Stwierdzić je może jednakże tylko biegły z zakresu konstrukcji budowlanych wykonując stosowne ekspertyzy budynku. Organ zgodził się, iż w myśl art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( tekst jedn. Dz. U Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.), należy dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zważyć należy jednak, iż ocena czy w danej sprawie mamy do czynienia ze względami technicznymi może być dokonana w postępowaniu podatkowym, w oparciu o dowody sporządzone przez organy nadzoru budowlanego czy osoby uprawnione, posiadające specjalistyczną wiedzę w tym zakresie. Protokół kwalifikacyjny likwidacji środka trwałego z dnia 21 września 2007r. sporządzony przez osoby pełniące funkcje administratora nieruchomości czy zarządcy, waloru wystarczającego środka dowodowego nie posiada, tym bardziej notatka służbowa sporządzona w dniu 03 czerwca 2009r. Fakt, iż przedsiębiorca z uwagi na powołane okoliczności kwalifikuje dany budynek do likwidacji, nie jest równoznaczny z tym, iż ze względów technicznych nie jest i nie może być on wykorzystywany do działalności gospodarczej, wręcz przeciwnie można wyciągnąć wniosek o ekonomicznych przesłankach, które nie uprawniają do zastosowania stawki jak dla budynków pozostałych. Pozostaje on w dalszym ciągu w posiadaniu przedsiębiorcy. Wskazana niemożność nie wynika z niedających się usunąć przyczyn technicznych, całkowicie wyłączających na przyszłość możliwość prowadzenia działalności w wyżej wymienionym obiekcie. Organ podkreślił, iż posiadanie nieruchomości obliguje właściciela do utrzymania jej w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Natomiast w przedmiotowej sprawie wskazane obowiązki niewątpliwie zostały przez spółkę niedopełnione, trudno więc mówić o zdarzeniu niezależnym od podatnika. Zdjęcia, protokół kwalifikujący do likwidacji środka trwałego (przedmiotowego budynku) czy notatka służbowa sporządzona przez pracownika podatnika, nie mogą stanowić podstawy do przyjęcia, iż stan techniczny budynku noclegowni drużyn lokomotywowych, kwalifikuje go do opodatkowania stawką dla budynków pozostałych, a nie dla tych związanych z działalnością gospodarczą. W związku z tym, w świetle przywołanych wyżej poglądów, doktryny prawa podatkowego oraz aktów stosowania prawa organ przyjął, iż budynek - noclegownia drużyn lokomotywowni, stanowiący własność Spółki winien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości według stawki obowiązującej na terenie Miasta K., właściwej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej bowiem nie można uznać, iż ze względów technicznych mógłby być on opodatkowany stawką jak dla budynków pozostałych. W tym stanie rzeczy Podatnik opłaca w sposób prawidłowy zobowiązanie podatkowe względem Gminy Miejskiej K. - nie powstała zatem nadpłata, o której mowa w art. 72 §1 pkt 1 O.p. Zaznaczono, iż weryfikacja stanu faktycznego w zakresie możliwości zastosowania wobec danego przedmiotu opodatkowania stawki przewidzianej dla budynków pozostałych, winna nastąpić w postępowaniu gdzie możliwe jest prowadzenie postępowania dowodowego. Pismem z dnia 5 listopada 2009r. na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 2 grudnia 2009r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ nie znalazł podstaw do zmiany wydanej w sprawie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze wniesionej przez pełnomocnika strony skarżącej zarzucono naruszenie: - prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że dla oceny czy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych nie są wystarczające dokumenty wystawione przez samego podatnika, z których wynika stan techniczny budynku, - przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie, a to art. 14c § 1 w związku z art. 14b § 3 O.p., polegające na braku oceny całego stanu faktycznego przedstawionego przez stronę skarżącą. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów skargi uwzględniwszy fakt, iż interpretacja jest dosyć specyficzną formą działania administracji, w przypadku której nie ma ustalenia stanu faktycznego a jedynie następuje próba konkretyzacji normy prawnej polegająca na subsumcji do stanu faktycznego opisanego przez podatnika, zauważono, iż niedopuszczalnym jest stwierdzenie, że dokumenty wystawione przez podatnika (prywatne) a priori nie mogą być jedynym i wyłącznym dowodem na okoliczność stanu technicznego budynku. Jak się wydaje nie jest tak, aby zawsze konieczne było przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego lub dokumentu urzędowego. W tym zakresie na przykład podać można stan faktyczny, w którym na budynku nie ma dachu - organ jest w stanie stwierdzić tę okoliczność faktyczną na podstawie zdjęcia lub oględzin; wydaje się że nawet na podstawie oświadczenia podatnika (ze wszystkimi konsekwencjami w przypadku późniejszego stwierdzenia, że tak zaoferowane środki dowodowe okazały się być fałszywe). Nie potrzebuje w tym zakresie ani biegłego, ani wiadomości specjalnych. Nadto w załączeniu do wniosku o wydanie interpretacji podatnik załączył dokumentację fotograficzną. Działanie takie miało na celu maksymalnie dokładne opisanie stanu faktycznego (zważywszy na konstrukcję interpretacji). Strona zdaje sobie bowiem sprawę z faktu, iż opisanie stanu technicznego budynku nigdy nie będzie oddawało tego stanu w taki sposób jak fotografia tego budynku. Tymczasem Prezydent zignorował taki sposób opisu przedmiotu opodatkowania konstatując tylko, iż nie jest wystarczające przedłożenie notatki służbowej i protokołu kwalifikacji do likwidacji. Prezydent Miasta nie odniósł się w ogóle do przedłożonych fotografii. Prezydent Miasta w ogóle nie odniósł się w interpretacji do konkretnego stanu faktycznego i w istocie nie dokonał subsumcji normy do tego stanu. Prezydent poprzestał na kilku ogólnikowych sformułowaniach które nie dotyczą treści załączników, a jedynie treści wniosku. Prezydent Miasta winien jednak dostosować swoją interpretację do stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika. W zaskarżonej interpretacji Prezydent tego nie zrobił. Nie dokonał żadnej konkretyzacji, a jedynie apriorycznie i abstrakcyjnie stwierdził, że "zdjęcia, protokół ... czy notatka służbowa, nie mogą stanowić podstawy do przyjęcia, iż stan techniczny budynku" kwalifikuje go do opodatkowania niższą stawką. Było to działanie nieprawidłowe. Należało albo stwierdzając, że stan faktyczny jest niewyczerpująco opisany, wezwać do uzupełnienia w uzasadnionym zakresie albo odnieść się do konkretnego stanu faktycznego podanego przez stronę (bez jego weryfikowania) nie poprzestając jedynie na treści wniosku, ale badając treść dołączonych do wniosku fotografii i dokumentów prywatnych, i do tak ustalonej treści dokonaj subsumcji treść normy prawnej. Stwierdzono, iż poza rzadkimi w Polsce przypadkami trąb powietrznych i poważnych trzęsień ziemi, trudno sobie wyobrazić stan faktyczny, w którym nie byłoby możliwe przywrócenie jakiegokolwiek budynku do stanu technicznego umożliwiającego korzystanie z niego. Dopóki istnieją choćby fundamenty zawsze można stwierdzić, że możliwe jest odbudowanie ścian i dachu aby obiekt budowlany był budynkiem, w którym możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej. W konsekwencji należałoby przyjąć, że wyłączenie "ze względów technicznych" jest puste. Tymczasem jest inaczej. Innymi słowy przyjmuje się chyba, że o względach technicznych można mówić w każdej takiej sytuacji, w której przywrócenie do stanu używalności jest nieefektywne ekonomicznie (skoro technicznie jest prawie zawsze możliwe), wiąże się z nazbyt dużymi, a nieuzasadnionymi z punktu widzenia podatnika kosztami. Jak się wydaje takim przypadkiem jest stwierdzenie, że koszt remontu (zgodnie z definicją legalną - wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji) przewyższa wartość budynku. W konsekwencji mamy do czynienia z sytuacją, w której określony stan techniczny budynku uniemożliwia w sposób trwały korzystanie na potrzeby działalności gospodarczej. Trwałość tego stanu w większości przypadków wynika ze względów ekonomicznych, a nie technicznych. Zważyć w tym zakresie należy, że mimo ogólnego obowiązku utrzymywania obiektu budowlanego w należytym stanie, nie sposób przyjąć, że popadanie budynku w ruinę na skutek zaniedbań właścicielskich wyłącza możliwość zastosowania obniżonej stawki podatku. Przede wszystkim zważyć bowiem należy, że nie istnieją w prawie obowiązki, które są "zorientowane" na wszelkie możliwe normy prawne, a obowiązek utrzymania w należytym stanie nie jest zawarty w jakiejkolwiek ustawie podatkowej. Wynika on z Prawa budowlanego i jego jedynym skutkiem ma być usunięcie zagrożenia dla życia lub zdrowia, a nie modyfikacja obowiązków podatkowych i zapewnienie stabilnych wpływów z tytułu podatku od nieruchomości. Nadto z powodów wyżej wskazanych w zasadzie zawsze przywrócenie dobrego stanu budynku jest możliwe. A w konsekwencji nie istnieje przypadek, w którym niezależnie od zaniechań podatnika, dochodziłoby do niemożności korzystania z budynku ze względów technicznych poza przypadkami klęsk żywiołowych. Wreszcie należy wskazać na bardzo bogate i kazuistyczne orzecznictwo sądowe i administracyjne w tym zakresie. Można bowiem wskazać wyroki Sądów i decyzje SKO, w których przyjęcie wyłączenia uzasadniało zdjęcie dachówek z dachu przez właściciela, rozpoczęcie robót rozbiórkowych lub wybicie większości szyb w budynku przez nieznanych sprawców (właściciel zaniechał ochrony swoich szyb w tym przypadku). Jak się zatem wydaje rozumowanie zaprezentowane przez Prezydenta Miasta w tym zakresie jest nieuprawnione. To że właściciel nie remontuje budynku okresowo i nie utrzymuje tego budynku w należytym stanie, nie uniemożliwia przyjęcie, że w chwili gdy w budynku już nie jest możliwe prowadzenie działalności gospodarczej ze względów technicznych, należy zastosować niższą stawkę podatku. Podatek nie jest bowiem karą za zaniedbania właściciela w zakresie utrzymania obiektu budowlanego. Nadto zauważono, że Prezydent Miasta myli się również w zakresie nieodwracalności stanu technicznego. Z wyżej już wskazanych powodów trwałość tego stanu w większości przypadków wynika wyłącznie ze względów ekonomicznych. I w doskonałej większości przypadków możliwa jest zmiana stanu technicznego budynku (nie jest on nieodwracalny). Tyle tylko, że jest ona połączona z nazbyt wysokimi kosztami. Jest nieopłacalna. W takiej sytuacji nie można żądać aby tylko w celu zapewnienia wpływów z tytułu podatku od nieruchomości właściciel nakładem olbrzymich sił i środków remontował nieruchomość. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezydenta Miasta podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę wskazane powyżej przepisy a także kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego w postaci indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, określone w przepisach p.p.s.a. nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Na wstępie rozważenia wymaga zarzut przedstawiony w skardze, iż organ nie dokonał oceny dokumentów (w tym fotografii) załączonych do wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, nie żądał także od strony skarżącej uzupełnienia stanu faktycznego sprawy, a przez to nie odniósł się do konkretnego stanu faktycznego. Odnosząc się do tego zarzutu należy podkreślić, iż w postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej podatnik zobowiązany jest wyczerpująco przedstawić stan faktyczny. Przedstawia go przy tym w całym niezbędnym dla oceny prawnej zakresie wprost w treści wniosku, który kieruje do organu mającego wydać interpretację. Oznacza to, iż stan faktyczny brany pod uwagę do wydania interpretacji nie może być ,,dopowiadany" dołączonymi do wniosku dokumentami. Podatnik w tym postępowaniu nie powinien, a tym bardziej nie musi udowadniać, iż przedstawiany przez niego stan faktyczny ma umocowanie i potwierdzenie w określonym materiale dowodowym. Jednocześnie nie może wymagać, aby organ podatkowy w oparciu o dowody składane przez podatnika lub poszukiwane z urzędu ustalał stan faktyczny, uzupełniał go, czy też oceniał zgodność opisu stanu faktycznego formułowanego we wniosku z rzeczywistością (w przypadku, gdy wniosek podatnika dotyczy stanów, które mają lub miały już miejsce). W tym trybie nie może też być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych w sposób odpowiadający dyspozycji art. 187 w związku z art. 122 O.p. Brak jest także podstaw do poddawania jakichkolwiek dowodów składanych przez wnioskodawcę swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 O.p. Innymi słowy, postępowanie to nie może zmierzać do kwestionowania przez organ podatkowy stanu faktycznego podawanego przez wnioskodawcę, lecz organ ten ma obowiązek przyjąć do sformułowania oceny prawnej taki stan faktyczny, jaki podaje podatnik. Co najwyżej może wyłącznie w trybie art. 14a § 5 w związku z art. 169 § 1 O.p. żądać od wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu faktycznego, jeśli uzna, że jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej. Organ podatkowy dokonuje więc interpretacji, przyjmując za stroną ściśle określony stan faktyczny.(vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2008r. sygn. akt: III SA/Wa 20/08 LEX nr 458884 i LEX nr 409441). W świetle powyższego należy stwierdzić, że organ winien odpowiedzieć jedynie na postawione pytania. Dopiero wówczas gdy organ nie może udzielić odpowiedzi z braku danych istotnych dla interpretowanego przepisu, wzywa stronę w trybie art. 169 § 1 O.p. o uzupełnienie wniosku. Powinny być to jednak sytuacje wyjątkowe, bowiem celem przepisów było usprawnienie obrotu gospodarczo-finansowego, a zasadą - pytanie z interpretacją - odpowiedź potwierdzająca lub przecząca (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2007r. sygn. akt: III SA/Wa 4172/06 LEX nr 322253). W tym sensie postępowanie w przedmiocie udzielenia interpretacji indywidualnej charakteryzuje się zamierzoną przez ustawodawcę "ułomnością", polegającą na tym, iż w tym postępowaniu nie w pełni realizuje się zasadę prawdy obiektywnej. W związku z tym należy stwierdzić, iż zarzut dotyczący tego, że Prezydent Miasta nie odniósł się w ogóle do przedłożonych fotografii nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest także trafny zarzut dotyczący tego, że organ powinien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia stanu faktycznego. Oś sporu w niniejszej sprawie dotyczy przede wszystkim stwierdzenia, czy w przedstawionym stanie faktycznym do spornej nieruchomości - budynku noclegowni drużyn lokomotywowych - znajduje zastosowanie stawka podatku od nieruchomości, jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też z uwagi na względy techniczne przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Przy tym w zasadzie nie jest sporne, iż celem skorzystania z niższej stawki podatku od nieruchomości koniecznym jest wykazanie zaistnienia "względów technicznych", o których mowa wyżej. I tu Sąd podkreśla, iż wyłącznie w samej treści wniosku o interpretację nie jest możliwe wykazanie istnienia względów technicznych, z powodu których przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Równocześnie, jak wskazano wyżej, organ jest zobligowany do przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego wyłącznie w treści wniosku. W związku z charakterem postępowania w przedmiocie udzielenia interpretacji indywidualnej nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania dowodowego i ocena zgromadzonych w sprawie dowodów. Strona skarżąca mogła zagwarantować sobie przeprowadzenie postępowania podatkowego, w tym zebranie i ocenę stosownych dowodów przesądzających o tym, czy z uwagi na względy techniczne przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, w trybie złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Wówczas zarówno strona skarżąca miałaby prawo do składania wszelkich wniosków dowodowych na potwierdzenie stawianych okoliczności, a organ zobowiązany byłby do wszechstronnego zebrania i oceny materiału dowodowego. Oczywiście to strona ma prawo zainicjowania postępowania (poprzez złożenie wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji, czy też wniosku o stwierdzenie nadpłaty), ale nie może oczekiwać, iż organ załatwiając sprawę wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji zbierze materiał dowodowy, w tym dokona oceny przedłożonych dowodów (tu dokumentów dołączonych do wniosku). Takie działanie sprzeciwiałoby się bowiem istocie załatwienia sprawy w tym trybie. Sąd stwierdza, iż wydana interpretacja - wbrew stanowisku strony skarżącej - dotyczy przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Nadto w niniejszym postępowaniu organ zasadnie przyjął, iż stan faktyczny przedstawiony we wniosku jest wystarczający. Przy tym w skardze nie wskazano, w jakim zakresie wnioskodawca nie przedstawił stanu faktycznego i wymaga on uzupełnienia. We wniosku wskazano bowiem, iż sporny budynek znajduje się w stanie technicznym uniemożliwiającym jakiekolwiek korzystanie z niego od 2007r. Budynek jest nieużytkowany, zdewastowany przez osoby trzecie. Budynek jest murowany z pustaków, o drewnianej konstrukcji dachowej pokrytej papą, instalacja elektryczna i wodno-kanalizacyjna nie nadaje się do ponownego uruchomienia. Obiekt ze względu na zły stan techniczny, nie nadaje się do zagospodarowania. Wskazano, iż w stosunku do budynku noclegowni drużyn lokomotywowych nie wydano decyzji nakazującej jego opróżnienie (wydaną na podstawie art. 68 ust. 1 Prawa budowlanego) czy też jego rozbiórkę (wydaną na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego). Wskazanie na te przedstawione wyżej okoliczności faktyczne, wbrew zarzutom skargi, uprawniało organ do wydania interpretacji indywidualnej. To, że treść wydanej interpretacji nie odpowiada stronie skarżącej, nie oznacza, iż organ naruszył zarzucane przepisy prawa podatkowego. Zważywszy na zaprezentowane wyżej uwagi dotyczące istoty i charakteru postępowania dotyczącego udzielenia interpretacji indywidualnej należy wskazać, iż organ oparł swoją interpretację o przedstawiony stan faktyczny i nie jest naruszeniem to, że organ nie ocenił załączonych do wniosku dokumentów. Odnosząc się do wywodów skargi, dotyczących wykazania występowania w sprawie względów technicznych, z powodu których przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 16 lutego 2006r. sygn. akt II FSK 301/05. W wyroku tym przyjęto, że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu, bądź o wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą, ponieważ chodzi tu o związek w szerokim tego słowa znaczeniu. Nieodpowiedni stan techniczny budynków nie dyskwalifikował ich - w ogóle - z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ograniczał wysokość uzyskiwanych z tych budynków - bezpośrednio - dochodów. W ocenie Sądu wskazana regulacja prawna wyłącza opodatkowanie wyższą stawką jedynie w sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zdaniem Sądu nie do przyjęcia jest pogląd, iż to właściciel (nawet sporządzając stosowne notatki, czy fotografie) winien decydować kiedy stan techniczny budynku uniemożliwia korzystanie z niego, bowiem niesie zagrożenie dla osób w nim przebywających, otoczenia czy środowiska. Po pierwsze właściciele (posiadacze) nieruchomości co do zasady nie mają uprawnień, by oceniać takie zagrożenia. Po wtóre zaś taka ocena dokonana przez właściciela (posiadacza) nieruchomości mogłaby prowadzić do nadużyć, w celu uniknięcia zapłaty podatku od nieruchomości w stawce właściwej dla działalności gospodarczej i do różnicowania sytuacji prawnej podatników podatku od nieruchomości w zależności od samodzielnego uznania, czy stan techniczny budynku uniemożliwia wykorzystywanie go do działalności gospodarczej. Nadto ustawa nie definiuje pojęcia "względów technicznych" zawartych w analizowanym przepisie ustawy, które to względy techniczne warunkują, że nieruchomości nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd wskazuje, iż rozstrzygnięć w zakresie stanu technicznego nieruchomości powinny dokonywać oznaczone organy, działające w zakresie kompetencji wynikających z przepisów prawa. Sąd podkreśla nadto, iż trudno odnosić się do tego, czy także inne dowody zebrane w postępowaniu wystarczą do oceny istnienia odpowiednich "względów technicznych". Taka ocena dotyczy już bowiem konkretnych dowodów zebranych w prowadzonym postępowaniu. Zatem jedynie w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ nadzoru budowlanego braku możliwości użytkowania danego obiektu ze względów technicznych, a w konsekwencji niewykorzystywanie takiego przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej uzasadnione będzie wyłączenie go z kategorii gruntów, budynków i budowli związanych prowadzeniem działalności gospodarczej, opodatkowanych według najwyższych stawek i będzie on podlegać opodatkowaniu według stawek jak dla gruntów i budynków pozostałych. W związku z tym, że we wniosku wskazano, iż w stosunku do budynku nie wydano decyzji nakazującej opróżnienie budynku, czy też jego rozbiórkę zaskarżona interpretacji indywidualna odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpatrując skargę i badając sprawę zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., tj. w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie stwierdziwszy naruszeń prawa materialnego i procesowego, orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 151 p.p.s.a.